#nofilter: 19 foto's uit 2019 die Instagram niet haalden

donderdag 9 januari 2020

Aan het begin van het vorige nieuwe jaar formuleerde ik 19 doelen. 19 dingen om naar te streven op de onbeschreven pagina's van het boek dat 2019 zou gaan worden. Naar een concept van ene Gretchen Rubin (die naar het schijnt een boek en een podcast heeft die de moeite zijn), waar ik over las bij Tales from the Crib.

Sommige piepklein, anderen iets ambitieuzer. Er waren dingen bij die ik al snel kon afvinken, terwijl andere items bleven plakken op de lijst.

Een van die doelen was "minder doelloos scrollen op mijn smartphone". Want ik merkte dat het de spuigaten begon uit te lopen met dat tokkelen op die telefoon van mij. 's Avonds, na een drukke avondspits met de kinderen, was er al gauw een uur of meer verk*kt op Instagram of Facebook voor ik aan iets echt leuk of nuttig kon beginnen. Want laat ons eerlijk zijn: uw eigen interieur, looks, leven en moederschapskwaliteiten vergelijken met die van anderen is dat geen van beide.

"Jamaar, zo binnenkijken in het leven van iemand anders, dat is toch kei-inspirerend?"

Wel, in mijn geval niet echt (meer). Steeds vaker voelde ik me cynisch, chagrijnig en ontevreden na alweer zo'n potje scrollen. Toen ik aan het begin van het jaar de behoorlijk confronterende Pano-reportage over Facebook zag (het "treintje"! het principe van de "infinite scroll"!) was de keuze snel gemaakt: de social media apps vlogen van mijn telefoon. Het is wat zoeken geweest en ik heb de websites in kwestie zelfs een tijdlang moeten blokkeren (omdat de gewoonte om steeds maar de timelines te checken er ZO HARD ingebakken zat), maar ondertussen kan ik zeggen: doel bereikt, en daar ben ik best trots op!

Een hele lange inleiding, om te zeggen dat de titel die ik voor 2016 en 2017 gebruikte niet meer zo toepasselijk is. Want ik ging het even nakijken: ik postte het afgelopen jaar amper één foto op Instagram. Dus in theorie zou ik in deze post nog veel meer foto's op de wereld kunnen loslaten. Maar een concept is een concept, dus ik ga dat volgen. Dus ziehier: 19 foto's uit de fotorol op mijn smartphone die in 2019 niet op Instagram (of op enig ander online kanaal) te zien waren.


Links: met de oudste dochter naar de klimaatbetoging in Brussel. 2 uur stappen in de regen en daarbij een slecht getekend bord van matige kwaliteit moeten meedragen: dat verdient wel een warme wafel.

Rechts: Poging tot een deftige foto om de jongste dochter in te schrijven voor de nieuwe opnames van Tik Tak. We werden niet gekozen :-( (en stiekem vind ik dat soms nog altijd jammer)


Links: stilleven met kleuterhandjes en een cactus

Rechts: stilleven met peuterhandjes (die polsen <3) , groentenpuree en een romper met te korte mouwen


Links: stilleven met volwassen vrouwenhanden en een verse tattoo

Rechts: Twee dingen die in mijn hoofd altijd een beter idee lijken dan in realiteit in één beeld gevat:

- Op een zondag naar Ikea gaan
- Een familieportret maken in een reflecterend oppervlak


Links: onze favoriete Vlaamse badstad gezien vanop het water

Rechts: mijn oma wijst op een grote kaart aan waar ze ooit woonde & 2 kinderen ter wereld bracht in het Afrikamuseum in Tervuren


Links: Mega Mindy en het Verwassen-Sponzen-Pyjama-mysterie

Rechts: Toen de verkiezingszondag nog leuk was



Links: Vader entertaint kinderen op de terugvlucht van Mallorca (terwijl moeder één van de vele aanvallen van buikgriep van 2019 uitzweet...)

Rechts: Stilleven met spons, madeliefjes en plaktattoo


Links: in de categorie "waarom maken ze hier zo geen Milestone-kaartje van?": de eerste keer de flosj gevangen op de kermis

Rechts: Shinen in een verkleedpakje uit de jaren '80: kan ze!


Vader en moeder mogen ook nog eens buiten


Links: Zonsondergang op vriendinnenweekend in Porto met maar EEN KLEIN BEETJE ZEEWATER IN ONS HAAR HOOR!

Rechts: Snuisteren bij Livraria Lello in datzelfde Porto


Links: Sfeerbeeld op 5 december 2019

Rechts: Sfeerbeeld op 25 december 2019

En zo is de drang om foto's te delen hopelijk weer even gestild :) Maak er iets moois van in 2020, lieve vrienden!

Anderhalf - the sequel

maandag 6 januari 2020

Ze wordt 3 in juli en heeft nog geen enkel fotoboek. Dat lees je goed: GEEN.ENKEL.

Niet dat ik voor haar grote zus strak op schema zit, maar die heeft met haar 4,5 jaar tenminste al 3 boeken in de kast staan waar ze af en toe in kan kijken. En daarnaast is er ook een goedgevuld notitieboekje met mijlpalen, anekdotes en grappige uitspraken (die ze UITERAARD nog niet kan lezen, maar je snapt hopelijk waar ik naartoe wil...)

Compleet ander verhaal bij Jeanne dus. Tijdens die tweede zwangerschap begon ik opnieuw vol goede moed aan zo'n schriftje, en dat hield ik vol tot iets voorbij haar eerste verjaardag (een kleine prestatie, gezien ons opstapelende gebrek aan slaap in die tijd, besef ik nu)

Daarna...bleven de pagina's angstvallig leeg. Het komt er gewoon niet meer van om het verder aan te vullen. Het is altijd die ene to do die onderaan het eindeloze lijstje bengelt en nooit afgevinkt geraakt. Niet omdat ik het niet tof vind, wel omdat de frigo die leeg is of de propere onderbroeken die op zijn nu eenmaal urgentere kwesties zijn binnen ons huishouden. Saai, maar wel waar.

Om die mom guilt wat te sussen, besloot ik ergens deze zomer dat het tijd werd om nog eens te bricoleren met Windows Movie Maker en onze collectie videofragmenten van dat eerste anderhalf jaar als gezin van 4. Dat deed ik eerder ook al eens voor kind nummer 1, en die compilatie wordt hier nog regelmatig bekeken.

Dus voila, Jeanne, in afwachting van die tweeënhalve fotoboeken die ik je nog verschuldigd ben: een ode aan die prachtige eerste 18 maanden met jou in ons leven.


Fragmenten uit een zomer (2)

dinsdag 27 augustus 2019

Het is onze laatste zomer met een kind op de crèche. 


Het is de eerste keer dat ik me die bedenking maak, terwijl ik dit typ.

De laatste zomer waarin we onze eigen vakantieplannen noodgedwongen afstemmen op de 2 sluitingsperiode's van 2 weken van de crèche. Maar -eerlijk is eerlijk- ook de laatste zomer dat we van deze piste gebruik kunnen maken om af en toe maar één kind in huis te hebben.

(Want wat geldt voor pintjes, geldt ook voor kindjes: eentje is geentje. Of zo voelt dat toch dikwijls)

Ik ben deze zomer veel (alleen) thuis met J. Dat moet van tijdens de periode na haar geboorte geleden zijn, schat ik. Een handvol weken waarin haar wereld en die van mij een tijdlang piepklein was. In a good way, besef ik intussen.

We brengen grote zus 's ochtends samen met de bakfiets naar de vakantie-opvang. Terwijl die grote zus -in stilte of luidop- haar lot betreurt, kan J. haar geluk niet op. In de fietstunnel onder de Ringweg gilt ze traditiegetrouw de longen uit haar kleine lijfje en giechelt dan om haar eigen echo die weerklinkt. Een schreeuw die verschrikte passanten naar hun hart doet grijpen en mij luidop doet lachen.

Wat verderop worden alle dingen die ze (her)kent enthousiast begroet:

"Da paa'tje!" zwaait ze naar de 7 bruine paarden in de wei.

"HND, HND!" gebaart ze naar elke viervoeter, groot of klein, die we kruisen of inhalen

"Kijk, vlie-tui!" gesticuleert ze in de richting van de hemel van zodra er nog maar een klein beetje vliegtuiglawaai weerklinkt.

We trekken naar een nabijgelegen meer en wandelen rond de uitgestrekte watervlakte. Ik op kop, zij op m'n rug in de draagzak. We wijken af van de route om de hertjes die even verderop staan wat oud brood te geven. De ernst die op haar gezichtje staat te lezen is aandoenlijk. Tot één van de hertjes in zijn gulzigheid aan haar handje likt met zijn lange, grijze tong: dan breekt de hemel open en zet ze het op een schaterlachen.

Even verderop pauzeren we om op een houten vlonder de meegebrachte koekjes en een handvol druiven op te eten. "Wie wil er het laatste koekje?" vraag ik wanneer de bodem van het doosje in zicht komt. "Ekke!" zegt ze vol overtuiging. Om het vervolgens zonder aarzelen in het water te gooien, waar het een vechtpartij tussen een bende eenden veroorzaakt.

Op de middag houden we samen een paar uur platte rust en krijg ik zowaar de kans om even in te dommelen tijdens het middagjournaal. Een wekker is niet nodig: altijd word ik gewekt door dezelfde medley die weerklinkt vanuit de kinderkamer. Een goede luisteraar kan daarin fragmenten van "In een klein stationnetje", "Kzag twee beren" of "Hoedje van papier" herkennen. Aan de articulatie van de performer is nog werk, qua stemvolume en enthousiasme kan ze zo op het podium van pakweg het Schlagerfestival gaan staan. Nu al.

Ik sluip naar boven en zie een kopje vol zweetharen boven het bed uit piepen. 1 tutje in de mond, 1 in de hand. Ze worden allebei zorgvuldig in het daarvoor bestemde doosje gelegd, maar niet voordat ze me voor de 85ste keer attent heeft gemaakt op de tekening die op beide tutjes staat (Manneke! Stejje!)

Terwijl het land kreunt onder een hittegolf en de thermometers overal zotte sprongen maken, trekken wij met ons 4 richting zee. In het plaatselijke zwembad gaat onze notoire waterhater dan toch behoedzaam op verkenning. Na wat aarzelende stapjes in het tien centimeter diepe babybad ontdekt ze in het kielzog van grote zus de glijbaan voor de allerkleinsten. Dat voltrekt zich een keer of 30 volgens hetzelfde scenario: ze klimt uit het bad, waggelt richting de glijbaan, eist luidkeels een handje van mama. Eenmaal bovenaan de trappen gesticuleert ze dat ik voorover moet leunen voor een kusje. Daarna stort ze zich in volle vaart van de glijbaan, recht in de armen van haar papa.

Onze peuter eet ijsjes op de zeedijk. Wil elk fietsje-waar-een-paard-aanhangt uitgebreid testen bij de go-cart verhuurder. Schooit lekstokken bij de plaatselijke middenstand. Slaat haar zus wel een paar keer per dag. Kweekt de gewoonte aan om stampvoetend op de grond te gaan liggen wanneer iets haar niet zint. Haalt haar neus op voor een plons in het zoute zeewater, maar is in de schaduw wel een uur zoet met zand in en uit haar emmertje te scheppen.

In mijn hoofd neurie ik dit nummer en ik denk: "ik ben blij dat ik hier ben".

(Deel 1 lezen? Dat staat hier!)



































Fragmenten uit een zomer (1)

donderdag 22 augustus 2019


De bloedhete, gewoon mooie en regenachtige dagen tijdens de zomer van 2019 zijn buitengewoon gunstig voor onze bakfiets-statistieken. Anderhalf jaar na aankoop laten we de teller flirten met de grens van 3000 kilometer. Op het jaagpad langs de Demer fietsen we 2 keer per dag van en naar de vakantie-opvang, waar een bende jonge, chaotische (maar gelukkig ook gediplomeerde en overenthousiaste) monitoren de 3- tot 12-jarigen in onze stad een hele zomer lang entertainen. Mijn lijf ziet dus af (want conditie, wat is dat?), maar ook mijn moederhart krijgt het flink te verduren.

Want C. is er op zich graag. De helft van de kindjes in haar groepje zitten ook bij haar in de klas. En om 16 uur ga ik een kind halen dat plakkerig is van een combinatie van zweet, zwart zand, verf en zonnecrème. Een kind dat ik het eerste kwartier absoluut niet mee naar huis krijg. Ha nee, eerst moeten er nog knutselwerkjes en kampen die ze gemaakt hebben getoond worden, of moet er nog in de rij worden gestaan bij één van de 2 schommels, die hopeloos populair zijn. Maar wat zich voor en na zo'n dag afspeelt, is al van in het begin van de vakantie moeilijk: ze snikt al bij het ontbijt dramatisch dat ze buikpijn heeft, huilt wanneer ik haar op de schoot van één van die jonge gasten drop en laat haar lip en hoofd hangen wanneer ze me ' s avonds vraagt of ze morgen weer moet gaan en ik bevestigend antwoord.

"Maar het was toch zo leuk vandaag?" vraag ik dan.

"Ja, maar morgen wil ik niet meer gaan" antwoordt ze dan beslist.

Na een ochtendshift met bijzonder luid protest -niet toevallig tijdens de eerste week nadat we zelf op vakantie gingen- denk ik de hele dag aan haar. Mijn zachtaardige kleuter van vier, die graag helpt en troost, maar zelf nog veel te verlegen is om aan anderen te vragen om haar te helpen. Om haar trui uit te trekken, haar drinkfles open te maken. En die zich daardoor nog liever kapot zweet of een hele dag geen druppel water drinkt.

"Is het wel verantwoord dat ik haar daar zo achter laat?" 

"Moeten we voor volgende zomer misschien niet op zoek naar een alternatief?" 

"Wat voor een moeder ben ik eigenlijk, dat ik haar naar de opvang laat gaan terwijl ik zelf gewoon thuis ben?"

Deze vragen en nog veel meer, de hele dag op repeat in mijn hoofd.

Klokslag vier uur duw ik met een klein hartje de poort van het terrein open. Ik word begroet met een halve knuffel (en dan nog alleen omdat ik er expliciet om vraag), en daar gaat ze weer, richting schommels.

Ik pols voorzichtig bij één van de monitoren hoe de dag verliep. Hij verzekert me dat de tranen al waren gedroogd van zodra ik uit het zicht was verdwenen. Zoals gewoonlijk.

"Ze is echt heel flink en doet goed mee met alles. Goed opgevoed, dat zie je zo" knipoogt de jongen schalks.

(Zalf voor mijn pijnlijke moederhart. Zouden ze dat ook leren, op die cursussen voor monitoren? :-))

Ik wil me net omdraaien wanneer ik mijn kleuter het volgende hoor roepen tegen een ander kindje:

"NEE, ni voorsteken! Ik stond hier eerst!"

Zorgen gemaakt om niks. Again.

(Nog een zomerfragmentje? Allez, omdat gij het zijt...)















#nofilter: 17 foto's uit 2017 die Instagram niet haalden

zondag 21 januari 2018


De eerste maand van dat nieuwe jaar is al meer dan halfweg, en ik durf hier nog af te komen met een terugblik op 2017? Oh jawel...De foto's stonden al even klaar, maar het was er nog niet van gekomen om ze hier en daar te voorzien van wat extra uitleg. Kijk, zo gaan die dingen nu eenmaal soms.

Langs de andere kant hoor ik mijn medependelaars elkaar op het perron dezer dagen nog dikwijls "Beste wensen!" wensen (serieus, hoe lang gaan mensen daar eigenlijk mee door?), dus dan kan het nog net, toch?

Bij deze, naar analogie met een blogconcept van vorig jaar: een selectie van 17 ongecensureerde en nooit eerder gepubliceerde beelden uit 2017. Allemaal zonder filter of photoshop, dat spreekt voor zich :)




Links: een wel heel bijzonder kunstwerk op de -1 in Gasthuisberg, waar ik in 2017 heel wat uren in de wachtzaal van de afdeling gynaecologie spendeerde.

Rechts: het kaartje waarmee we één van de meters van Jeanne op een doordeweekse vrijdag compleet overvielen. Gelukkig zei ze ja, hoera!


Links: in het gezelschap van Elena Ferrante op een Brussels terras

Rechts: kon ik dit jaar van mijn bucketlist schrappen: een bierfiets met 25 gibberende dames door de Leuvense straten manoevreren (én zelfs succesvol op de Oude Markt parkeren!) tijdens de fijne vrijgezellendag van vriendin L.




Links: terwijl de rest van de wereld stond aan te schuiven om foto's te maken in het Hallerbos, stootten wij op weekend op de Kemmelberg onverwacht ook op een veld met boshyacinten

Rechts: op datzelfde weekend hadden we het plan opgevat om uit eten te gaan om onze huwelijksverjaardag te vieren. Tripadvisor bracht ons naar een lokale pizzeria, waar het personeel uiterst sympathiek was maar een onverstaanbaar dialect praatte, en je blijkbaar enkel eten kon afhalen. Gezeten op een barkruk aan de toog aten we pizza rechtstreeks uit de doos, met deze winkel als uitzicht. Wel goed gelachen, en de pizza was meer dan OK.




Links: de fotogenieke trappenhal op het werk

Rechts: ook werkgerelateerd: grappig briefje op de WC-deur van het bezoekerscentrum van de Kalmthoutse Heide, waar we gingen teambuilden op één van de heetste dagen van de lente. 10 kilometer gewandeld terwijl ik 30 weken zwanger was. Resultaat: dikke voeten en 3 dagen spierpijn.


Links: lachen met de pasfotocollectie van de dochter. Op foto 1 een baby van één maand oud, op foto 2 een peuter van bijna 2 (die zo te zien geen goesting heeft om op vakantie naar Mallorca te gaan)

Rechts: ik ben twee en als mijn mama een foto wil nemen op mijn verjaardagsfeestje werk ik niet mee.


Links: platknuffelarij voor de lens van Tasja Van Rymenant

Rechts: een vleugje geschiedenis opsnuiven in C-Mine Genk tijdens het jaarlijkse wijvenweekend met de scoutsvriendinnen.



Het aantal concerten dat ik in 2017 zag, is op één hand te tellen. Gelukkig was eentje daarvan de magistrale passage van Coldplay in het Koning Boudewijnstadion. Een week of 4 voor de uitgerekende datum en toch wel erg content met het feit dat ik een klein jaar eerder (en nog niet zwanger) voor zitplaatsen was gegaan. De buik bleek uiteindelijk wél heel handig te zijn om de kilometerslange rij aan de damestoiletten te skippen én om 2 keer toch een stoel te kunnen bemachtigen op de propvolle metro.




Links: zusje, waar blijf je toch???

Rechts: ah eindelijk, wel 6 dagen te laat he!! 31 juli, 06u30. Jeanne iets meer dan 2 uur oud, mama meer dan 24 uur wakker maar high van de adrenaline en oxytocine. Schoonste ochtend van heel 2017, effenaf!



Links: op de terugrit na een boerderijvakantie in Nederland. We hadden kind 1 misschien wat vaker moeten wassen ter plaatse :-)

Rechts: 5 weken oud en al lachen alsof ze op het podium van Miss België staat (hashtag #schattigjoenk)

2017, je was een jaar dat uitblonk in kleine momenten die groots aanvoelden. Graag meer van dat in de 11,5 maanden die we nog te goed hebben van je opvolger!


Het ABC van de tweede kraamtijd

vrijdag 8 december 2017


"Hoe gaat het daar? Krijg je het bolgewerkt, zo met 2 kinderen?"

Het was een vraag die ik de voorbije weken dikwijls kreeg. Ik antwoordde dan meestal het volgende:

"Alles prima hier. De dagen duren soms lang, maar de weken, die vliegen voorbij"

En daar is geen woord van gelogen. De kraamweken met een kleine baby zijn nu eenmaal niet alleen maar urenlange knuffelsessies gehuld in een wolk van Zwitsalgeur, maar voelen af en toe aan als een regelrechte uitputtingsslag. Er waren dagen die effectief een eeuwigheid leken te duren. Dagen waarop de ontbijttafel bleef staan tot 's avonds, de wasmanden uitpuilden en ik zombiegewijs door het huis dwaalde in joggingbroek en met zure melk in mijn haar. Dagen waarop ik zorgen voor een baby ontiegelijk saai vond, hoe rustig en schattig Jeanne ook is. Dagen waarop mijn batterij halverwege de voormiddag al bijna leeg was en ik reikhalzend uitkeek naar het volgende dutje van baby (en eventueel peuter, en als het even kon, dan nog liefst tegelijkertijd...) 

Maar er waren nog veel meer momenten waarop alles in z'n plooi leek te vallen. Toeval of niet: dat waren dagen waarop de lat niet te hoog lag, en ik oprecht content probeerde te zijn met trager leven en zo goed als niet hoeven haasten, en dat nog bleek te lukken ook. Dagen waarop de chaos, lawaai en drukte verbleekten bij de warmte die ik voelde vanbinnen.

Want het is waar: ondanks af en toe een tergend trage dag zijn de voorbije weken voorbij gevlogen. Van hoogzomer werd het razendsnel herfst, en wanneer ik dit bericht schrijf is het ineens tijd om de kerstboom te zetten en zit ik met een baby op schoot die al 4 (VIER!!) maanden oud is. Geen idee wanneer dat gebeurd is, maar soit...

Komende maandag is het zover: dan start baby Jeanne aan haar crèchecarrière en doe ook ik een poging om het normale werkleven weer op te nemen. Maar voor het zover is, vond ik dat deze tweede kraamperiode een gepaste afronding verdiende: een terugblik in 26 trefwoorden die de voorbije weken hebben getypeerd.

Alle afleveringen afspelen

Grote zus werd de voorbije weken vaker dan me lief was voor de tv geparkeerd. "Alle afleveringen afspelen" selecteren, en ik had weer even tijd gekocht om te focussen op kindje nummer 2 (of op mezelf, godbetert. Want anders dan de vorige keer weet ik nu hoe belangrijk dat is om niet gillend gek te worden)

Babygym

Eerlijk is eerlijk: de voorbije weken waren de conditie (*kuch*) en die paar kilo teveel op de weegschaal het laatste van mijn zorgen. Toch ben ik samen met de dochter 6 donderdagen lang gaan 'turnen'. Oorspronkelijk met de intentie om toch elke week iets echt samen met ons twee te doen (iets anders dan samen in de zetel hangen, that is). Bleken die lessen toch wel niet superleuk te zijn, zeker? Al zullen de gezellige babbels voor en na de les met de andere mama's daar ook wel voor iets hebben tussen gezeten ;-)

Compressen

Ze zien eruit als koffiepads voor de Senseo, en ze vliegen er hier even vlug door als de luiers. Of het scheelt toch niet veel.

Draagzak/doek

Een haat/liefde-verhouding heb ik met die dingen. Enerzijds goud waard om te troosten bij krampen of tijdens de befaamde sprongetjes, en ook gewoon fijn omdat het zo gezellig en knus is. Anderzijds ook al veel op gemorst, op gevloekt tijdens het omdoen en mee gesukkeld wanneer ik naar het toilet moest. Soms wil een mens gewoon even geen baby op of rond zijn lijf, I guess...

Eels

Meest gezongen liedje voor de baby nummer 1: dit

Freestyle

Als het aankomt op borstvoeding, dan kan ik zeggen dat ik vooral de goede dingen had onthouden van de vorige keer, en dat ik een paar details was vergeten (of bewust had verdrongen, wie zal het zeggen?) Dat de opstart allesbehalve een walk in the park is. Dat voeden tijdens de eerste paar weken gewoon keihard werken is, meer dan een full-time job als je de uren optelt. En dat die huurkolven van de mutualiteit echte ondingen zijn, dat ook. Al bij al loopt het voeden hier intussen goed en omdat ik te koppig ben om alle moeite die ik erin heb geïnvesteerd zomaar teniet te doen, wil ik er nog wel even mee doorgaan. Weg met de mutualiteitskolf, hallo tweedehands Medela Freestyle, vanaf volgende week mijn partner in crime tijdens de pauzes op het werk.

Game of Thrones

Ik begon seizoen 1 te kijken een week voor de uitgerekende datum, zoals gewoonlijk weer ver na de hype :-) Naarmate de baby op mijn schoot groeide raakte ik meer en meer in de ban van de avonturen van Daenerys & co, en werd er ongeveer één seizoen per 10 dagen weggewerkt. Even overwoog ik nog om een maandabonnement op Telenet Play More te nemen om seizoen 7 te kunnen kijken, maar dat vond ik er toch wat over. Dan maar even wachten op de DVD...

Home

Meest gezongen liedje voor de baby nummer 2: dit

Isabel

Een speciale vermelding voor 'onze' Isabel, de dame van Familiehulp die hier 8 weken lang over de vloer kwam om orde te scheppen in de chaos van ons huishouden, en die daarnaast ook zorgde voor een goedgevulde ijskast en diepvries. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een traantje heb weggepinkt toen ze voor de laatste keer de deur achter zich dichttrok.

Jan (baby)

"Baby Jan" of "baby Jannie", zo refereert Colette al sinds het begin aan haar zusje. Dat en het feit dat onze jongste zonder roze kleertjes evengoed een jongetje zou kunnen zijn, maakt dat we thuis ook "Janneke" en "Jean'ke" aan de lijst met koosnaampjes hebben toegevoegd.

Kraamkost (koude)

Oneindige dank aan iedereen die ons heeft voorzien van ovenschotels, spaghettisaus, soep en zelfs zelfgemaakte granola. Echt, neem het aan van een ervaringsdeskundige: er zijn weinig dingen waar je een vers uitgebreid gezin meer plezier mee doet. Dat die kraamkost vrij regelmatig koud geconsumeerd moest worden omdat baby's de vervelende gewoonte hebben om altijd net te beginnen wenen als je aan tafel gaat, nam ik er met plezier bij.

Lezen

Daar kunnen we kort en bondig over zijn: veel te weinig. Toch nog één reden om uit te kijken naar die treinritten die er vanaf volgende week weer aan zitten te komen.

Markt

Een traditie die teruggaat tot de tijd dat ik thuis was na de geboorte van Colette en die ik ook deze keer terug heb ingevoerd: bezoekjes aan de donderdagmarkt. Pronken met de dochter, fruit en groenten kopen en een praatje maken met de knappe meneer van de wafelkraam: za-lig!

Nesteldrang (post-partum)

Zo van die zwangere vrouwen die halverwege de zwangerschap al de doopsuikers klaarmaken en al in de eerste trimester babykleertjes staan te strijken? Zeggen dat ik niet tot die categorie met nesteldrang behoor, is het understatement van het jaar. Dat de tweede babykamer hier nog altijd geschilderd moet worden is veelzeggend. Wel 'last' gehad van post-partum nesteldrang, wat onder meer resulteerde in een kleerkast waar de helft van buiten is gevlogen. Goed voor de rust in het hoofd, minder goed voor de portemonnee...

One born every minute

Tijdens de zwangerschap programmeerde ik vollenbak onze digicorder op "One born every minute", een Britse realityreeks over geboortes op Vitaya. Ik heb bewust gewacht om ernaar te kijken tot mijn eigen bevalling wat verwerkt was, maar na een paar weken was ik helemaal hooked. Dat moment waarop een baby dan eindelijk zijn intrede maakt en die 2 mensen op en naast het bed ineens ouders worden: bestaat er eigenlijk iets schoner in het leven?

Perdolan & Nurofen

Het gouden duo om in huis te hebben wanneer je een kind op de wereld hebt gezet dat blijkbaar vlug koortsig is. Ik kan de dosissen intussen prepareren en toedienen met één hand, like a pro.

Qualitytime

Met het lief: bitter weinig. Met mijn meisjes: veel.

Rust & regelmaat

Ook deze keer hebben we een baby gemaakt die nog het liefst van al thuis is. Die ons trakteert op de breedste glimlachjes wanneer ze lekker in haar eigen bedje kan dutten. Er waren de afgelopen maanden natuurlijk wel uitstapjes hier en daar, maar die eindigden vaak in een stevig huilconcert wegens overprikkeld. Dat hebben ze niet van mama en papa, onze meisjes.

Slaap(tekort)

Korte, gebroken nachten voor de ouders & er tegelijk alles aan doen om de baby zo diep en lang mogelijk te laten dutten: jep, wij zijn hier tegenwoordig compleet geobsedeerd door het concept slaap. Op zich mogen we met 1 à 2 voedingen per nacht en erna quasi meteen vredig verder slapen nog niet klagen, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet weegt, op den duur. Zeker wanneer de kindjes in kwestie ook nog eens ziek worden. Ik probeer mezelf in te prenten dat het voorbij gaat (zowel de korte nachten als die stomme winter)

Traag

Soms is het ineens avond en dan denk ik bij mezelf: "De dag is weer om, en wat heb ik gedaan? Weer bitter weinig". Maar meer dan tijdens de vorige kraamperiode kan ik het nu wel appreciëren, die rust en traagheid. Akkoord, op het gemak aankleden of eten, dat kan je vergeten met een kleine baby in huis. Maar je absoluut niet moeten haasten om op tijd je trein te halen of op een deftig uur thuis te zijn? Ik vind dat geweldig, en het is één van de dingen die ik nog het meeste ga missen nu we bijna afscheid nemen van deze periode.

(Gezins)uitbreiding

De U was een moeilijke, ik heb zelfs stiekem even moeten kijken op www.woorden.org (lang leve het internet!), maar "uitbreiding" is eigenlijk de evidentie zelve. Van 1 naar 2 kinderen, het was aanpassen op allerlei fronten. Met z'n 4 ergens naartoe gaan heeft veel weg van een volksverhuizing, en op momenten dat ik er alleen voor stond om voor de 2 kinderen te zorgen was ik soms graag een octopus met 8 armen geweest. Maar al doende leert men, en ondertussen denk ik zelfs al niet meer na bij sommige dingen die me op voorhand veel stress hebben bezorgd (zoals: hoe krijg ik mezelf en 2 kinderen op een deftig uur aangekleed en gevoed op de crèche?)

Vroedvrouw

Konden ook niet ontbreken in dit lijstje: de toppers van mijn vroedvrouwenpraktijk. Mijn hartje wordt warm als ik denk aan de manier waarop ze mij en ons begeleid en opgevolgd hebben, tijdens de zwangerschap en na de bevalling. We kozen opnieuw voor een ziekenhuisbevalling, maar lieten ons dit keer ook bijstaan door onze eigen vroedvrouw (en gelukkig maar, want de fantastische N. was ondanks mijn mooie brief toch wel niet net met verlof zeker?). Dat de geboorte van Jeanne een overweldigend mooie ervaring was, hebben we voor een groot stuk aan Britte te danken.

Wandelen

Man, hebben wij wat afgewandeld de voorbije maanden! Onder een stralend zonnetje en door de gietende regen, over gloeiend hete asfalt en door modderplassen en hopen herfstbladeren. Telt toch ook een beetje als work-out he, niet?

X-jes

Man, hebben wij wat afgekust de voorbije maanden! All day, every day.

Yoga

Een week of 8 na de bevalling stond ik voor het eerst weer op de yogamat, en sindsdien probeer ik trouw elke week naar de les te gaan. Altijd al geweldig veel deugd van gehad, en dat is nog steeds zo. Er verandert veel als je een kind krijgt, maar lang niet alles, zo blijkt.

Zelfvertrouwen

Nu niet dat ik ineens de meest zelfzekere moeder ben die er rond loopt, verre van. "Waarom weent ze nu?", vragen mensen soms, en nog steeds moet ik soms antwoorden: "ik weet het niet". Elk kind is anders, elke dag is anders. Het is onderweg zoeken en aftasten. Elkaar leren kennen en leren lezen, en zo te weten komen wat dat ene kreuntje of gebaartje wil zeggen. Of soms niet, en dat is ook OK. You got this, mama...

Hallo Jeanne!

woensdag 25 oktober 2017



Het vorige bericht hier dateerde al van april. Ik was toen 6 maanden zwanger. Ondertussen zijn we 5 maanden verder, dus het werd wel eens tijd voor een update. Ik stopte met werken op 37 weken en zat vol goede voornemens en ideeën voor blogberichten, maar ja, hoe gaan die dingen...We gingen in die periode nog een lang weekend naar Nederland en een week naar zee met onze wervelwind van een peuter. Daarna had ik nog even tijd nodig om te bekomen en had dutjes doen en series kijken eventjes prioriteit.

Maar toen ging ik dus WEERAL overtijd en was ik hier bezig om mijn gal daarover te spuwen. Gelukkig voor jullie raakte het klaagbericht in kwestie uiteindelijk zelfs niet afgewerkt en gepubliceerd, want op maandag 31 juli (net als vorige keer zes dagen na de uitgerekende datum) kwam ze na een mooie maar intense bevalling dan toch piepen: onze dochter Jeanne. Een hoopje geluk van 50 cm en 3kg150, een perfecte aanvulling op ons gezin van 3.

En kijk, net als vorige keer duurde het opnieuw 3 maanden voor ik even een momentje vond om me achter de computer te zetten om het nieuws hier te melden. Is dat omdat ik nogal arbeidsintensieve baby's maak, of omdat ik bovengemiddeld veel tijd nodig om te wennen aan dat kleine schepseltje en aan mijn rol als mama? Beide, als je't mij vraagt. Zo'n kraamperiode, ik blijf het heftig en overweldigend en allesbehalve vakantie vinden. Wat mij betreft mag de term "moederschapsrust" dus gerust herbekeken worden.

Dat gezegd zijnde: onze tweede baby is een heerlijk kind. Dat 90% van de tijd content en tevreden is. Minder snel huilt dan haar oudere zus als baby. En al meer dan een maand vaak lacht naar alles en iedereen. Allemaal factoren die helpen, net als het feit dat wij zelf ook iets rustigere ouders zijn, die meer op hun buikgevoel durven vertrouwen. Nooit durven denken dat het voor ons weggelegd was, maar deze keer is hij er wel: de wolk. Niet bubblegumroze, maar eerder pastelkleurig, met af en toe een grijs randje.

Ik blijf het zot vinden hoe snel zo'n klein wezentje zich verankerd in je hoofd én in je hart. Jeanne is er misschien nog maar net, en toch verheug ik me al zo hard op de rest van ons leven samen. Ben ik benieuwd naar het meisje, de zus, de dochter, de vrouw die ze zal worden. Aan de vooravond van de komst van Jeanne las ik het boek "Dingen die mijn zoon moet weten over de wereld" van de Zweedse auteur Fredrik Backman. Daarin schrijft hij onder meer het volgende:

"Ik wil dat je altijd weet dat je kunt worden wat je maar wilt. Maar dat is bij lange na niet zo belangrijk als dat je weet dat je altijd precies mag zijn wie je bent"

(En zo is het maar net)

Made With Love By The Dutch Lady Designs