Better together

 "Stouterik!"

"Jij bent een kaka!"

"Jij bent niet meer mijn beste vriend!"

"Jij mag niet naar mijn Elsa-feestje komen!"

Ik wou soms dat het anders was, maar bovenstaande verwijten en dreigementen vliegen hier op dagelijkse basis door het huis. Ik citeer de vaakst voorkomende, maar het repertoire is uitgebreid.

2 kleuters in huis, dat is in ons geval dikwijls een explosieve cocktail. Een mix van:

1. frustraties (over speelgoed, en wiens beurt het is om ermee te spelen, om maar iets te noemen)
2. jaloezie (want waarom speelt uw vader alleen wilde spelletjes met uw zuster, en waarom wilt uw moeder nu weeral niet naast u zitten aan tafel?)
3. en gekibbel (vaak over banaliteiten als wie eerst zijn handen mag wassen/een pannenkoek krijgt/in bad mag stappen)

Op sommige momenten (niet toevallig vaak op schooldagen tussen 17u en bedtijd) is het Happy Hour. Dan is het al het voorgaande tegelijk, maal 2. Mijn man en ik zuchten dan. Rollen met onze ogen. Mompelen de frase "een border collie" tegen elkaar. (*) We argumenteren, bemiddelen, en verzoenen, alsof we een heel erg lokale afdeling van de Verenigde Naties leiden. Boutros Boutros-Ghali en Kofi Annan, maar dan voor 3 tot 5-jarigen.

En dan zijn er andere momenten. Flarden van dagen waarin ze samen spelen en de grootste lol hebben. Elkaar trucjes tonen op de trampoline. De oudste de jongste kruisjes en cirkels leert tekenen. De jongste de oudste wat mentale steun geeft op de kleuterspeelplaats, gewoon door er te zijn. Momenten waarop hun ogen blinken van deugenieterij. Zoals altijd wanneer ze expres hun kleren verwisselen en dat behoorlijk hilarisch vinden, of zoals die keer toen ik ze 's morgens aantrof aan de keukentafel met een zak chips als ontbijt, uit de kast gepakt terwijl ik even niet keek.

Soms is't goed alleen, maar meestal is het samen beter.

Om niet te vergeten hoe dat was, de dynamiek tussen die 2 dames van mij tijdens hun eerste levensjaren, ben ik tijdens de lockdown-weken nog eens in ons video-archief gedoken om een compilatie te maken.

Dit was het resultaat:

Mijn eerdere montage-experimenten kan je hier bekijken:

Colette - anderhalf

Jeanne - anderhalf

(*) Of de langere variant: "hadden we niet beter een hondje gekocht?"

Anderhalf - the sequel

Ze wordt 3 in juli en heeft nog geen enkel fotoboek. Dat lees je goed: GEEN.ENKEL.

Niet dat ik voor haar grote zus strak op schema zit, maar die heeft met haar 4,5 jaar tenminste al 3 boeken in de kast staan waar ze af en toe in kan kijken. En daarnaast is er ook een goedgevuld notitieboekje met mijlpalen, anekdotes en grappige uitspraken (die ze UITERAARD nog niet kan lezen, maar je snapt hopelijk waar ik naartoe wil...)

Compleet ander verhaal bij Jeanne dus. Tijdens die tweede zwangerschap begon ik opnieuw vol goede moed aan zo'n schriftje, en dat hield ik vol tot iets voorbij haar eerste verjaardag (een kleine prestatie, gezien ons opstapelende gebrek aan slaap in die tijd, besef ik nu)

Daarna...bleven de pagina's angstvallig leeg. Het komt er gewoon niet meer van om het verder aan te vullen. Het is altijd die ene to do die onderaan het eindeloze lijstje bengelt en nooit afgevinkt geraakt. Niet omdat ik het niet tof vind, wel omdat de frigo die leeg is of de propere onderbroeken die op zijn nu eenmaal urgentere kwesties zijn binnen ons huishouden. Saai, maar wel waar.

Om die mom guilt wat te sussen, besloot ik ergens deze zomer dat het tijd werd om nog eens te bricoleren met Windows Movie Maker en onze collectie videofragmenten van dat eerste anderhalf jaar als gezin van 4. Dat deed ik eerder ook al eens voor kind nummer 1, en die compilatie wordt hier nog regelmatig bekeken.

Dus voila, Jeanne, in afwachting van die tweeënhalve fotoboeken die ik je nog verschuldigd ben: een ode aan die prachtige eerste 18 maanden met jou in ons leven.

Het ABC van de tweede kraamtijd

"Hoe gaat het daar? Krijg je het bolgewerkt, zo met 2 kinderen?"

Het was een vraag die ik de voorbije weken dikwijls kreeg. Ik antwoordde dan meestal het volgende:

"Alles prima hier. De dagen duren soms lang, maar de weken, die vliegen voorbij"

En daar is geen woord van gelogen. De kraamweken met een kleine baby zijn nu eenmaal niet alleen maar urenlange knuffelsessies gehuld in een wolk van Zwitsalgeur, maar voelen af en toe aan als een regelrechte uitputtingsslag. Er waren dagen die effectief een eeuwigheid leken te duren. Dagen waarop de ontbijttafel bleef staan tot 's avonds, de wasmanden uitpuilden en ik zombiegewijs door het huis dwaalde in joggingbroek en met zure melk in mijn haar. Dagen waarop ik zorgen voor een baby ontiegelijk saai vond, hoe rustig en schattig Jeanne ook is. Dagen waarop mijn batterij halverwege de voormiddag al bijna leeg was en ik reikhalzend uitkeek naar het volgende dutje van baby (en eventueel peuter, en als het even kon, dan nog liefst tegelijkertijd...) 

Maar er waren nog veel meer momenten waarop alles in z'n plooi leek te vallen. Toeval of niet: dat waren dagen waarop de lat niet te hoog lag, en ik oprecht content probeerde te zijn met trager leven en zo goed als niet hoeven haasten, en dat nog bleek te lukken ook. Dagen waarop de chaos, lawaai en drukte verbleekten bij de warmte die ik voelde vanbinnen.

Want het is waar: ondanks af en toe een tergend trage dag zijn de voorbije weken voorbij gevlogen. Van hoogzomer werd het razendsnel herfst, en wanneer ik dit bericht schrijf is het ineens tijd om de kerstboom te zetten en zit ik met een baby op schoot die al 4 (VIER!!) maanden oud is. Geen idee wanneer dat gebeurd is, maar soit...

Komende maandag is het zover: dan start baby Jeanne aan haar crèchecarrière en doe ook ik een poging om het normale werkleven weer op te nemen. Maar voor het zover is, vond ik dat deze tweede kraamperiode een gepaste afronding verdiende: een terugblik in 26 trefwoorden die de voorbije weken hebben getypeerd.

Alle afleveringen afspelen

Grote zus werd de voorbije weken vaker dan me lief was voor de tv geparkeerd. "Alle afleveringen afspelen" selecteren, en ik had weer even tijd gekocht om te focussen op kindje nummer 2 (of op mezelf, godbetert. Want anders dan de vorige keer weet ik nu hoe belangrijk dat is om niet gillend gek te worden)

Babygym

Eerlijk is eerlijk: de voorbije weken waren de conditie (*kuch*) en die paar kilo teveel op de weegschaal het laatste van mijn zorgen. Toch ben ik samen met de dochter 6 donderdagen lang gaan 'turnen'. Oorspronkelijk met de intentie om toch elke week iets echt samen met ons twee te doen (iets anders dan samen in de zetel hangen, that is). Bleken die lessen toch wel niet superleuk te zijn, zeker? Al zullen de gezellige babbels voor en na de les met de andere mama's daar ook wel voor iets hebben tussen gezeten ;-)

Compressen

Ze zien eruit als koffiepads voor de Senseo, en ze vliegen er hier even vlug door als de luiers. Of het scheelt toch niet veel.

Draagzak/doek

Een haat/liefde-verhouding heb ik met die dingen. Enerzijds goud waard om te troosten bij krampen of tijdens de befaamde sprongetjes, en ook gewoon fijn omdat het zo gezellig en knus is. Anderzijds ook al veel op gemorst, op gevloekt tijdens het omdoen en mee gesukkeld wanneer ik naar het toilet moest. Soms wil een mens gewoon even geen baby op of rond zijn lijf, I guess...

Eels

Meest gezongen liedje voor de baby nummer 1: dit

Freestyle

Als het aankomt op borstvoeding, dan kan ik zeggen dat ik vooral de goede dingen had onthouden van de vorige keer, en dat ik een paar details was vergeten (of bewust had verdrongen, wie zal het zeggen?) Dat de opstart allesbehalve een walk in the park is. Dat voeden tijdens de eerste paar weken gewoon keihard werken is, meer dan een full-time job als je de uren optelt. En dat die huurkolven van de mutualiteit echte ondingen zijn, dat ook. Al bij al loopt het voeden hier intussen goed en omdat ik te koppig ben om alle moeite die ik erin heb geïnvesteerd zomaar teniet te doen, wil ik er nog wel even mee doorgaan. Weg met de mutualiteitskolf, hallo tweedehands Medela Freestyle, vanaf volgende week mijn partner in crime tijdens de pauzes op het werk.

Game of Thrones

Ik begon seizoen 1 te kijken een week voor de uitgerekende datum, zoals gewoonlijk weer ver na de hype :-) Naarmate de baby op mijn schoot groeide raakte ik meer en meer in de ban van de avonturen van Daenerys & co, en werd er ongeveer één seizoen per 10 dagen weggewerkt. Even overwoog ik nog om een maandabonnement op Telenet Play More te nemen om seizoen 7 te kunnen kijken, maar dat vond ik er toch wat over. Dan maar even wachten op de DVD...

Home

Meest gezongen liedje voor de baby nummer 2: dit

Isabel

Een speciale vermelding voor 'onze' Isabel, de dame van Familiehulp die hier 8 weken lang over de vloer kwam om orde te scheppen in de chaos van ons huishouden, en die daarnaast ook zorgde voor een goedgevulde ijskast en diepvries. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een traantje heb weggepinkt toen ze voor de laatste keer de deur achter zich dichttrok.

Jan (baby)

"Baby Jan" of "baby Jannie", zo refereert Colette al sinds het begin aan haar zusje. Dat en het feit dat onze jongste zonder roze kleertjes evengoed een jongetje zou kunnen zijn, maakt dat we thuis ook "Janneke" en "Jean'ke" aan de lijst met koosnaampjes hebben toegevoegd.

Kraamkost (koude)

Oneindige dank aan iedereen die ons heeft voorzien van ovenschotels, spaghettisaus, soep en zelfs zelfgemaakte granola. Echt, neem het aan van een ervaringsdeskundige: er zijn weinig dingen waar je een vers uitgebreid gezin meer plezier mee doet. Dat die kraamkost vrij regelmatig koud geconsumeerd moest worden omdat baby's de vervelende gewoonte hebben om altijd net te beginnen wenen als je aan tafel gaat, nam ik er met plezier bij.

Lezen

Daar kunnen we kort en bondig over zijn: veel te weinig. Toch nog één reden om uit te kijken naar die treinritten die er vanaf volgende week weer aan zitten te komen.

Markt

Een traditie die teruggaat tot de tijd dat ik thuis was na de geboorte van Colette en die ik ook deze keer terug heb ingevoerd: bezoekjes aan de donderdagmarkt. Pronken met de dochter, fruit en groenten kopen en een praatje maken met de knappe meneer van de wafelkraam: za-lig!

Nesteldrang (post-partum)

Zo van die zwangere vrouwen die halverwege de zwangerschap al de doopsuikers klaarmaken en al in de eerste trimester babykleertjes staan te strijken? Zeggen dat ik niet tot die categorie met nesteldrang behoor, is het understatement van het jaar. Dat de tweede babykamer hier nog altijd geschilderd moet worden is veelzeggend. Wel 'last' gehad van post-partum nesteldrang, wat onder meer resulteerde in een kleerkast waar de helft van buiten is gevlogen. Goed voor de rust in het hoofd, minder goed voor de portemonnee...

One born every minute

Tijdens de zwangerschap programmeerde ik vollenbak onze digicorder op "One born every minute", een Britse realityreeks over geboortes op Vitaya. Ik heb bewust gewacht om ernaar te kijken tot mijn eigen bevalling wat verwerkt was, maar na een paar weken was ik helemaal hooked. Dat moment waarop een baby dan eindelijk zijn intrede maakt en die 2 mensen op en naast het bed ineens ouders worden: bestaat er eigenlijk iets schoner in het leven?

Perdolan & Nurofen

Het gouden duo om in huis te hebben wanneer je een kind op de wereld hebt gezet dat blijkbaar vlug koortsig is. Ik kan de dosissen intussen prepareren en toedienen met één hand, like a pro.

Qualitytime

Met het lief: bitter weinig. Met mijn meisjes: veel.

Rust & regelmaat

Ook deze keer hebben we een baby gemaakt die nog het liefst van al thuis is. Die ons trakteert op de breedste glimlachjes wanneer ze lekker in haar eigen bedje kan dutten. Er waren de afgelopen maanden natuurlijk wel uitstapjes hier en daar, maar die eindigden vaak in een stevig huilconcert wegens overprikkeld. Dat hebben ze niet van mama en papa, onze meisjes.

Slaap(tekort)

Korte, gebroken nachten voor de ouders & er tegelijk alles aan doen om de baby zo diep en lang mogelijk te laten dutten: jep, wij zijn hier tegenwoordig compleet geobsedeerd door het concept slaap. Op zich mogen we met 1 à 2 voedingen per nacht en erna quasi meteen vredig verder slapen nog niet klagen, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet weegt, op den duur. Zeker wanneer de kindjes in kwestie ook nog eens ziek worden. Ik probeer mezelf in te prenten dat het voorbij gaat (zowel de korte nachten als die stomme winter)

Traag

Soms is het ineens avond en dan denk ik bij mezelf: "De dag is weer om, en wat heb ik gedaan? Weer bitter weinig". Maar meer dan tijdens de vorige kraamperiode kan ik het nu wel appreciëren, die rust en traagheid. Akkoord, op het gemak aankleden of eten, dat kan je vergeten met een kleine baby in huis. Maar je absoluut niet moeten haasten om op tijd je trein te halen of op een deftig uur thuis te zijn? Ik vind dat geweldig, en het is één van de dingen die ik nog het meeste ga missen nu we bijna afscheid nemen van deze periode.

(Gezins)uitbreiding

De U was een moeilijke, ik heb zelfs stiekem even moeten kijken op www.woorden.org (lang leve het internet!), maar "uitbreiding" is eigenlijk de evidentie zelve. Van 1 naar 2 kinderen, het was aanpassen op allerlei fronten. Met z'n 4 ergens naartoe gaan heeft veel weg van een volksverhuizing, en op momenten dat ik er alleen voor stond om voor de 2 kinderen te zorgen was ik soms graag een octopus met 8 armen geweest. Maar al doende leert men, en ondertussen denk ik zelfs al niet meer na bij sommige dingen die me op voorhand veel stress hebben bezorgd (zoals: hoe krijg ik mezelf en 2 kinderen op een deftig uur aangekleed en gevoed op de crèche?)

Vroedvrouw

Konden ook niet ontbreken in dit lijstje: de toppers van mijn vroedvrouwenpraktijk. Mijn hartje wordt warm als ik denk aan de manier waarop ze mij en ons begeleid en opgevolgd hebben, tijdens de zwangerschap en na de bevalling. We kozen opnieuw voor een ziekenhuisbevalling, maar lieten ons dit keer ook bijstaan door onze eigen vroedvrouw (en gelukkig maar, want de fantastische N. was ondanks mijn mooie brief toch wel niet net met verlof zeker?). Dat de geboorte van Jeanne een overweldigend mooie ervaring was, hebben we voor een groot stuk aan Britte te danken.

Wandelen

Man, hebben wij wat afgewandeld de voorbije maanden! Onder een stralend zonnetje en door de gietende regen, over gloeiend hete asfalt en door modderplassen en hopen herfstbladeren. Telt toch ook een beetje als work-out he, niet?

X-jes

Man, hebben wij wat afgekust de voorbije maanden! All day, every day.

Yoga

Een week of 8 na de bevalling stond ik voor het eerst weer op de yogamat, en sindsdien probeer ik trouw elke week naar de les te gaan. Altijd al geweldig veel deugd van gehad, en dat is nog steeds zo. Er verandert veel als je een kind krijgt, maar lang niet alles, zo blijkt.

Zelfvertrouwen

Nu niet dat ik ineens de meest zelfzekere moeder ben die er rond loopt, verre van. "Waarom weent ze nu?", vragen mensen soms, en nog steeds moet ik soms antwoorden: "ik weet het niet". Elk kind is anders, elke dag is anders. Het is onderweg zoeken en aftasten. Elkaar leren kennen en leren lezen, en zo te weten komen wat dat ene kreuntje of gebaartje wil zeggen. Of soms niet, en dat is ook OK. You got this, mama...

Hallo Jeanne!

Het vorige bericht hier dateerde al van april. Ik was toen 6 maanden zwanger. Ondertussen zijn we 5 maanden verder, dus het werd wel eens tijd voor een update. Ik stopte met werken op 37 weken en zat vol goede voornemens en ideeën voor blogberichten, maar ja, hoe gaan die dingen...We gingen in die periode nog een lang weekend naar Nederland en een week naar zee met onze wervelwind van een peuter. Daarna had ik nog even tijd nodig om te bekomen en had dutjes doen en series kijken eventjes prioriteit.

Maar toen ging ik dus WEERAL overtijd en was ik hier bezig om mijn gal daarover te spuwen. Gelukkig voor jullie raakte het klaagbericht in kwestie uiteindelijk zelfs niet afgewerkt en gepubliceerd, want op maandag 31 juli (net als vorige keer zes dagen na de uitgerekende datum) kwam ze na een mooie maar intense bevalling dan toch piepen: onze dochter Jeanne. Een hoopje geluk van 50 cm en 3kg150, een perfecte aanvulling op ons gezin van 3.

En kijk, net als vorige keer duurde het opnieuw 3 maanden voor ik even een momentje vond om me achter de computer te zetten om het nieuws hier te melden. Is dat omdat ik nogal arbeidsintensieve baby's maak, of omdat ik bovengemiddeld veel tijd nodig om te wennen aan dat kleine schepseltje en aan mijn rol als mama? Beide, als je't mij vraagt. Zo'n kraamperiode, ik blijf het heftig en overweldigend en allesbehalve vakantie vinden. Wat mij betreft mag de term "moederschapsrust" dus gerust herbekeken worden.

Dat gezegd zijnde: onze tweede baby is een heerlijk kind. Dat 90% van de tijd content en tevreden is. Minder snel huilt dan haar oudere zus als baby. En al meer dan een maand vaak lacht naar alles en iedereen. Allemaal factoren die helpen, net als het feit dat wij zelf ook iets rustigere ouders zijn, die meer op hun buikgevoel durven vertrouwen. Nooit durven denken dat het voor ons weggelegd was, maar deze keer is hij er wel: de wolk. Niet bubblegumroze, maar eerder pastelkleurig, met af en toe een grijs randje.

Ik blijf het zot vinden hoe snel zo'n klein wezentje zich verankerd in je hoofd én in je hart. Jeanne is er misschien nog maar net, en toch verheug ik me al zo hard op de rest van ons leven samen. Ben ik benieuwd naar het meisje, de zus, de dochter, de vrouw die ze zal worden. Aan de vooravond van de komst van Jeanne las ik het boek "Dingen die mijn zoon moet weten over de wereld" van de Zweedse auteur Fredrik Backman. Daarin schrijft hij onder meer het volgende:

"Ik wil dat je altijd weet dat je kunt worden wat je maar wilt. Maar dat is bij lange na niet zo belangrijk als dat je weet dat je altijd precies mag zijn wie je bent"

(En zo is het maar net)

Brief aan N.

Lieve N,

Bijna 2 jaar geleden is het, dat onze wegen elkaar kruisten op die vroege pinksterzondag in Gasthuisberg.

Toegegeven: ik maakte misschien niet de allerbeste eerste indruk. Je moet me dat vergeven. Het feit dat ik net zo mottig als een krab in één van de vuilnisbakken op de spoedafdeling had moeten overgeven en ik daarna zeker nog een eindeloos weeënkwartier lang voor een gesloten deur moest wachten omdat jullie net bezig waren met een spoedkeizersnede zal daar wellicht voor iets tussen hebben gezeten. Niet lang nadat ze ons installeerden in één van de arbeidskamers was er een wissel van de shiften. Je oudere collega-vroedvrouw mocht naar huis, en jij kwam fris en monter de kamer binnen: een vrouw van mijn eigen leeftijd met een hip, kort kapsel, die een kordate maar tegelijk begripvolle indruk maakte.

In de loop van de uren die volgden, leek je overal tegelijk te zijn, maar op een goede manier. Je leverde geen commentaar op het feit dat ik voor een natuurlijke bevalling zonder epidurale verdoving wou proberen te gaan, maar raadde me juist verschillende houdingen aan die de pijn draaglijker zouden maken. Je zorgde ervoor dat mijn man niet het gevoel had dat hij er voor spek en bonen bijstond, maar moedigde hem juist aan om te ondersteunen en te coachen. Je was een baken van rust en vertrouwen, die tussen haar eigen taken door ook de overenthousiaste gynaecoloog-in-opleiding een beetje afremde. Je voelde probleemloos aan op welke momenten je ons alleen moest laten en wanneer je juist niet van mijn zijde mocht wijken (al kwam dat laatste misschien ook wel omdat ik je in die moeilijke, laatste fase plechtig liet beloven om toch vooral bij mij te blijven. Sorry als ik toen wat dwingend overkwam...).

Als ik terugdenk aan het moment waarop Colette ter wereld kwam, zijn er 3 gezichten die ik voor me zie. Het zijn niet die van de gynaecoloog-in-opleiding, zijn supervisor of de professor met wachtdienst die luttele minuten voor het moment suprême de kamer binnenstormde. Ik zie Haar, uiteraard, en Hem. Maar jou ook. Al klinkt dat misschien een beetje raar.

Nadat mijn dochter effectief geboren was, ging het allemaal snel:  je hielp bij de nazorg, maakte gauw nog een paar foto's van ons als kersvers gezin, en toen kwam je al afscheid nemen. Ik wou je bedanken voor alles, en vond er niet beter op dan dat vanuit mijn kraambed met een aai over je wang te doen. Belachelijk ontoereikend, besef ik nu. Net als de doos met koekjes die we nadien nog op je afdeling zijn gaan afgeven.

Ik heb lang niet meer in detail teruggedacht aan die bewuste dag. Omdat de herinneringen te vers waren, en omdat ik er ineens een kind bij had dat al mijn aandacht opeiste. De laatste weken doe ik het wel, en veelvuldig ook, om me voor te bereiden op die tweede keer, heel binnenkort. Als ik de geboorteverhalen van andere moeders hoor en lees, besef ik dat ik geluk heb gehad. Ik heb de kans gekregen om mijn eigen tempo en dat van mijn lichaam te volgen, zonder dat er medische ingrepen waren die zich opdrongen. Dat was misschien een heel ander verhaal geweest als er iemand anders dan jij aan mijn zijde had gestaan.

Dus na het lullige aaitje over je wang en de doos met koekjes een derde poging: deze brief. Bedankt om er voor ons te zijn, op die bewuste pinksterzondag in mei. Bedankt voor je aanwezigheid, je stille kracht. Bedankt om je job als vroedvrouw met zoveel overgave en daadkracht in te vullen. Maar vooral bedankt voor het vertrouwen dat je me hebt gegeven in mijn eigen kunnen. Het is net dat wat maakt dat ik het helemaal zie zitten, die tweede bevalling. Bring it on!

Liefs en groeten,

Chloé

P.S: Eind juli is het zover. Zou je me misschien nu al plechtig willen beloven dat je voor die periode geen vakantieplannen maakt? Bedankt! :)

It takes two, baby

Het was een zaterdag eind november, iets na de middag, toen ik besloot om toch maar eens dat pak met zwangerschapstesten uit de kast te halen. Ik kwam net thuis van mijn wekelijkse yogales, had me nog niet eens gedoucht en omgekleed, maar ineens kon het niet meer wachten. "Want 10 dagen overtijd, dat is toch al wel veel". Zelfs voor iemand als ik, met cyclussen die grilliger zijn dan het Belgische weer. Op naar de badkamer dus, waar ik deed wat ik moest doen.

Amper vijf minuten later stond ik al terug beneden. Mijn man, die net met iets bezig was in de tuin, moet al door het raam van de keuken de paniek op mijn gezicht hebben kunnen aflezen. Ik toonde hem de twee streepjes. Ook bij hem: ongeloof. Verbijstering. Een klein beetje angst, dat ook. En na een paar minuten: pure vreugde. Hoera, opnieuw zwanger!

Dat het deze keer zo makkelijk zou gaan, daar hadden we allebei niet echt op gehoopt. U moet weten: de weg die we de eerste keer aflegden voor het zover was liep niet bepaald over rozen. Iets waar we in al ons optimisme op geen enkel moment rekening mee hadden gehouden. Nadat ik in 2013 na meer dan 10 jaar trouwe consumptie stopte met de pil, duurde het nog maanden voor alles weer normaal op gang kwam. Heel erg traag, bovendien: waar een normale cyclus ongeveer 30 dagen duurt, waren 60 of soms zelfs 90 dagen hier geen uitzondering. Waar dat dan concreet aan lag? Ze konden er in het ziekenhuis niet precies de vinger op leggen, ook niet na verschillende onderzoeken. En dus moest ik aan de Clomid: medicatie die uw cyclus in de pas laat marcheren en die follikelrijping stimuleert. Verschillende dosissen, tientallen ziekenhuisbezoeken en 6 maanden later stonden we nog even ver: nergens.

Met elke 'mislukte' maand werd onze wanhoop een beetje groter. Ik schrok daar enorm van, eerlijk waar. Ik ben van nature redelijk optimistisch, en mijn biologische klok was bij de start van ons avontuur nog niet bepaald een tikkende tijdbom, maar nu hakte ongeveer alles wat ook maar een beetje baby- of kindgerelateerd was er ongelofelijk diep in. En niet op een goede manier. Mijn maag maakte salto's wanneer ik in de supermarkt langs de rayon met pampers passeerde. Ik kon de stroom zwangerschaps-, baby- en kinderaankondigingen op Facebook niet langer aanzien, blokkeerde zelfs een paar mensen tijdelijk. En toen een koppel uit onze omgeving kwam vertellen dat ze een kindje verwachtten, voelde ik me enorm schuldig omdat het me met de beste wil van de wereld niet lukte om oprecht blij voor hen te zijn.

Intussen was het zomer geworden, en besloten de dokters hun plan van aanpak te veranderen. Ik werd voorzien van een koeltasje, ontsmettingsmateriaal, spuiten en injectienaalden om elke maand gedurende een week zelf medicatie in te spuiten. Als ik normaal bloed moet laten trekken, dan zou ik mijn hoofd het liefst 180 graden omdraaien moest dat kunnen, om toch vooral maar niets te moeten zien, Maar nu plofte ik spuiten Menopur en Pregnyl in mijn eigen buik like a boss. Ook wanneer dat toevallig op een trouwfeest of op de wei van Werchter moest gebeuren.

2 pogingen later kreeg ik telefoon terwijl ik aan het werk was. Goed nieuws, eindelijk. Toch durfde ik het pas echt geloven met bewegend beeld erbij. De eerste echo op 8 weken. Een kleine garnaal met een knipperend lichtje in zijn of haar borst. De schoonste zwart-wit film die ik ooit heb gezien.

Toen mijn man en ik ons na dat heftige eerste babyjaar realiseerden dat we gerust nog wel een kindje wilden, gingen we ervan uit dat de medische wereld ons opnieuw een handje zou moeten helpen. Niets bleek minder waar. Deze keer heeft de natuur ons zelfs een klein beetje in snelheid gepakt. Was het omdat de naweeën van een decennium pilgebruik intussen volledig uit mijn lijf verdwenen waren? Of omdat we er in ons hoofd eigenlijk totaal nog niet mee bezig waren, met dat tweede kind? Ik zal het wellicht nooit helemaal zeker weten, en dat is ook niet erg.

Waarom ik dit nu schrijf? Omdat ik me nooit meer alleen heb gevoeld dan tijdens de periode dat we in behandeling waren. In mijn omgeving leek iedereen vlot zwanger te geraken, soms "was het zelfs al van de eerste keer prijs". Tot ik het verdriet na een paar maanden te zwaar vond om met ons 2 te dragen, en hier en daar begon te praten over wat er speelde. Ineens bleken sommige van die vlotte zwangerschappen ook een pijnlijke voorgeschiedenis te hebben. Ik heb veel moed geput uit die verhalen, maar ik heb me tegelijk ook dikwijls afgevraagd waarom mensen daar niet openlijker over praten, over al dat verborgen leed.

We zijn intussen meer dan 3 jaar verder, en intussen kan ik het allemaal wat beter relativeren, En hoewel het destijds het grootste drama van de wereld leek, besef ik nu dat ons traject in niets te vergelijken valt met wat veel andere koppels doormaken, jaren aan een stuk. Het maakt wel dat ik voorzichtiger ben geworden, en niet snel zal informeren naar de babyplannen van andere mensen. En uiteraard voelt deze nieuwe zwangerschap door alles wat er is gebeurd nog meer aan als een cadeautje. Zelfs toen dat betekende dat ik na amper 3 maanden op mijn nieuwe job al schoorvoetend naar mijn baas moest toestappen om het cliché-der-clichés over vrouwelijke werknemers te bevestigen :)

Ik was al even aan deze post bezig, maar kwam afgelopen week dit en dit nog tegen over dit onderwerp. Ook Eva Mouton tekende er een paar weken geleden treffend over.

Anderhalf

Wist ik in het begin van haar leven tot op de week nauwkeurig hoe oud mijn dochter was, eens de magische grens van 1 jaar gepasseerd betrapte ik mezelf erop dat ik gestopt was met tellen. Als iemand naar haar leeftijd vroeg, moest ik langer dan enkele seconden nadenken en gauw nog wat hoofdrekenen voor ik de persoon in kwestie kon antwoorden. Sinds een paar weken neem ik zelfs die moeite niet meer, en is mijn antwoord altijd "Anderhalf. Allez, bijna"

Vanaf vandaag overdrijf ik officieel niet meer. Op anderhalf jaar tijd groeide mijn hulpeloze baby uit tot een vinnige peuter. Tot een knappe griet en een fantastisch kind. Eigen stoef stinkt, maar moederstoef stinkt het allerhardst, haha! :)

De afgelopen weken dook ik na de werkuren regelmatig in ons archief met homevideo's om een compilatie te maken van het voorbije anderhalf jaar. Lekker prutsen met Windows Movie Maker, een programma waar ik nog nooit mee had gewerkt. Ik heb vaak gevloekt, maar toegegeven: het was heerlijk om te doen.

365 dagen Colette - de belangrijkste lessen die ik leerde in mijn eerste jaar als mama

 

Clichés zijn vaak clichés omdat ze kloppen. “Jaja, whatever”, heb ik in mijn kraamperiode vaak gedacht, toen de zoveelste bezoeker me op het hart drukte om vooral zoveel mogelijk te genieten, “want het gaat zo snel allemaal”. Ik geef het niet graag toe, maar ze hadden achteraf gezien allemaal gelijk, de snoodaards.

In no time was ze één jaar, die baby van ons. Dat vierden we het weekend na haar officiële verjaardag met de nodige toeters en bellen. Een versierde woonkamer vol familie, pakjes, een taart met 1 kaarsje en een vilten kroon. Met die festiviteiten kwam ook het besef dat Colette al een heel jaar deel uitmaakt van ons gezin. 365 dagen gevuld met zowel wondermooie als gitzwarte dagen. Een behoorlijk zot jaar, waarin ik vaak op mijn eigen grenzen ben gebotst, maar waarin ik ook ontzettend veel geleerd heb. Over mezelf, over mijn lief, over het leven. De belangrijkste lessen die ik heb getrokken na één jaar moederen vind je hieronder.

Hulp en steun = heerlijk

Alleenstaande ouders, ze verdienen wat mij betreft een medaille, een standbeeld of misschien wel allebei. “Hoe doen die dat toch, alleen?” Ik heb het de voorbije maanden constant gedacht. Het netwerk dat wij hebben is voor ons misschien vanzelfsprekend, voor veel mensen is het dat niet. Dat ben ik verdomd goed gaan beseffen.

De hulp die we kregen was vaak heel praktisch van aard: een vriendin die soep kwam brengen, mijn schoonmoeder die met een mand gestreken was voor de deur stond of de kraamhulp die ons bijstond met raad en daad in de eerste dagen thuis. Waarschijnlijk hadden we het ook zonder hen wel gered, maar het zou zonder zever een pak zwaarder geweest zijn. En het was al niet van de poes...

Hoge pieken, diepe dalen

Het prille ouderschap is bij momenten een emotionele rollercoaster. Zo eentje met steile afdalingen en loopings waar je mottig van wordt. Sta je het ene uur te grienen van ontroering omdat je kind voor het eerst gegiecheld heeft, dan kan het goed zijn je een paar uur later de haren uit je hoofd wil trekken van pure ellende omdat de baby ALWEER weent en niet te troosten valt, terwijl jij alleen maar even, heel even, je ogen wilt sluiten (slaap is sowieso heilig, dus werd ik zo'n mama met een lullig briefje aan haar voordeur. Maar alles voor de goede zaak, toch?) 

Goede raad = killing

“Je moet bakstenen onder het bedje zetten, dat helpt tegen reflux”

“Ik ken een goede osteopaat”

“Ik ken een goede kinesist”

“De kleindochter van mijn buurvrouw haar collega had ook een baby die veel weende, en dat bleek een voedselintolerantie te zijn”

“Zou je wel voortdoen met borstvoeding?”

“Zou je wel stoppen met borstvoeding?”

“Volgens mij weent ze omdat ze honger heeft”

(enzovoortenzovoortenzovoort…*ZUCHT*)

De gemiddelde baby bestaat niet. De gemiddelde moeder ook niet

Een nieuwbakken moeder is een onzeker wezen. Is het dan echt nodig om alles aan een baby wat ook maar enigszins afwijkt van het gemiddelde of de standaarden zo dik in de verf te zetten? (Ja, Kind en Gezin, ik heb het tegen jullie!)

Daarmee samenhangend: laat elke moeder in godsnaam haar goesting doen. Slaapt haar zoon beter op de buik dan op de rug? Laat haar doen, een kind met een uitgeslapen moeder is sowieso beter af. Wil ze vanaf dag 1 de fles geven? Stop met haar scheef te bekijken. Of slaapt de baby na een jaar nog altijd tussen beide ouders in? Denk 2 keer na, en slik die opmerking gewoon in. Het is allemaal al moeilijk genoeg zonder al die meningen en invloeden van buitenaf. Vrijheid, blijheid.

Alles komt altijd goed. Min of meer…

Uit het leven gegrepen: een baby die pertinent weigert om van de fles te drinken, kan een jaar later tutteren alsof haar leven ervan afhangt. En hing de fruit- en groentenpap eerst all over the place, dan kan het goed zijn dat er een paar geduldige maanden later toch al een paar hapjes gegeten worden. Al is genoeg nog altijd genoeg, want ze laat zich niets opdringen, die dochter van ons. Waarmee ik maar wil zeggen: dingen die in the heat of the moment zware drama’s lijken, blijven dat zelden of nooit. Zelfs de meest ellendige situaties gaan ooit, uiteindelijk, voorbij.

Een twijfelende moeder is niet persé een slechte moeder

Ik pleit schuldig, meneer: ik was tijdens mijn zwangerschap zo’n typische, streverige mama-in-spé die meer ervaren moeders tot meewarrig hoofdschudden en oogbollengerol aanzet. Niet zozeer op materieel vlak, wel op het gebied van informatie. Ik verdiepte me in de ervaringen van lotgenoten op het internet, las het handboek van La Leche League over borstvoeding van voor naar achter en weer terug en zat samen met een dozijn andere debuterende ouderparen een cursus over bevallen uit in het ziekenhuis van onze keuze. Ik dacht oprecht dat ik goed voorbereid was omdat we op voorhand al bepaalde keuzes hadden gemaakt of tenminste de verschillende mogelijke opties hadden overwogen. Viel dat even tegen, toen het echt zover was.

Ik ben nochtans van nature geen twijfelaar, maar ineens was ik onzeker over alles. Getuige ook mijn Google zoekopdrachten uit die periode, die varieerden van “hoeveel uur per dag slaapt een baby van 7 weken?” tot “moet een baby onder een pyjama nog een romper dragen?”. Een mens vraagt zich af hoe moeders dat deden toen er nog geen internet bestond...

Een moeder die af en toe van gedacht verandert ook niet, trouwens

Sommige dingen verliepen exact zoals ik ze op voorhand in mijn hoofd had, maar op andere vlakken heb ik mijn oorspronkelijke mening serieus moeten bijsturen. Colette bleek geen samenslaper, hoe hard er vanuit sommige hoeken ook gehamerd wordt op de voordelen. De vlieger “zo’n kleine baby slaapt toch overal” bleek hier ook totaal niet op te gaan  En mijn enthousiasme over de Rapley-filosofie was ook snel over toen al die stukjes groenten en fruit meteen op de grond belandden in plaats van in de mond van mijn VEEL TE MAGERE baby.

Het altijd aanwezige schuldgevoel

Even serieus: had niemand mij daar op voorhand voor kunnen waarschuwen? Man toch, ik denk dat ik me het afgelopen jaar vaker schuldig heb gevoeld dan in de rest van mijn leven samen. Volkomen op niks gebaseerd ook meestal, dat schuldgevoel.

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik op dat vlak een knop heb omgedraaid. Want een perfecte ouder zijn, kan dat wel? Wordt zo’n kind daar beter van, van een moeder die tegen elke prijs vasthoudt aan haar keuzes en principes, ook al zijn die misschien niet wat het gezin als geheel op dat moment nodig heeft? Dan wil ik veel liever een relaxte mama zijn, die soms ook maar wat aanmoddert maar net daardoor aangeeft dat het oké is om in het leven soms op uw gezicht te gaan en weer recht te krabbelen. Ik ben er nog niet helemaal, maar het besef is er, en dat is al veel waard.

Zorg voor je baby, maar ook voor jezelf

De totale afhankelijkheid van een pasgeboren baby is ontroerend schoon, maar ik vond het soms ook behoorlijk verstikkend. Na de eerste weken in quarantaine in de babybubbel te hebben doorgebracht, kon ik er dan ook enorm van genieten om eens iets voor mezelf te doen, al was het maar wat lezen, eens naar de kapper gaan of lunchen met vriendinnen. Ik voelde me daarna altijd een stukje dichter bij het ideaalbeeld van de relaxte mama die ik wilde zijn. Al blijft het wel constant vechten tegen dat schuldgevoel. Ja, ook nu nog…

Over gelukkige grootouders en zelfverzekerde vaders

Ik heb me tijdens mijn zwangerschap constant afgevraagd hoe die kleine stamper in mijn buik mijn leven zou veranderen. Het is misschien egocentrisch, maar over de impact die haar komst op het leven van mijn (schoon)ouders en man zou hebben, had ik op voorhand veel minder nagedacht. Tijdens mindere momenten was dat iets waar ik me gelukkig aan kon optrekken. Het is hartverwarmend om ze bezig te zien. Mijn schoonouders, die na 2 zonen en 2 kleinzonen eindelijk een meisje in huis hebben. Mijn ouders, die aftellen naar hun wekelijkse oppasdag zoals kinderen naar Sinterklaas. De meter en de peter, die elk op hun manier een stempel drukken op het leven van Colette. En dan is er nog mijn lieve man, die zijn rol als meisjespapa zo naturel en zelfzeker invult dat ik er soms jaloers op ben. Zo klein nog en toch al zo liefdevol omringd: het is een gelukzak, ons meisje.

Een kind krijgen verandert alles (en toch ook weer niet)

Er is geen weg meer terug. Soms herken ik mezelf en mijn eigen leven bijna niet meer. Op zondag staan we tegenwoordig soms voor een gesloten deur bij de bakker, omdat die nog niet open is. Ik moet niet meer elk nieuw tv-programma gezien hebben, ik ga liever op tijd slapen om nog wat te kunnen lezen. Ik verheug me oprecht op onze vakantie in Frankrijk, waar het zotste wat we gaan doen waarschijnlijk wat touren met onze fietskar gaat zijn. Ik laat mijn dochter ’s morgens mijn zorgvuldig uitgekozen outfit onderkwijlen, gewoon omdat ik het zo tof vind als ze haar hoofdje op mijn schouder legt. Er is nu iemand in mijn leven die altijd op de eerste plaats zal komen, no matter what. En na een jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik daar helemaal okee mee ben.

(Maar die veranderingen moeten ook niet te ver gaan, natuurlijk. Ik vind het een verademing om eens over iets anders te kunnen babbelen dan over baby-ontwikkelingen of het beste merk van pampers. Ik ontbijt nog altijd liever traag en uitgebreid dan snel iets naar binnen te schrokken. Ik doe meestal mijn best om deftig geschminkt op mijn werk te verschijnen - en maar goed ook, want: wallen. En uiteraard blijf ik dagdromen over exotische bestemmingen en een volgend bezoekje aan Berlijn)

*Disclaimer* Ik ben me ervan bewust dat dit overzicht niet voor iedereen even herkenbaar zal zijn. Mijn blog, mijn baby. Net zoals de ene baby de andere niet is, ervaart ook iedereen die eerste weken en maanden wellicht op een andere manier. Waar zijn jullie achter gekomen door moeder of vader te worden? Zijn er grote levenslessen die ik misschien over het hoofd heb gezien? Ik lees ze graag in de comments.

Hallo Colette!

Tja, hoe gaan die dingen? Heb je eerst nog zeeën van tijd omdat je thuis ongeduldig zit te wachten op een baby die maar niet wil komen, dan is die baby plots al bijna 3 maanden oud voor je eraan denkt om misschien toch nog maar eens een blogje te schrijven. Tel daar ook nog eens een kapotte computer bij die even absoluut geen prioriteit was, en je weet hoe het komt dat het hier zo lang zo stil is gebleven...

Anyway, meteen na het publiceren van mijn vorige blogpost gingen de man en ik nog eens naar de cinema en naar een Thais restaurant waar we graag komen. Ik bestelde er het pikantste gerecht op de kaart, tot groot jolijt van de uitbaatster. En in mijn gelukskoekje bij de koffie zat zelfs volgende boodschap:

Geef toe, dat kon toch bijna niet meer misgaan? Maar de dagen gingen voorbij, zonder enig teken van onze baby. De tientallen "en, en, EN???" smsjes en telefoontjes begonnen me toen al stevig op de zenuwen te werken. En dus werden de grove middelen ingezet: ik liet de literflessen Gini en de verse ananassen aanrukken, ging wandelen en fietsen dat het geen naam had en lapte zelfs vlijtig de ramen van ons huis, godbetert...

Maar helaas, het mocht allemaal niet baten. Intussen stond de afspraak voor inleiding in het ziekenhuis al ingepland, tot mijn groot ongenoegen. Maar zover is het gelukkig niet gekomen. Op 40 weken + 6 dagen zaten we hier thuis na een dagje Namen in de zetel naar het Eurosongfestival te kijken, toen ik precies toch iets voelde. Man naar bed, ik in bad om de pijn wat te verzachten. 's Morgens om 6u de vroedvrouw gebeld om eens te komen kijken, en op haar aanraden naar het ziekenhuis vertrokken. Iets meer dan 6 uur later was ze daar: onze prachtige dochter Colette!

Het is echt waar wat ze zeggen: de details van zo'n bevalling vervagen snel. Dus dat ik op de spoeddienst heb overgegeven in een vuilbak, de vroedvrouw van dienst heb gesmeekt om een epidurale en de gynaecoloog en zijn schaar luidop heb vervloekt, dat ben ik gelukkig alweer een klein beetje vergeten...

Intussen zijn we 3 maanden verder, en begint er hier in huis stilaan iets te ontstaan wat je met een beetje goede wil een soort van routine zou kunnen noemen. Daarom hopelijk binnenkort weer meer tijd, goesting en inspiratie om te bloggen. We'll see how it goes!

10 dingen waar ik niet bij stil stond voor ik zwanger werd

Beweren dat zo'n eerste keer zwanger zijn niet bijzonder is, zou behoorlijk cynisch zijn. Zonder te vervallen in romantische clichés: de afgelopen weken en maanden heb ik als erg speciaal ervaren. Vermoeiend en lastig, dat soms ook, uiteraard. Maar dat weegt niet op tegen het besef dat - how seg!- mijn lichaam een levensechte en hopelijk kerngezonde baby aan het klaarstomen is.

Alle waarschuwingen en horrorverhalen van anderen ten spijt, kan ik zelf terugblikken op een redelijk aangename zwangerschap, met weinig kommer en kwel. Oké, er zijn aangenamere dingen dan voor de derde keer op een nacht uit bed rollen om alweer naar de WC te gaan of helemaal buiten adem aan te komen op kantoor na het traject wandeling - treinrit - wandeling. Maar de kwalen waar ik het meest tegenop zag, zoals het befaamde eerste trimester waarbij je als zwangere wordt verondersteld om constant misselijk boven de pot te hangen, die zijn me gelukkig bespaard gebleven. Ik zeg vaak al lachend tegen mijn wederhelft dat ik op deze manier wel 6 van zijn kinderen wil dragen. Maar laat ik maar voorzichtig wachten met het lanceren van zulke uitspraken tot na de bevalling van onze eerstgeborene. Karma is a bitch, jongens en meisjes...

Naar het schijnt betert dat absoluut niet eens zo'n baby geboren is, maar al tijdens de zwangerschap worden wij moeders in spé overstelpt met goede raad. Met deze blogpost wil ik daar een aantal persoonlijke kanttekeningen bij plaatsen. Zonder opgeheven vingertje, mocht dat laatste nog niet duidelijk zijn. Dus bij deze: tien dingen waar ik absoluut geen idee van had toen ik een klein jaar geleden een vreugdedansje deed met een predictortest in handen:

* Een zwanger lichaam verandert sneller dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Zo rond week 8, in mijn geval. Dag mooi-maar-niet-zo-comfortabel ondergoed en zorgvuldig uitgekozen skinnyjeans, we'll meet again over 9 maanden. En hallo, vormeloze bh's en broeken-met-band van H&M.

* Gelukkig bestaan er lieve familieleden, vrienden en kennissen, die maar wat graag hun zwangerschapskleren uitlenen voor een tijdje. Dat geldt trouwens ook voor die stortvloed aan gerief, waarvan de baby-industrie ons, onwetende ouders, maar al te graag wil doen geloven dat het allemaal zo ontzettend nuttig en onmisbaar is. Maar pech dus: aan ons hebben ze niet de standaard monsterbedragen verdiend. Want delen is het nieuwe hebben, enzo...

(Dat de ruimte waar ik deze blogpost schrijf daardoor steeds meer op een filiaal van Dreambaby begint te lijken, vergeten we voor de lieve vrede even)

* Alsof er inzake babybenodigdheden al geen keuze's genoeg gemaakt moeten worden, bestaat er ook nog een aparte categorie van extra beïnvloedbare consumenten: de toekomstige grootouders. Die van contentement over hun kleinkind-in-wording niets liever doen dan de baby-afdeling van de plaatselijke Hema of Zeeman plunderen. Hen tijdig tot de orde roepen is dan ook aangewezen.

* Als je bepaalde moeders van het geitenwollensokkentype mag geloven, heeft zo'n baby in het begin nochtans niet veel meer nodig dan een paar wasbare pampers, een borst en een liefhebbende moederschoot. Aan dat lijstje zou ik toch graag het volgende zwangerschaps- en baby-item willen toevoegen:

In mooi Nederlands een borstvoedingskussen, hier in huis beter bekend als "de worst". Oftewel: het voorwerp dat de voorbije maanden de nachtrust van deze voormalige buikslaapster heeft gered.

* Met slapen zit het hier dus wel snor. Waar ik dan weer best van sta te kijken, is dat het uitvoeren van bepaalde dagelijkse handelingen me het gevoel geven dat ik net een halve marathon heb gelopen. Het knopen van mijn veters bijvoorbeeld. Of het stukje vals plat van aan het station van Brussel Centraal tot aan mijn werk wandelen. Vlotjes ingehaald worden door 30 jaar oudere ambtenaren: bevordelijk voor het zelfbeeld is het allemaal niet...

* Over ambtenaren gesproken: ze waren de voorbije maanden aangenaam gezelschap tijdens mijn dagelijkse treinritten in eerste klasse (al waren hun gesprekken iets minder afluisterwaardig dan die van de pendelcollega's in tweede klasse, dat dan weer wel)

Bedankt dus NMBS, om aan de zwangere medemens te denken (en aan mijn rebelse vroedvrouw, die niet te beroerd was om een beetje te foefelen met de termijn op mijn attest)

* Eens het geslacht bekend was, moest het kind natuurlijk een naam krijgen. En dat ging iets minder vlot dan gepland. We pijnigden onze hersens, er werden boeken geraadpleegd en top-5 lijstjes opgesteld. Een naam die we altijd al mooi hadden gevonden voor een eventuele dochter, sneuvelde toen we in de supermarkt een vrouw met een schelle stem op haar gelijknamige kleindochter hoorde roepen. Maar we zijn eruit geraakt, en we zijn intussen dol op de naam in kwestie. Nu de rest van de wereld nog.

* Zwaarterecords verpulveren behoort tijdens een zwangerschap tot de orde van de dag. Maar voor één keer kan me dat weinig schelen. Want serieus, wanneer in je leven krijg je anders de kans om dikker te worden "voor de goede zaak"?

* Dat betekent trouwens niet dat alle remmen los gaan hier, qua eten. Ik probeer gezonde keuze's te maken en verboden zwangerschapseten- en drinken (geloof me: de lijst is eindeloos) zoveel mogelijk te bannen. Maar het vlees is zwak: was ik tijdens de eerste weken bijzonder selectief, dan zal ik me nu de bevallingsdatum nadert al wel eens een stukje rood vlees of een slok wijn permitteren. Sorry, baby.

(Al is een zak chips van de nachtwinkel natuurlijk ook niet verkeerd)

* Het begrip "tijd" krijgt een heel aparte invulling, eens je in verwachting bent. Naar mijn aanvoelen kropen de dagen voorbij tot aan de magische grens van 12 weken, een termijn die medisch gezien als "redelijk miskraamveilig" wordt beschouwd. De weken en maanden tot en met de dag dat ik begin deze maand stopte met werken zijn dan weer omgevlogen dat het niet normaal was.

En nu, nu is het dus afwachten tot ons mevrouwtje zich aandient. Due date is 18 mei, morgen dus.

Duimen jullie mee? Bedankt!