Leven in tijden van corona #2

woensdag 17 juni 2020


Aan het begin van de hele corona-saga stortte ik mijn hart hier nog eens uit. Dat ging helemaal vanzelf, in tegenstelling tot anders. Want ik ben zelf mijn strengste criticus, en dat is niet anders voor deze blog. Ideeën die ik heb in mijn hoofd, serveer ik al af voordat ik ze goed en wel heb uitgewerkt, en als er toch al eens iets dit scherm haalt, dan is dat pas na heel veel wikken, wegen en nalezen. Maar toen stroomden de woorden eruit, een ei dat ik even kwijt moest.

In de weken die volgden kreeg ik weer niets op papier. Het was niet alleen chaos in huis, maar ook in mijn hoofd en lijf. In normale omstandigheden beschouw ik mezelf als een vrij evenwichtig persoon, maar de afgelopen tijd voelde ik vanalles door elkaar.

Ik voelde me onrustig, door de grens tussen professioneel en privé die oploste in het niets, en dat het werk aan beide kanten van die grens nooit echt af leek.

Ik voelde me onzeker, door alle suggesties voor efficiënt thuiswerken, persoonlijke ontplooiing en het bezighouden van uw kroost die langs alle kanten op ons af kwamen.

Ik voelde me schuldig, voor al die keren dat ik me opsloot in de wc om heel even niets te hoeven doen, voor niemand (al weet iedereen die kinderen heeft wat voor een utopie dat is). Voor het feit dat ik gewoon bleef doorwerken, ook al lag mijn lief ziek in de zetel omringd door 2 kleuters. Voor de sms die ik stuurde naar een vriendin, waarin ik schreef 'dat ik vooral mezelf miste'.

Ik voelde me angstig, over het niet weten wanneer het allemaal achter de rug zou zijn, en of wij en iedereen die we graag zien hier wel ongeschonden uit zouden komen.

Als ik door de foto's op mijn telefoon scroll, zie ik een breuklijn. Tussen de winter en de lente, tussen de lente en de vroege zomer. Tussen pré-corona, met-de-voeten-middenin-corona en de staart van het peloton waar we nu in bengelen. Op de eerste foto's dragen mijn meisjes mutsen en kousenbroeken, terwijl ze in hun verkleumde handen een banaan geklemd houden. Op de achtergrond een afgesloten speeltuin. Op de laatste foto's blazen ze bellen met het buurmeisje, in hun uitgebreide bubbel. Niet te geloven dat juni alweer halfweg is.

En uiteraard was het niet alleen maar slecht. Het was ook schoon, intens en uniek, om zo lang zo dicht bij elkaar te mogen zijn. Om nooit te vergeten hoe het was, een paar van die foto's van de afgelopen weken op een rij.



Links: voor het werk schrijf ik een nieuwsbrief-item over corona-ouderschapsverlof, en ik zoek me suf achter een passende stockfoto. Die ik niet vind op internet. En dus zelf maar ensceneer met items die op dat moment allemaal op mijn bureau liggen.

Rechts: in pré-coronatijden zat ik vaak thuis te werken in mijn pluizige kamerjas, maar toen deden we natuurlijk nog geen videocalls met de hele wereld. Gelukkig hoeft mijn onderste helft er daarbij niet persé professioneel uit te zien.



Links: wij hebben een kleine stadstuin en vinden dat niet zo heel erg, want op wandelafstand van ons huis staat deze speelboot. Dat onze kleine piraten een paar weken lang niet aan boord mochten, werd op heel wat gezucht en gezaag onthaald. Die kleine tuin was trouwens ook altijd een goede uitvlucht als onze oudste weer eens vroeg waarom wij eigenlijk geen trampoline hadden thuis. Drie keer raden wie zijn vader er intussen toch naar de Decathlon is gereden :-)

Rechts: Langs de andere kant: geen speeltuinen open en uw eigen speelgoed op den duur kotsbeu zijn, het brengt een mens wel al eens op plaatsen waar ge nog nooit eerder hebt gefietst of uw koekske hebt opgegeten. Zoals op de bijna lege parking van het station.



Links: goed uitgedraaid knutselproject: voor de eerste keer ooit (tout court) een paasboom gezet & voor de eerste keer ooit (post-kinderen) geëxperimenteerd met zoutdeeg

Rechts: iets minder goed uitgedraaid knutselproject: de wc-rol-zeemeerminnen van Maison Slash, die ik uit miserie zelf maar afmaakte nadat mijn kinderen er na de volle 5 minuten al de brui aan gaven.



Links: corona-obsessie van de oudste: insecten verzamelen. Met een lichte voorkeur voor deze lieveheersbeestjes-van-den-Aldi (voor wie het interesseert: blijkbaar heet dat een roodwants)

Rechts: corona-obsessie van de jongste: oefenen om het wereldrecord zo-lang-mogelijk-aan-één-stuk-tutten te breken.


Links: af en toe overviel mij een vlaag van heimwee naar het pendelen, mijn collega's en het ongestoord kunnen werken. Maar ik kreeg er wel een thuiswerk-collega voor in de plaats die mij af en toe iets lekkers kwam brengen. Zoals zelfgemaakte churros met chocoladesaus.

Rechts: andere culinaire coronatraditie: fruitdiertjes als 10-uurtje. Die van papa konden over het algemeen op meer enthousiasme rekenen dan die van mama.



Links: De enige manier om nog af en toe helemaal alleen te zijn: na kinderbedtijd een rondje wandelen met muziek of een podcast in de oren

Rechts: Het gezicht van iemand die op zo'n avondwandeling VOOR DE EERSTE KEER IN HAAR LEVEN EEN BEVER HEEFT GESPOT, OMG!!!


Links: Ons favoriete Berenjacht-raam: plaatselijke ex-cafébazin die voor de gelegenheid haar hele collectie Troetelberen van de zolder haalde (denk ik, misschien liggen die standaard in haar living, zo goed ken ik haar nu ook weer niet)

Rechts: cadeautje van de natuur, recht uit de spoorwegberm


Links: er was de afgelopen weken weinig nodig om mij aan het janken te krijgen. Huilmomentje 1: een kaartje en een tekening maken voor 'het Meneertje' in het rusthuis aan de overkant, dat altijd zwaait naar iedereen die passeert. Een paar dagen later in het voorbij fietsen merken dat hij die post aan zijn raam heeft gekleefd <3

Rechts: Huilmomentje 2: een zelfgemaakt mondmasker in uw brievenbus vinden met deze tekst erop geborduurd <3<3 #dankuSharry #1986forever


Links: het af en toe helemaal gehad hebben, met dat fruit schillen, boterhammen smeren, stickers van de eettafel schrapen en voor de zoveelste keer hetzelfde blokje om wandelen. Net op zo'n moment toch maar even met de fiets naar het volgende dorp rijden. Beseffen dat het uitzicht daar eigenlijk helemaal zo slecht niet is, en uzelf afvragen waarom ge daar al zo vaak gepasseerd zijt zonder het echt te zien.

Rechts: Geen festivals deze zomer, dus dan plaçeren wij maar een danske op de parking van bovengenoemd rusthuis. We halen daarmee zelfs het regionale tv-nieuws



Coronakapsels of niet, heel erg blij met elk raambezoek van de (groot)ouders!

--------

Vlak na de paasvakantie noteer ik het volgende in mijn bullet journal:
"Niet geflipt vandaag, ondanks dat het blijkbaar nog 10 miljoen miljard jaren gaat duren voor de scholen weer open gaan."
Ik had me al ingesteld op september, maar nu zijn ze geheel onverwacht toch terug open, die kleuterscholen. Die van ons al meer dan een week!

"Het is alsof iemand de dampkap eindelijk heeft afgezet", zo omschreven ze dat onlangs in mijn favoriete podcast, en echt, ik kan het daar niet harder mee eens zijn. Ik koester het gevoel, toch zeker nog 2 weken, tot de zomervakantie weer begint.

Vijf

maandag 25 mei 2020

Lieve Colette,

Er was een tijd waarin ik hier regelmatig dingen neerschreef over en voor jou. Een terugblik op jouw geboorte bijvoorbeeld, of over dat zotte eerste jaar samen. Al was er ook die keer afgelopen zomer, toen jij naar het plaatselijke speelplein moest en ik met mijn mom guilt efkes helemaal geen blijf wist.

Maar verder schrijf ik hier veel te weinig, en al helemaal niet over jou. Tijd om daar verandering in te brengen.Want even met de ogen knipperen, en ineens heb ik een kindje van 5 jaar in huis. VIJF JAAR! Dat is een half decennium, een hele hand vol vingers, zoals bij een high-five.



Ik herinner me die dag waarop je geboren werd als gisteren. En tegelijk voelt het aan als een half leven geleden. Een half leven waarin we geploeterd, getwijfeld en gezucht hebben. Gezocht en gevonden. Gelachen en gehuild. Gevloekt, maar toch ook heel graag gezien. Het waren de makkelijkste jaren van mijn leven, en tegelijk ook de moeilijkste.

Ik heb er geen moeite mee om het toe te geven: wij, wij zijn echt naar elkaar toe moeten groeien. Jij was een baby met een handleiding, ik een mama met een moederinstinct dat nog niet haarfijn afgesteld stond. Om stevig te wortelen was er tijd nodig, en die tijd hebben we genomen. Het was de investering meer dan waard. Wij hebben een solide basis, iets waar we altijd op terug kunnen vallen. Onze tijd om te bloeien begint nog maar pas.

En bloeien, dat doe je, en het is een voorrecht om dat vanop de eerste rij te mogen meemaken. Voor mijn ogen zie ik hoe je fantasie zich ontwikkelt. In je spel, wanneer je afwisselend mama, oma, juf, danslerares, dokter en poetsvrouw bent. Dat zijn trouwens nooit solo-toneeltjes, want jouw alomtegenwoordige kleine zus neemt voorlopig nog genoegen met elke bijrol die je haar opdringtIk zie het in de tekeningen die je thuis aan de lopende band maakt. Ik merk het in de gesprekjes die we samen voeren, vlak voor je gaat slapen.

Tegelijk vraag ik me dikwijls af wat er allemaal omgaat in dat kleine hoofdje van jou. Ik sta vaak met open mond te luisteren als je weer eens vanuit het niets begint te vertellen over iets van meer dan een jaar daarvoor, compleet met alle details die ik zelf allang vergeten ben. Ondertussen weet ik al dat ik voorzichtig moet zijn met beloftes maken. Want jij onthoudt LETTERLIJK ALLES en vindt het moeilijk als er van een oorspronkelijk plan moet afgeweken worden. Zo was je zonder overdrijven al 11 maanden en 20 dagen aan het aftellen naar het klasfeestje dat we voor je verjaardag zouden houden. Dat dat door corona nog niet kan doorgaan, dat is een dingetje waar je het moeilijk mee hebt.

Een half leven geleden was je al een prikkelbare baby, en dat gevoelige kantje is gebleven. Je houdt nog altijd niet van lawaai, mensen die hun stem verheffen of praten voor een grote groep. Je gruwelt van ruzies, en van dingen doen waarvan je niet 100% zeker bent dat je ze al zonder 'fouten' kan. Maar jouw gevoelige kant is tegelijk ook jouw grote kracht, want ik ken maar weinig mensen die zich zo vanzelfsprekend bekommeren om anderen. Jouw emotionele voelsprieten zijn al veel beter ontwikkeld dan die van veel volwassenen die ik ken.


Maar uiteraard ben je ook een heerlijk ongecompliceerde vijfjarige. Een kleuter die door het huis huppelt wanneer je hoort dat we vanavond macaroni eten, je all-time lievelingseten. Een meisje dat zich afvraagt waarom je in godsnaam ooit een broek zou willen dragen, als er zoiets als rokjes en kleedjes bestaat. Een kind dat heel graag heel vlug groot wil zijn, en 's ochtends tegenwoordig dubbel zoveel boterhammen eet als haar moeder. Maar dat stiekem toch heel erg geniet van de momenten dat ze nog eens bij mama of papa op schoot mag.

Het botst nochtans ook al wel eens tussen ons. Als je iets na één of 2 keer proberen alweer opgeeft, dan durf ik me al wel eens opjagen. Als je me vraagt om mee te spelen in één of ander zelfverzonnen spel, dan durf ik al wel eens luidop zuchten. Op sommige dagen heb ik het moeilijk met alle vragen, verzoeken, eisen en mededelingen, die elkaar van 's ochtends vroeg tot 's avonds non-stop opvolgen. Maar ik hou me voor dat ik mijn best doe, en dat dat zeker in de huidige omstandigheden al heel wat is.



Vijf jaar al , dochterlief. Het allerlaatste jaar waarop jouw leeftijd zich laat tellen op de vingertjes van één hand. Voor je't weet, moet je net als ik als een gek je vingers strekken en buigen om al die jaren aan te duiden. En staat je mond helemaal vol met van die gekke grotemensentanden, waar er een paar dagen geleden de eerste van kwam piepen.

Gelukkige verjaardag, Colette. Ik hoop dat je de komende jaren nog meer jezelf mag worden. Want zo is het helemaal perfect.

Leven in tijden van corona

zondag 22 maart 2020

"Weet je wat, Jeannie? Morgen is het nog een dagje weekend. En de dag daarna en die daarna ook. En zo nog de hele tijd, tot de paashaas is geweest."

Met die mededeling aan haar zus sluit mijn kleuter vorige week zondag haar week af. Nog niet goed beseffend dat die "daagjes weekend" niet zullen verlopen zoals anders. Zonder klasgenootjes die komen spelen, zwemles en uitstapjes naar de binnenspeeltuin. Met enkel maar bovengenoemde zus aan haar zijde, voor wie dit corona-isolement het uitgelezen moment is om full-force te beginnen peuterpuberen. Aangevuld met 2 ouders met een kort lontje en een kop vol zorgen. Ideaal quarantainegezelschap.


"Maar mama, waarom ben jij de hele tijd zo boos?!"

Het is maandagochtend 9 uur en mijn hoofd staat al op ontploffen. Het vooruitzicht om alleen voor 2 kinderen te moeten zorgen én tegelijk (min of meer) in mijn professionele rol te blijven passen maakt dat ik al doodmoe ben opgestaan. Tot zondagavond twijfelen we over de opvang op school en of we onze kinderen daar al dan niet naartoe zullen sturen. Maar dat idee maakt ons onrustig. We besluiten om geen risico te nemen en het zo te proberen.

Ik doe een poging om mijn mailbox te temmen, accurate info op de website van het werk te zetten en intussen ook nog een last-minute nieuwsbrief in elkaar te boksen.

Een uur later hebben we met de 10 collega's teamoverleg. Net zoals elke maandag, maar wel voor de allereerste keer 100% digitaal. We overlopen via Zoom alle to do's die er moeten gebeuren die week, en al bij al verloopt dat vlotjes. Ik parkeer mijn kinderen voor tv en probeer maximaal te participeren aan de vergadering. Dat gaat best OK, tot er ineens iemand dringend nog een boterham met choco moet hebben. En ik daarna nog 2 keer op 5 minuten tijd weg moet gaan van mijn computer om poepen af te kuisen.

1 collega stuurt me na afloop dit filmpje door, een ander maakt me er attent op dat er in Zoom zoiets bestaat als de mute-knop. Tot zover professioneel overkomen voor vandaag...

Mijn kinderen stuiteren intussen door het huis, eisen dat ik speelgoed ga halen dat boven op zolder ligt. Daar spelen ze dan 10 minuten rustig samen mee. Om daarna tegen de snelheid dat ik met mijn ogen kan knipperen, trekkend en duwend rond de tafel te lopen, omdat de ene iets heeft wat de andere wil hebben en vice versa. Ik observeer, bemiddel, laat begaan.

Te midden van dit alles probeer ik te blijven ademen. "Dit is maar voor één dag", probeer ik me in te prenten. Want voor de rest van de week hebben we een constructie opgezet met een gezin dat we kennen van school, om elk één dag onze 4 kinderen op te vangen. Een constructie die rond het middaguur alweer dood en begraven is, omdat één van de buurmeisjes waar de dochters een paar dagen eerder nog gingen spelen met coronasymptomen blijkt thuis te zitten. Alweer een risico dat we niet willen lopen.

Intussen was ik nog maar eens mijn handen. Ik weet niet voor de hoeveelste keer vandaag, ik ben opgehouden met tellen. Aan het einde van de week helpt enkel een dikke laag vaseline nog om mijn huid -die aanvoelt als schuurpapier- weer zacht te krijgen. Met de peuter moet ik me telkens weer opmaken voor een partijtje worstelen om haar aan de wasbak te krijgen. De kleuter is gelukkig iets gedisciplineerder, en vertelt haar zus met geheven vinger"dat handen wassen moet, want anders krijg je microopjes" (dankuwel, juf Christel en Anna!)



Tegen de tijd dat die wandelende microopjes van mij vredig slapen, ga ik buiten nog even uitwaaien. Ik wandel door de verlaten straten van mijn stad. Lees de briefjes die op winkels en restaurants hangen. Onderweg kom ik maar een handvol mensen tegen: een gezin met mondmaskers op, een blowend duo vrienden, een loper in vol ornaat. Ik wandel langs een magnoliaboom die prachtig in bloei staat, nu al en ondanks alles. Op de grote markt ligt een koppel eenden te slapen. Gewoon, omdat dat kan, nu.

De komende dagen zwem ik verder in deze nagelnieuwe, bizarre realiteit. Op sommige micromomenten waan ik me Fred De Burggraeve himself, maar nog veel vaker is het fameus watertrappelen en kopje onder gaan. En content zijn dat aan het einde van de dag de overkant bereikt is, dat ook.

Het is in mijn hoofd nog voller dan anders. Ik denk aan mijn oma, helemaal alleen in haar grote huis. Ik denk aan de vriendinnen in de zorg, of met een zorgenkindje thuis. Vriendinnen die op het punt staan te bevallen, of middenin een fertiliteitstraject zitten, dat nu noodgedwongen op pauze staat. Mensen van wie het trouwfeest niet kan doorgaan, mensen die in het ziekenhuis liggen.

Ik voel ook veel tegelijk. Schuldgevoel, omdat ik niet zoveel kan werken dan normaal (ik wou hier eerst dan zou moeten schrijven, maar nog meer dan anders kus ik dezer dagen mijn pollekes dat ik voor een werkgever werk voor wie het resultaat belangrijker is dan het aantal gepresteerde uren). Schuldgevoel x2, omdat ik mijn dames niet de aandacht kan geven die ze nodig hebben. Ergernis, omdat ik de afgelopen maanden zo had geïnvesteerd in meer focus, en dat allemaal voor niets lijkt te zijn geweest. Irritatie, omdat ik me zoveel mogelijk wil afsluiten van de actualiteit, maar mijn lief wel naar elk nieuwsprogramma wil kijken.

Doorheen deze eerste corona-week leer ik (weer) wat mij helpt. Buiten zijn, minstens 1 keer per dag. Lezen. Yoga, met deze fantastische mevrouw. Dansen in de badkamer. Een glas wijn drinken in de schemering op mijn terras. En dan dit nummer dat voorbij komt, als een warm dekentje op mijn gespannen schouders. Bijpraten met de vriendinnen. Zij het even digitaal.


Morgen week 2. Van niemandweethoeveel. We nemen het hoe het komt, één dag per keer. Of dat proberen we toch.





#nofilter: 19 foto's uit 2019 die Instagram niet haalden

donderdag 9 januari 2020

Aan het begin van het vorige nieuwe jaar formuleerde ik 19 doelen. 19 dingen om naar te streven op de onbeschreven pagina's van het boek dat 2019 zou gaan worden. Naar een concept van ene Gretchen Rubin (die naar het schijnt een boek en een podcast heeft die de moeite zijn), waar ik over las bij Tales from the Crib.

Sommige piepklein, anderen iets ambitieuzer. Er waren dingen bij die ik al snel kon afvinken, terwijl andere items bleven plakken op de lijst.

Een van die doelen was "minder doelloos scrollen op mijn smartphone". Want ik merkte dat het de spuigaten begon uit te lopen met dat tokkelen op die telefoon van mij. 's Avonds, na een drukke avondspits met de kinderen, was er al gauw een uur of meer verk*kt op Instagram of Facebook voor ik aan iets echt leuk of nuttig kon beginnen. Want laat ons eerlijk zijn: uw eigen interieur, looks, leven en moederschapskwaliteiten vergelijken met die van anderen is dat geen van beide.

"Jamaar, zo binnenkijken in het leven van iemand anders, dat is toch kei-inspirerend?"

Wel, in mijn geval niet echt (meer). Steeds vaker voelde ik me cynisch, chagrijnig en ontevreden na alweer zo'n potje scrollen. Toen ik aan het begin van het jaar de behoorlijk confronterende Pano-reportage over Facebook zag (het "treintje"! het principe van de "infinite scroll"!) was de keuze snel gemaakt: de social media apps vlogen van mijn telefoon. Het is wat zoeken geweest en ik heb de websites in kwestie zelfs een tijdlang moeten blokkeren (omdat de gewoonte om steeds maar de timelines te checken er ZO HARD ingebakken zat), maar ondertussen kan ik zeggen: doel bereikt, en daar ben ik best trots op!

Een hele lange inleiding, om te zeggen dat de titel die ik voor 2016 en 2017 gebruikte niet meer zo toepasselijk is. Want ik ging het even nakijken: ik postte het afgelopen jaar amper één foto op Instagram. Dus in theorie zou ik in deze post nog veel meer foto's op de wereld kunnen loslaten. Maar een concept is een concept, dus ik ga dat volgen. Dus ziehier: 19 foto's uit de fotorol op mijn smartphone die in 2019 niet op Instagram (of op enig ander online kanaal) te zien waren.


Links: met de oudste dochter naar de klimaatbetoging in Brussel. 2 uur stappen in de regen en daarbij een slecht getekend bord van matige kwaliteit moeten meedragen: dat verdient wel een warme wafel.

Rechts: Poging tot een deftige foto om de jongste dochter in te schrijven voor de nieuwe opnames van Tik Tak. We werden niet gekozen :-( (en stiekem vind ik dat soms nog altijd jammer)


Links: stilleven met kleuterhandjes en een cactus

Rechts: stilleven met peuterhandjes (die polsen <3) , groentenpuree en een romper met te korte mouwen


Links: stilleven met volwassen vrouwenhanden en een verse tattoo

Rechts: Twee dingen die in mijn hoofd altijd een beter idee lijken dan in realiteit in één beeld gevat:

- Op een zondag naar Ikea gaan
- Een familieportret maken in een reflecterend oppervlak


Links: onze favoriete Vlaamse badstad gezien vanop het water

Rechts: mijn oma wijst op een grote kaart aan waar ze ooit woonde & 2 kinderen ter wereld bracht in het Afrikamuseum in Tervuren


Links: Mega Mindy en het Verwassen-Sponzen-Pyjama-mysterie

Rechts: Toen de verkiezingszondag nog leuk was



Links: Vader entertaint kinderen op de terugvlucht van Mallorca (terwijl moeder één van de vele aanvallen van buikgriep van 2019 uitzweet...)

Rechts: Stilleven met spons, madeliefjes en plaktattoo


Links: in de categorie "waarom maken ze hier zo geen Milestone-kaartje van?": de eerste keer de flosj gevangen op de kermis

Rechts: Shinen in een verkleedpakje uit de jaren '80: kan ze!


Vader en moeder mogen ook nog eens buiten


Links: Zonsondergang op vriendinnenweekend in Porto met maar EEN KLEIN BEETJE ZEEWATER IN ONS HAAR HOOR!

Rechts: Snuisteren bij Livraria Lello in datzelfde Porto


Links: Sfeerbeeld op 5 december 2019

Rechts: Sfeerbeeld op 25 december 2019

En zo is de drang om foto's te delen hopelijk weer even gestild :) Maak er iets moois van in 2020, lieve vrienden!

Anderhalf - the sequel

maandag 6 januari 2020

Ze wordt 3 in juli en heeft nog geen enkel fotoboek. Dat lees je goed: GEEN.ENKEL.

Niet dat ik voor haar grote zus strak op schema zit, maar die heeft met haar 4,5 jaar tenminste al 3 boeken in de kast staan waar ze af en toe in kan kijken. En daarnaast is er ook een goedgevuld notitieboekje met mijlpalen, anekdotes en grappige uitspraken (die ze UITERAARD nog niet kan lezen, maar je snapt hopelijk waar ik naartoe wil...)

Compleet ander verhaal bij Jeanne dus. Tijdens die tweede zwangerschap begon ik opnieuw vol goede moed aan zo'n schriftje, en dat hield ik vol tot iets voorbij haar eerste verjaardag (een kleine prestatie, gezien ons opstapelende gebrek aan slaap in die tijd, besef ik nu)

Daarna...bleven de pagina's angstvallig leeg. Het komt er gewoon niet meer van om het verder aan te vullen. Het is altijd die ene to do die onderaan het eindeloze lijstje bengelt en nooit afgevinkt geraakt. Niet omdat ik het niet tof vind, wel omdat de frigo die leeg is of de propere onderbroeken die op zijn nu eenmaal urgentere kwesties zijn binnen ons huishouden. Saai, maar wel waar.

Om die mom guilt wat te sussen, besloot ik ergens deze zomer dat het tijd werd om nog eens te bricoleren met Windows Movie Maker en onze collectie videofragmenten van dat eerste anderhalf jaar als gezin van 4. Dat deed ik eerder ook al eens voor kind nummer 1, en die compilatie wordt hier nog regelmatig bekeken.

Dus voila, Jeanne, in afwachting van die tweeënhalve fotoboeken die ik je nog verschuldigd ben: een ode aan die prachtige eerste 18 maanden met jou in ons leven.


Fragmenten uit een zomer (2)

dinsdag 27 augustus 2019

Het is onze laatste zomer met een kind op de crèche. 


Het is de eerste keer dat ik me die bedenking maak, terwijl ik dit typ.

De laatste zomer waarin we onze eigen vakantieplannen noodgedwongen afstemmen op de 2 sluitingsperiode's van 2 weken van de crèche. Maar -eerlijk is eerlijk- ook de laatste zomer dat we van deze piste gebruik kunnen maken om af en toe maar één kind in huis te hebben.

(Want wat geldt voor pintjes, geldt ook voor kindjes: eentje is geentje. Of zo voelt dat toch dikwijls)

Ik ben deze zomer veel (alleen) thuis met J. Dat moet van tijdens de periode na haar geboorte geleden zijn, schat ik. Een handvol weken waarin haar wereld en die van mij een tijdlang piepklein was. In a good way, besef ik intussen.

We brengen grote zus 's ochtends samen met de bakfiets naar de vakantie-opvang. Terwijl die grote zus -in stilte of luidop- haar lot betreurt, kan J. haar geluk niet op. In de fietstunnel onder de Ringweg gilt ze traditiegetrouw de longen uit haar kleine lijfje en giechelt dan om haar eigen echo die weerklinkt. Een schreeuw die verschrikte passanten naar hun hart doet grijpen en mij luidop doet lachen.

Wat verderop worden alle dingen die ze (her)kent enthousiast begroet:

"Da paa'tje!" zwaait ze naar de 7 bruine paarden in de wei.

"HND, HND!" gebaart ze naar elke viervoeter, groot of klein, die we kruisen of inhalen

"Kijk, vlie-tui!" gesticuleert ze in de richting van de hemel van zodra er nog maar een klein beetje vliegtuiglawaai weerklinkt.

We trekken naar een nabijgelegen meer en wandelen rond de uitgestrekte watervlakte. Ik op kop, zij op m'n rug in de draagzak. We wijken af van de route om de hertjes die even verderop staan wat oud brood te geven. De ernst die op haar gezichtje staat te lezen is aandoenlijk. Tot één van de hertjes in zijn gulzigheid aan haar handje likt met zijn lange, grijze tong: dan breekt de hemel open en zet ze het op een schaterlachen.

Even verderop pauzeren we om op een houten vlonder de meegebrachte koekjes en een handvol druiven op te eten. "Wie wil er het laatste koekje?" vraag ik wanneer de bodem van het doosje in zicht komt. "Ekke!" zegt ze vol overtuiging. Om het vervolgens zonder aarzelen in het water te gooien, waar het een vechtpartij tussen een bende eenden veroorzaakt.

Op de middag houden we samen een paar uur platte rust en krijg ik zowaar de kans om even in te dommelen tijdens het middagjournaal. Een wekker is niet nodig: altijd word ik gewekt door dezelfde medley die weerklinkt vanuit de kinderkamer. Een goede luisteraar kan daarin fragmenten van "In een klein stationnetje", "Kzag twee beren" of "Hoedje van papier" herkennen. Aan de articulatie van de performer is nog werk, qua stemvolume en enthousiasme kan ze zo op het podium van pakweg het Schlagerfestival gaan staan. Nu al.

Ik sluip naar boven en zie een kopje vol zweetharen boven het bed uit piepen. 1 tutje in de mond, 1 in de hand. Ze worden allebei zorgvuldig in het daarvoor bestemde doosje gelegd, maar niet voordat ze me voor de 85ste keer attent heeft gemaakt op de tekening die op beide tutjes staat (Manneke! Stejje!)

Terwijl het land kreunt onder een hittegolf en de thermometers overal zotte sprongen maken, trekken wij met ons 4 richting zee. In het plaatselijke zwembad gaat onze notoire waterhater dan toch behoedzaam op verkenning. Na wat aarzelende stapjes in het tien centimeter diepe babybad ontdekt ze in het kielzog van grote zus de glijbaan voor de allerkleinsten. Dat voltrekt zich een keer of 30 volgens hetzelfde scenario: ze klimt uit het bad, waggelt richting de glijbaan, eist luidkeels een handje van mama. Eenmaal bovenaan de trappen gesticuleert ze dat ik voorover moet leunen voor een kusje. Daarna stort ze zich in volle vaart van de glijbaan, recht in de armen van haar papa.

Onze peuter eet ijsjes op de zeedijk. Wil elk fietsje-waar-een-paard-aanhangt uitgebreid testen bij de go-cart verhuurder. Schooit lekstokken bij de plaatselijke middenstand. Slaat haar zus wel een paar keer per dag. Kweekt de gewoonte aan om stampvoetend op de grond te gaan liggen wanneer iets haar niet zint. Haalt haar neus op voor een plons in het zoute zeewater, maar is in de schaduw wel een uur zoet met zand in en uit haar emmertje te scheppen.

In mijn hoofd neurie ik dit nummer en ik denk: "ik ben blij dat ik hier ben".

(Deel 1 lezen? Dat staat hier!)



































Fragmenten uit een zomer (1)

donderdag 22 augustus 2019


De bloedhete, gewoon mooie en regenachtige dagen tijdens de zomer van 2019 zijn buitengewoon gunstig voor onze bakfiets-statistieken. Anderhalf jaar na aankoop laten we de teller flirten met de grens van 3000 kilometer. Op het jaagpad langs de Demer fietsen we 2 keer per dag van en naar de vakantie-opvang, waar een bende jonge, chaotische (maar gelukkig ook gediplomeerde en overenthousiaste) monitoren de 3- tot 12-jarigen in onze stad een hele zomer lang entertainen. Mijn lijf ziet dus af (want conditie, wat is dat?), maar ook mijn moederhart krijgt het flink te verduren.

Want C. is er op zich graag. De helft van de kindjes in haar groepje zitten ook bij haar in de klas. En om 16 uur ga ik een kind halen dat plakkerig is van een combinatie van zweet, zwart zand, verf en zonnecrème. Een kind dat ik het eerste kwartier absoluut niet mee naar huis krijg. Ha nee, eerst moeten er nog knutselwerkjes en kampen die ze gemaakt hebben getoond worden, of moet er nog in de rij worden gestaan bij één van de 2 schommels, die hopeloos populair zijn. Maar wat zich voor en na zo'n dag afspeelt, is al van in het begin van de vakantie moeilijk: ze snikt al bij het ontbijt dramatisch dat ze buikpijn heeft, huilt wanneer ik haar op de schoot van één van die jonge gasten drop en laat haar lip en hoofd hangen wanneer ze me ' s avonds vraagt of ze morgen weer moet gaan en ik bevestigend antwoord.

"Maar het was toch zo leuk vandaag?" vraag ik dan.

"Ja, maar morgen wil ik niet meer gaan" antwoordt ze dan beslist.

Na een ochtendshift met bijzonder luid protest -niet toevallig tijdens de eerste week nadat we zelf op vakantie gingen- denk ik de hele dag aan haar. Mijn zachtaardige kleuter van vier, die graag helpt en troost, maar zelf nog veel te verlegen is om aan anderen te vragen om haar te helpen. Om haar trui uit te trekken, haar drinkfles open te maken. En die zich daardoor nog liever kapot zweet of een hele dag geen druppel water drinkt.

"Is het wel verantwoord dat ik haar daar zo achter laat?" 

"Moeten we voor volgende zomer misschien niet op zoek naar een alternatief?" 

"Wat voor een moeder ben ik eigenlijk, dat ik haar naar de opvang laat gaan terwijl ik zelf gewoon thuis ben?"

Deze vragen en nog veel meer, de hele dag op repeat in mijn hoofd.

Klokslag vier uur duw ik met een klein hartje de poort van het terrein open. Ik word begroet met een halve knuffel (en dan nog alleen omdat ik er expliciet om vraag), en daar gaat ze weer, richting schommels.

Ik pols voorzichtig bij één van de monitoren hoe de dag verliep. Hij verzekert me dat de tranen al waren gedroogd van zodra ik uit het zicht was verdwenen. Zoals gewoonlijk.

"Ze is echt heel flink en doet goed mee met alles. Goed opgevoed, dat zie je zo" knipoogt de jongen schalks.

(Zalf voor mijn pijnlijke moederhart. Zouden ze dat ook leren, op die cursussen voor monitoren? :-))

Ik wil me net omdraaien wanneer ik mijn kleuter het volgende hoor roepen tegen een ander kindje:

"NEE, ni voorsteken! Ik stond hier eerst!"

Zorgen gemaakt om niks. Again.

(Nog een zomerfragmentje? Allez, omdat gij het zijt...)















Made With Love By The Dutch Lady Designs