Comme Chez Colette

Voor u daar achter uw scherm van uw stoel valt: nee, onze dochter is geen eigen restaurant begonnen. Was het maar waar, dan zou zij ons eens eten kunnen geven in plaats van andersom. Amper 16 maanden oud, het zou redelijk straf geweest zijn. Maar helaas, het is dus niet zo.

Naar horecanormen is de uitbater van restaurant Colette nochtans ook piepjong. Chef-kok Thijs Vervloet is amper 25, en begin dit jaar slaagde hij erin zijn grootste droom te realiseren: een eigen restaurant beginnen. Dat is vernoemd naar zijn grootmoeder Colette, die jarenlang kokkin was. Haar moeder Anna op haar beurt was dan weer de vaste kokkin van prinses de Merode, geen onbekende in de Kempen. Om maar te zeggen dat hij die liefde voor koken van geen vreemden heeft.

Als pand om zijn restaurant in te beginnen zette Thijs zijn zinnen op zijn ouderlijk huis pal in het centrum van Westerlo, waar hij opgroeide en waar ook bomma Colette en overgrootmoeder Anna in hun hoogdagen menig feestmaal in elkaar gebokst hebben. Moeder Vervloet, die nog altijd in het huis woont, nam haar intrek op de eerste verdieping, waarna Thijs en zijn zus de living en de wasplaats lieten omtoveren tot wat nu het restaurant is. De benedenverdieping heeft een ware metamorfose ondergaan, maar er zijn nog genoeg elementen aanwezig die naar het culinaire verleden van de familie verwijzen. Zo mag al wie er komt eten nog altijd het 'goei bestek' van Colette gebruiken.

Verschillende mensen hadden me in de loop van het jaar al attent gemaakt op het feit dat er een restaurant de deuren had geopend dat de naam van onze dochter droeg. Toen we er daarna per toeval eens langs reden, namen we ons voor om snel werk te maken van een reservatie. En kijk, afgelopen maandag hadden we met de verjaardag van manlief dan eindelijk het perfecte excuus. We dropten de ene Colette op de crèche en reden door naar de andere Colette om er het lunchmenu te gaan proberen.

Ik wil niet pretenderen een fijnproever of foodie te zijn, dus een uitgebreide evaluatie van alle gangen ga ik jullie besparen. De keuken bij Colette is volgens de website klassiek Frans (whatever that may be), en de smaken zaten al meteen vanaf de hapjes goed. Het voorgerecht was normaal iets met lever, wat ik niet lust. Ik gaf de chef carte blanche, en kreeg als alternatief een heerlijk stukje vis met basilicum en tomaatjes voorgeschoteld. Ook het hoofdgerecht was een royale portie vis, omringd met knapperige stukjes seizoensgroenten. Afsluiten deden we met een zelfgemaakt zanddeeggebakje met perzik en specerijenijs. We namen ook één keer de aangepaste wijnen om te delen, en die waren alletwee dik in orde.

Samengevat: Colette is een goed adresje voor wie iets te vieren heeft of zichzelf eens op een culinaire uitspatting wil trakteren. Ik denk dat we nog wel eens teruggaan (of althans onze (schoon/groot)ouders subtiel gaan bewerken, zodat ze ons er nog eens mee naartoe nemen :) ).

En wie weet, misschien is chef Thijs nog wel op zoek naar een mascotte? Ik heb er thuis nog wel eentje op overschot. Moeten we wel eerst haar liefde voor eten nog wat verder cultiveren... 

Restaurant Colette - Sint Lambertusstraat 9 in Westerlo - Alle info vind je hier 

Maandoverzicht: augustus 2016

Het is alweer 2 volle dagen september, lieve vrienden. Dat betekent dat het ook alweer een jaar geleden is dat ik thuis zat met een flesweigerende baby en heel veel stress had om opnieuw aan het werk te gaan. Maar kijk, alles gaat voorbij, en dit jaar had augustus naast heel wat uren zonneschijn ook een paar leuke verrassingen in petto. Daarom aan de vooravond van het weekend: een terugblik in een paar trefwoorden.

Bezocht

- In augustus gingen we een week naar zee, pal tijdens de warmste week van het jaar. Wat gefietst, wat gekuierd, wat ijsjes gegeten, u kent dat wel. België is nog zo lelijk niet, als het niet regent tenminste.

- Omdat het van mij niet altijd dijk, ijsjes en gocarts hoeft te zijn, namen we ook eens de auto richting Westhoek voor het Kunstenfestival in Watou. Het concept? Poëzie meets moderne kunst meets een boerengat. Ik wou er allang eens naartoe en ben blij dat het er eindelijk eens van gekomen is. Niet alle werken waren even hard de moeite, maar ik heb zeker dingen gezien die tot nadenken stemden. Ik wil volgende zomer graag nog eens terug, maar dat zal dan zonder man en dochter zijn want die vonden er niet zoveel aan.

- Op een impulsieve zondagnamiddag namen we ook eens de trein naar Lier. Echt een gezellig stadje, en dat op amper 20 minuten rijden van bij ons thuis. Ik werkte in een niet zo heel ver verleden een tijdje in de regio, maar mijn man was er nog nooit (!!!) geweest, wat een schande!

- De plaatselijke kermis, waar ik voor amper 5 euro bijna een uur met een enthousiast kindje aan de eendjeskraam kampeerde. Dat ik van de madame van de kraam eerst geen bal mocht kiezen als prijs voor mijn dochter ("want die ligt aan de jongenskant, mevrouw") temperde mijn enthousiasme wel een beetje. Maar al bij al: de best gespendeerde 5 euro van de voorbije maand.

Bezoek

Van puppy Boris, die twee weken lang bij ons logeerde omdat zijn baasjes op vakantie waren. Voor even hadden we er dus een heel erg schattige huisgenoot bij, die het nodige leven in de brouwerij bracht. Maar zo'n hond is eigenlijk ook wel een beetje een tweede kind, dat aandacht vraagt en rommel maakt. Ons voornemen om nog even geen huisdieren te nemen blijft dus voorlopig overeind.

Grootste gemiste kans

Verlof nemen om de kale woestenij die wij "tuin" noemen eindelijk eens onder handen te nemen, en dan in de plaats ziekenverzorgster moeten spelen. Awoert aan buikgriep in de zomer!

Raarste activiteit

Een badkuip gevuld met Duplo die al 20 jaar bij ons moeder in de kelder lag, zodat de bouwstenen weer een generatie mee kunnen. Grappig zicht, toch?

Gegeten

Ik zou graag eens willen weten hoeveel wij maandelijks uitsparen aan restaurantbezoekjes sinds Colette er is. Genoeg om elke maand een nieuw paar schoenen te kopen, minstens.

Maar als het er dan toch nog eens van komt, is het eens zo leuk. Onze keuze deze maand viel op Harte Troef, een bistro in eigen stad. Al vaker ijsjes besteld of iets gedronken op het mooie tuinterras (de allereerste keer was ik meer dan 40 weken zwanger en daar ter plaatse vreselijk over aan het balen), maar nog nooit echt gegeten. Ten onrechte, zo bleek. Aanrader!

Gelezen

Ik vrees dat ik nog altijd niet helemaal uit het zwarte gat na "A little life" ben geklauterd. Momenteel lees ik "Dertig dagen" van Annelies Verbeke, met dank aan een vrijgevige ziel uit mijn omgeving met een abonnement op De Standaard. Een boek met een zwarte schilder als hoofdpersonage, dat zich afspeelt in bovengenoemde Westhoek. Interessant uitgangspunt, maar tot nu toe kan het me niet zo boeien. Idem voor onderstaand boek trouwens, waar ik veel goeds over had gehoord maar dat de verwachtingen niet kon inlossen.

(Mooi kleedje heb ik hier aan he? Ook gekocht in augustus. 2 dagen aangehad. Gewassen zonder het etiket te lezen. 20 centimeter gekrompen. Meteen ook het dieptepunt van deze maand ;( )

Gekeken

- Ik heb een nieuwe serie gevonden: "Call the midwife", over kinderen kopen in het Londen van de jaren '50. Gebaseerd op het dagboek van een echte vroedvrouw. Het is niet super verslavend, maar wel interessant en mooi in beeld gebracht, dus ik denk wel dat de volgende seizoenen hier ook wel de revue zullen passeren.

- Verder: plannen maken om in Leuven naar een cultureel verantwoorde openluchtfilm te gaan kijken. Afzien van die plannen omdat je al de hele dag in winterkleren rondloopt en het nog steeds koud hebt. Eindigen in de lokale bioscoopzaal om tussen een bende gibberende vrouwen naar "Bad Moms" te kijken. En je nog kostelijk amuseren ook.

Geluisterd

- Naar een optreden van Belle & Sebastian in het Rivierenhof in Deurne. Na een passage op Pukkelpop en een doortocht in de AB was het alweer een paar jaar geleden dat ik mijn favoriete Schotten nog eens aan het werk zag. En ze stelden niet teleur: de avond bracht ons een mooie afwisseling van oudere en nieuwe nummers, doorspekt met sappige anekdotes en Brexit-mopjes.

- Naar loeiharde reggae ergens in een uithoek van de Kempen. Na een afwezigheid van 4 jaar was ik dit jaar nog eens een avond op Reggae Geel. Zoals steeds: veel sociale mensen, veel peace and love, maar helaas ook een belachelijk chaotische organisatie (denk: 2 uur onnodig in de file staan en bij vertrek om 3u 's nachts ei zo na vastrijden op een modderige wei). Het is dat dansen in een bos zo plezant is, anders denk ik niet dat ze mij daar nog terug zagen.

Blij met

Het feit dat maandenlang solliciteren eindelijk z'n vruchten heeft afgeworpen. Vanaf november laat ik de Wetstraat en de journalistiek voor wat ze zijn, en begin ik een nieuwe uitdaging als communicatieverantwoordelijke. Ik blijf dus schrijven, zij het in een iets andere context. Superbenieuwd wat dat gaat geven, maar ik heb er heel veel zin in!

Fijn weekend allemaal!

Chloé

[REVIEW] Ontbijten op zondag bij Jam in Antwerpen

Ik schreef het al in mijn vorige blogpost: ik ben een ontbijt-aficionado. Koffiekoeken, fruitsla, versgeperst fruitsap: allemaal dingen waarvoor je mij op een zondagochtend (of eigenlijk op elke ochtend, for that matter) mag wakker maken. En als je me helemaal blij wilt krijgen, dan moet je vooral voorstellen om die belangrijkste maaltijd van de dag buiten de deur te consumeren. De dag dat ik niet op zo'n aanbod inga, mag er een dokter gebeld worden, want dan is er iets grondig mis.

In september was ik tijdens het weekend in Antwerpen voor een vriendinnendate. Nog wat van de laatste zomerzonnestralen genieten bij een geïmproviseerde barbecue in Park Spoor Noord, gevolgd door een mini-kroegentocht. 100% Antwerpen was de werktitel voor deze mini-vakantie in eigen land, naar analogie met de reisgidsenreeks.

De ochtend na the night before doken we -nog enigszins slaapdronken- opnieuw de Antwerpse binnenstad in om de innerlijke mens te versterken met een ontbijtje. In de buurt van het gezellige Hendrik Conscienceplein trok deze tent onze aandacht.

Mooi hoekpand met een tof terras, gevuld met een mix van toevallig passerende toeristen en Antwerpse gezinnen met kinderen. Wij namen plaats op het terras aan een oude schoolbank, en kozen meteen voor het grootst beschikbare ontbijt op de kaart: de grote honger.

Door het feit dat het gezelschap waarmee ik aan tafel zat, bestond uit trage eters die elkaar bovendien al veel te lang niet meer gezien hadden, deden we er behoorlijk lang over om onze grote honger te verorberen. Maar finaal speelden we alles met veel smaak naar binnen. Ook de huisgemaakte ice-tea die we nadien nog dronken was heerlijk! Jammer dat we net gegeten hadden overigens, want ook de lunchgerechten op het bord hadden we wel willen proberen.

Creatief met letter, cijfers en de beschikbare bordruimte :-)

Ach ja, dat zal voor de volgende keer zijn. Die rechnung, bitte!

Kudos voor de schattige boodschap onderaan op onze rekening!

Ontbijten of gewoon eten bij Jam kan in de Wolstraat 47 in Antwerpen. Voor wie het zich afvraagt: mijn enthousiasme in deze blogpost is eerlijk en oprecht, en geenszins commercieel geïnspireerd.