Dankbaar #5 - ode aan de vriendschap

 Heb ik jullie al eens verteld dat ik de beste vriendinnen ter wereld heb? Wel, bij deze: ik heb de beste vriendinnen ter wereld. En ik sta er veel te weinig bij stil, maar eigenlijk is dat iets om heel dankbaar voor te zijn.

We go way back, mijn vriendinnen en ik. Meerbepaald tot 1986, het jaar waarin we alle tien ter wereld kwamen. Om nog specifieker te zijn: van februari tot juni. Waaruit we dan weer kunnen concluderen dat 1985 voor onze ouders een plezant jaar moet zijn geweest :-)

"Die van '86" en ik hebben een gezamelijk scoutsverleden. Ooit liepen we samen verloren op tweedaagse op kamp (kaartlezen was niet onze sterkste kant), stonden we samen in leiding en zaten we gezamelijk achter de jongens aan op plaatselijke fuiven. We deelden een groot deel van onze puberteit met elkaar, en daar hangen heel wat grappige anekdotes en inside jokes aan vast, die ook nu nog met de regelmaat van de klok worden opgerakeld.

Daar waar veel vriendschappen stuklopen en mensen uit elkaar groeien van zodra ze elkaar minder vaak zien, was dat bij ons groepje zeker niet het geval. Ook lang nadat de meesten onder ons hun scoutshemd aan de wilgen hadden gehangen, bleven we elkaar regelmatig zien. 1 keer per jaar gaan we allemaal samen op wijvenweekend, volgend jaar al voor de 7de keer. Wat we daar zoal doen? Niet veel meer dan eten, drinken, lachen, onnozele spelletjes spelen en bijpraten. Nog meer mooie herinneringen opbouwen, als het ware.

Onze kracht schuilt volgens mij in onze diversiteit. Alle tien zijn we op alle vlakken zo verschillend dat samen zijn nooit verveelt. We zijn koppig en meegaand, nuchter en romantisch, luidruchtig en stil tegelijk. We zijn juffen en bankbedienden, sociaal assistenten en journalisten. Een zootje ongeregeld.

Toch is er één belangrijke gemene deler: door de jaren heen hebben we elkaar volwassen zien worden. We hebben elkaars nieuwe lieven gekeurd. We hebben elkaars tranen gedroogd toen die lieven de hooggespannen verwachtingen toch niet konden inlossen. We hebben veel gediscussieerd en af en toe zelfs flink ruzie gemaakt, maar we hebben minstens even vaak buikpijn van het lachen gehad samen. We waren op elkaars trouwfeesten en babyborrels, stonden naast elkaar in periodes van zowel grote vreugde als groot verdriet. Soms zelfs op één en dezelfde avond, zoals onlangs. Het is pas op zulke momenten dat je echt beseft hoe belangrijk je voor elkaar bent.

Binnenkort is er geen ontkomen meer aan: dan worden we alle 10 dertig jaar. Volwassen vrouwen, die diep vanbinnen toch altijd een klein beetje zorgeloze scoutsmeisjes zullen blijven. Hoop ik, weet ik. Girls, ik zie jullie graag. Op naar de volgende 15 jaar samen!

Dankbaar #4 - stilstaan bij de zomer

Eens knipperen met je ogen, en die langverwachte zomervakantie is ineens al voor driekwart voorbij. Niet te geloven eigenlijk, voor een periode die vroeger eindeloos leek te duren. Raar ook als je weet dat ik deze zomer de hele tijd heb gewerkt. De heer des huizes en ik gaan in september pas op reis, naar Amerika! Heel veel zin in, en daarom vind ik het stiekem ook niet zo erg dat de zomer zo snel aan ons voorbij trekt.

De voorbije weken vierde ik daarom zo goed en zo kwaad als dat gaat vakantie in eigen land. Soms onder de stralende zon, soms in de gietende regen. Maar alles samen had ik heel veel redenen om dankbaar te zijn. En wel hierom:

* Een blij weerzien met de wei van Werchter, met vrienden en familie en met een aantal muzikale favorieten (vooral genoten van Eels en Jack Johnson). De dag nadien wel zo stijf als een hark, jongens toch!

* Twee superleuke trouwfeesten. Met mooie bruiden en bruidegommen. Met de nodige tranen.  En met veel uren op de dansvloer!

* 2 ingrediënten die de dag na zo'n trouwfeest iets meer draagbaar maakten: McDonalds en de Backstreet Boys!

 * Terug in gang (hehe) geschoten met de werken in ons huis, dat elke dag mooier wordt

* Nog eens een wedstrijd winnen, en daardoor het sfeervolle M-idzomerfestival in Leuven (met solo-act van Bent Van Looy, enkele dagen voor zijn papa-aankondiging op Twitter) kunnen uitchecken. Merci, Radio 1!

* Tijd genoeg hebben om boeken te lezen. Ook dankbaar voor Lisbeth Salander, waarmee Stieg Larsson naar mijn bescheiden mening het meest geniale vrouwelijke hoofdpersonage in de geschiedenis van de literatuur heeft weten te creëren. Genoten dus van 4 spannende weken in het gezelschap van de bijna 1800 pagina's uit de Millenium-trilogie.

*  Zomer wil ook zeggen tijd om af en toe een film te kijken, iets waar ik anders niet zo vaak toe kom als ik eigenlijk zou willen. Zo was ik vorige maand bijzonder onder de indruk van "Good will hunting". Geen idee waarom ik die film nooit eerder had bekeken. Ik was dan ook bijzonder ontroerd door volgende foto, die ik gisteren tegenkwam op het wereldwijde web:

Dankbaar dus voor mooie acteerprestaties. En voor de eerlijkheid en openheid van Robin Williams over zijn psychische problemen, verslavingen en depressies. Ik kan alleen maar hopen dat de gedachte dat ze niet alleen zijn, sommige mensen in mijn omgeving de troost en steun kan geven die ze nodig hebben...

Dankbaar #3

Terwijl april vaak guur en regenachtig was, begon vanaf mei de zomer aan haar comeback. Er viel niet alleen een huwelijksverjaardag te vieren. Door de verlengde weekends (dankuwel, socialisten en katholieke kerk!) was er ook tijd zat om er eens op uit te trekken. In eigen land, maar ook net over de grens. Een welgekomen ontspanning na een stresserende pre- en post-verkiezingsperiode! Hierbij een bloemlezing uit de dingen die me de voorbije weken gelukkig hebben gemaakt:

* Goeie optredens, respectievelijk in Leuven en Antwerpen. In het Depot gingen we kijken naar Michael Franti & Spearhead, een groep die ik al sinds hun passage op Werchter in 2002 volg. Michael Franti blijft één van de meest charismatische, inspirerende persoonlijkheden die ik ‘ken’. Net als altijd danste hij als een gek rond op blote voeten, stond hij meer tussen het publiek dan op het podium, en regelde hij zelfs een huwelijksaanzoek tussen 2 fans! Het was al de vijfde keer dat ik ze live aan het werk zag, en altijd blijf ik nog tot een week na zo’n optreden vol positieve energie zitten. Een goed recept tegen winterblues en Vlaamse verzuring dus. Dat het optreden gepland stond aan de vooravond van een belangrijke stembusgang – die voor mij ook een slopende werkzondag zou worden – was dus alleen maar mooi meegenomen!

Tweede concert op de planning was Arcade Fire in het Sportpaleis. Toffe show, die een aaneenrijging was van nieuwer werk en oudere radiohits. Dansen, dansen, dansen, en ook een beetje meezingen. Zo goed zelfs, dat ik ben vergeten om foto’s te maken, haha! Wat mij betreft een terechte muzikale hype, die Canadezen van Arcade Fire!

* Thuiskomen na een lange werkdag, om dan te merken dat de postbode 2x goed nieuws uit ex-collega hoek heeft afgeleverd. Welkom kleine Alex, proficiat K & I!

* Een spontaan tripje naar Frankrijk per trein en auto, richting verlaten skigebieden en bergen in de Vogezen en pittoreske dorpjes in de Elzas. Met als hoogtepunt een zondagse lunch op dit lommerrijke pleintje in Straatsburg.

* Een logeetje voor de komende 10 dagen, hier te zien samen met zijn BV-naamgenoot

* De WK-gekte, die buren en vrienden verenigt, en die onze dorpen en steden al een heel klein beetje onderdompelt in vakantiesfeer. Ik ben allesbehalve een voetbalfanaat, maar voor landencompetities ben ik altijd geneigd om dat even te vergeten. Supporterde ik de afgelopen jaren – bij gebrek aan nationale kwalificatie  - nog trouw voor Spanje, dan hoop ik dat 2014 toch de zomer van de Rode Duivels gaat worden. Tot nu toe heeft onze nationale ploeg het altijd gehaald met de hakken over de sloot, zonder bijster begeesterend voetbal te tonen. Maar ook dat laatste wil ik gerust voor even met de mantel der liefde bedekken. Laat ons gewoon hopen dat er de komende weken nog veel gewonnen wordt. Tous ensemble, tous ensemble, he he!

Dankbaar #2

Aan het begin van deze nieuwe maand vond ik het opnieuw tijd voor een bescheiden ode aan de kleine dingen des levens. Op dit moment ben ik dankbaar voor:

* Feestdagen en educatief verlof. Verlengd weekend baby!!!

* Een geslaagde shoppingtrip naar het plaatselijke tuincentrum, waar ik deze mooierds vond:

Balkon en vensterbanken opgefleurd, iedereen content!

* Een fijne avond uit in mijn oude studentenstad, gevolgd door een sleepover en een uitgebreid bijpraatontbijt, met lieve vriendinnen die ik veel te weinig zie.

* Een vijgen-na-Pasen-verjaardagscadeau, met een awesome printje. Merci Ann-So!

* Een aantal wondermooie, pakkende nummers op repeat. Zoals dit. Of, voor wie iets meer tijd heeft om te luisteren, dit. Werchter Classic 2013 all over again!

* Heel erg cliché, maar: de liefde. Het verwarmt mijn hart om te zien hoe enkele mensen in mijn omgeving, die me erg dierbaar zijn, finaal iemand gevonden lijken te hebben die bij hen past. Iemand die hen aanvult, laat lachen, en verder doet groeien als mens. Maar misschien komt dat omdat ik in mijne 'melige' ben, door onze eerste huwelijksverjaardag die eraan zit te komen. Een vol jaar alweer. Time flies when you're having fun...Maar soit, daarover later meer. Eerst mezelf nog een beetje wentelen in dankbaarheid. Mooi, het leven is mooi!

Dankbaar #1

Ik ben een grote voorstander van dankbaarheid. Al is het misschien niet cool om dat toe te geven. Maar hey, dit is mijn blog, dus daar trek ik me hier even niks van aan.

Dankbaarheid dus. Ik denk dat mensen het zichzelf soms veel te moeilijk maken. Door zich druk te maken over de dingen die ze niet hebben, in plaats van blij te zijn met wat ze wel hebben. Het zorgt er misschien wel voor dat we vooruitkomen in het leven, maar ik twijfel eraan of het ons op het einde ook echt gelukkiger maakt.

Iets beseffen is één ding, het toepassen in de praktijk nog iets helemaal anders, zo blijkt. Ik pleit zelf helaas ook schuldig. Het zal ook wel eigen zijn aan de tijd waarin we leven. Een tijd met een ongezien scala aan keuzemogelijkheden, waar een mens zowaar stress van zou krijgen. Je kan vandaag worden wie of wat je maar wil. The sky is the limit. En wie daar niet in slaagt, die heeft dat helemaal aan zichzelf te danken. Dat soort onzin dus, waarvan we eigenlijk stiekem allemaal wel weten dat het niet volledig waar is...

In deze rubriek wil ik dan ook af en toe stil staan bij de dingen waarvan ik vind dat ik er best een beetje dankbaarder om mag zijn. Hierbij mijn lijstje voor de afgelopen tijd:

* Na 10 jaar lenzen dragen eindelijk nog eens een bril kopen. Ik dacht altijd dat ik geen brillenhoofd had, maar zowat alle monturen die ik heb gepast, bleken me goed te staan. Een boost voor het zelfvertrouwen, al maakte dat de keuze ook weer niet simpel...

* Verjaren midden in de week, en je voorbereiden op een eenzame avond voor tv. Maar door een vriendinnetje dan toch onverwacht uitgenodigd worden voor een spontaan etentje. Restjes opeten, het is zoveel leuker en gezelliger op een ander!

* Verjaren midden in de week, en aan de vooravond van het weekend verrast worden door de schoonmoeder met je lievelingstaart, compleet met kaarsjes en kroon!

* Een wandeling door bruisend Brussel op een weekendavond

* Maar vooral: de lente die in de lucht lijkt te hangen. Vogels die 's ochtends fluiten als ik de deur uitga, de eerste zonnestralen op mijn gezicht, de winterjas die af en toe in de kast kan blijven hangen en het feit dat het nog lang niet donker is als ik weer thuiskom. ZALIG!

Dat het nog altijd maar februari is, en het dus nog altijd flink kan gaan sneeuwen en vriezen, negeer ik hier even bewust. Maar voor één keer mag dat. Innerlijke rust enzo...