Trip down memory lane: de tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” in het Speelgoedmuseum in Mechelen

Het stond al op de planning in de herfstvakantie: mijn lieve kijkbuiskinderen van 5 en 3 meenemen naar de tentoonstelling over De Fabeltjeskrant in het Speelgoedmuseum in Mechelen. Onze reservatie was al gemaakt, helaas staken corona en de tweede lockdown daar een stokje voor. Met frisse moed deden we tijdens de kerstvakantie een nieuwe poging.

De trein, altijd een beetje reizen

De eerste vraag die C. en J. zich stellen wanneer ze ’s ochtends hun ogen open doen is voor één keer eens niet: “wanneer mogen wij nog een cadeautje opendoen?”, maar wel: “wanneer gaan we naar het station om op uitstapje te gaan?”. Daarmee is de dag wat mij betreft al geslaagd. We smeren nog gauw wat sandwiches en vullen onze drinkbussen voor we koers zetten richting station. Iets meer dan een uur en één overstap later zijn we al in Mechelen-Nekkerspoel, waar we afgesproken hebben met ons knuffelcontact: de meter van de oudste dochter.

De collectie van het Speelgoedmuseum is verdeeld over 3 verschillende verdiepingen, de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant bevindt zich op de bovenste, zo krijgen we te horen aan de inkom. We besluiten om Meneer de Uil, Juffrouw Ooievaar en hun vrienden uit het Grote Dierenbos te bewaren voor op het einde, en eerst langs de permanente collecties te kuieren. Er wordt druk heen en weer gelopen, gewezen, “wauw” en “ooooh” geroepen. En niet alleen door de kinderen :-)

Hallo, Meneer de Uil!

Nadat we ons hebben vergaapt aan alle poppen, Playmobil en treinen nemen we de lift naar de 3de verdieping. Wat opvalt wanneer we de poorten van Fabeltjesland doorstappen, is de zee van kleuren. Want naast de fraai afgewerkte handpoppen vind je hier vooral veel merchandising van De Fabeltjeskrant door de jaren heen. T-shirts, speelgoed, lampenkappen en zelfs een babybedje: je kan het zo gek niet bedenken of het ligt hier uitgestald, met de verschillende dierenpersonages erop. “Het kan niet anders dat Gert Verhulst en Hans Bourlon hier voor hun Studio 100-producten de mosterd hebben gehaald”, schiet er door mijn hoofd. Mijn zus en ik blijven extra lang hangen bij de mooie vintage stoffen, terwijl de meisjes gefascineerd zijn door…een lolly van 52 jaar oud! (“zou je die nog kunnen opeten, mama?”)

De Fabeltjeskrant kwam voor het eerst op tv in 1968. Ik ben zelf een kind van de eighties, en keek dus eerder naar Samson & Gert dan naar de avonturen van de bewoners van het Grote Dierenbos. Ik word dus niet overvallen door een vlaag van nostalgie, al merk ik dat dat bij sommige andere bezoekers van de tentoonstelling wel het geval is. Zo valt mijn oog op een collega-moeder, een jaar of 10 ouder dan ikzelf, die met open mond ronddwaalt. Haar puberende zoon oogrollend in haar kielzog.

 

Fabeltjeskrant 2.0

In de tentoonstellingsruimte valt ook de mini-cinema erg in de smaak, waar de trailer van de bioscoopfilm van De Fabeltjeskrant wordt getoond. Want jawel: het is compleet aan mij voorbij gegaan, maar blijkbaar komen de bewoners van Fabeltjesland tegenwoordig terug op tv! De handpoppen van vroeger zijn vervangen door animatieversies van de dierenpersonages, en in de cinema vertellen de makers hoe ze Meneer de Uil & co met de computer opnieuw tot leven wekken. We leren dat het een monnikenwerk is om de afgelikte animatiedieren wat imperfecter en echter te laten lijken. Maar het resultaat van Fabeltjeskrant 2.0 mag er zijn, daar zijn we het alle 4 over eens. En dat geldt zeker ook voor deze tentoonstelling.

’s Avonds mogen de meisjes nog even op de Ketnet app terwijl wij het eten klaarmaken. Vanuit de keuken hoor ik een begintune die ik niet direct kan thuisbrengen. Tot ik ze (met een deugenietenlach tot achter hun oren) hoor meezingen: “Hallo Meneer de Uil…uw onderbroek is vuil”. Conclusie? Ik denk dat we kunnen spreken van een geslaagde dag. En die oogjes en die snaveltjes? Die waren na bedtijd wel héél erg snel dicht/toe :-)

 

Op reis door Fabeltjesland & het Speelgoedmuseum: hoe zit dat met corona?

•  Om het Speelgoedmuseum en de tentoonstelling te bezoeken moet je op voorhand reserveren. Wij deden dat ongeveer één week op voorhand

•  Hygiëne: doorheen het gebouw vind je overal ontsmettingsgel. Om de knopjes bij de permanente collectie te bedienen krijg je een toverstaf mee. Het dragen van een mondmasker is overal verplicht.

• Er wordt gevraagd om voldoende afstand te houden en da’s goed te doen: door het reservatiesysteem is het absoluut niet druk en heb je genoeg plaats om alles goed te bekijken.

• Hou er rekening mee dat de cafetaria momenteel nog gesloten is en je dus niets kan kopen om te eten of te drinken. Ook je eigen lunch daar opeten is niet toegestaan, gelukkig mocht dat wel op het gelijkvloers.

Praktisch

• De tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” loopt nog tot en met 21 februari 2021

• Tickets kosten 9,80 euro voor volwassenen. Kinderen tussen 3 en 12 jaar betalen 7,30 euro. Met dat ticket heb je toegang tot de permanente collectie én de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant.

• Het Speelgoedmuseum is voorlopig enkel open tijdens weekends, op feestdagen en in de schoolvakanties, telkens van 10u tot 17u.

• Adres: Nekkerspoelstraat 21, 2800 Mechelen

• Bereikbaarheid: Het Speelgoedmuseum bevindt zich vlakbij treinstation Mechelen-Nekkerspoel – Je wagen achterlaten kan op de parking van het station aan de overkant van het museum (betalend of met parkeerkaart, gratis in het weekend)

Deze blog verscheen oorspronkelijk op Riebedebie.be, de website van de Koepel van Attracties & Musea vzw die toeristen en daguitstappers inspireert om de vele (ont)spannende attracties en unieke musea in ons land te bezoeken. Meer coronat(r)ips vind je op hun Instagramkanaal.

Better together

 "Stouterik!"

"Jij bent een kaka!"

"Jij bent niet meer mijn beste vriend!"

"Jij mag niet naar mijn Elsa-feestje komen!"

Ik wou soms dat het anders was, maar bovenstaande verwijten en dreigementen vliegen hier op dagelijkse basis door het huis. Ik citeer de vaakst voorkomende, maar het repertoire is uitgebreid.

2 kleuters in huis, dat is in ons geval dikwijls een explosieve cocktail. Een mix van:

1. frustraties (over speelgoed, en wiens beurt het is om ermee te spelen, om maar iets te noemen)
2. jaloezie (want waarom speelt uw vader alleen wilde spelletjes met uw zuster, en waarom wilt uw moeder nu weeral niet naast u zitten aan tafel?)
3. en gekibbel (vaak over banaliteiten als wie eerst zijn handen mag wassen/een pannenkoek krijgt/in bad mag stappen)

Op sommige momenten (niet toevallig vaak op schooldagen tussen 17u en bedtijd) is het Happy Hour. Dan is het al het voorgaande tegelijk, maal 2. Mijn man en ik zuchten dan. Rollen met onze ogen. Mompelen de frase "een border collie" tegen elkaar. (*) We argumenteren, bemiddelen, en verzoenen, alsof we een heel erg lokale afdeling van de Verenigde Naties leiden. Boutros Boutros-Ghali en Kofi Annan, maar dan voor 3 tot 5-jarigen.

En dan zijn er andere momenten. Flarden van dagen waarin ze samen spelen en de grootste lol hebben. Elkaar trucjes tonen op de trampoline. De oudste de jongste kruisjes en cirkels leert tekenen. De jongste de oudste wat mentale steun geeft op de kleuterspeelplaats, gewoon door er te zijn. Momenten waarop hun ogen blinken van deugenieterij. Zoals altijd wanneer ze expres hun kleren verwisselen en dat behoorlijk hilarisch vinden, of zoals die keer toen ik ze 's morgens aantrof aan de keukentafel met een zak chips als ontbijt, uit de kast gepakt terwijl ik even niet keek.

Soms is't goed alleen, maar meestal is het samen beter.

Om niet te vergeten hoe dat was, de dynamiek tussen die 2 dames van mij tijdens hun eerste levensjaren, ben ik tijdens de lockdown-weken nog eens in ons video-archief gedoken om een compilatie te maken.

Dit was het resultaat:

Mijn eerdere montage-experimenten kan je hier bekijken:

Colette - anderhalf

Jeanne - anderhalf

(*) Of de langere variant: "hadden we niet beter een hondje gekocht?"

'Ip tsjok' in West-Vlaanderen: 20 dingen die wij tof vonden aan de Belgische Kust en in de Westhoek

Het is midden augustus, en wij hebben er net een dikke week vakantie in eigen land op zitten. 

Het was intussen al de derde zomer op rij dat we naar zee trokken, maar in de planning hadden we daar maar 5 dagen voor voorzien. En omdat zo'n midweek ons wat kort leek en we nog verlof over hadden, wilden we de optie open houden om aansluitend op ons bezoek aan de kust verder door te rijden naar Frankrijk. 

En toen was daar de corona-opflakkering halfweg juli, en sloeg de twijfel toe. Zouden we het er wel op wagen om de grens over te steken? We besloten uiteindelijk om het niet te ver te gaan zoeken en het onszelf niet al te moeilijk te maken. Na al dat geploeter en balletjes omhoog houden dat de voorbije weken en maanden typeerde, waren we écht wel toe aan vakantie en wilden we niet het risico lopen om die in het water te zien vallen.

Op goed geluk boekten we nog snel een tweede verblijf, ergens in de Westhoek (daarover verderop in deze post meer), en toen vertrokken we met onze volle auto. En ik moet zeggen: we hebben er deugd van gehad, van die vakantie in eigen land. Zoveel deugd zelfs, dat ik na al het opruimen, zand uit valiezen schudden en wasmachines volproppen in een huis waar de binnentemperatuur in onze afwezigheid vlot de 30 graden had bereikt nog energie op overschot heb om deze blogpost te schrijven. Dat ik niet moet bekomen van een 8 uur durende autorit met jengelende kinderen op de achterbank helpt waarschijnlijk ook wel een beetje.

Activiteiten

1. Familiepark Harry Malter

Geografisch gezien niet helemaal op zijn plaats in deze post, want Harry Malter ligt in Destelbergen, Oost-Vlaanderen. Maar voor ons ligt het ongeveer midden op ons traject richting zee, en dus betekende een bezoek aan dit nostalgische dierenpark/speeltuin ook dit jaar de officiële start van onze vakantie. Ideaal om de rit (die in het hoofd van een kind altijd veel te lang duurt) wat te breken, en al meteen de eerste dag iets superleuk te doen. 

Verwacht geen afgelikte, grootschalige toestanden. Het park oogt op het eerste zicht zelfs een beetje afgeleefd, maar wel op een gezellige manier. En ze doen zeker hun best voor bezoekers en dieren, want elk jaar zien we wel iets dat vernieuwd of opgeknapt werd. Onze kinderen van 5 en 3 vermaken zich er in ieder geval altijd prima. Wij als ouders zijn vooral fan van de 'trage bootjes': ideaal om zelf even 5 minuten te bekomen 😉

>> Website

Corona-toevoeging: enkel op reservatie. Mondmasker verplicht in het ganse park. Op de dag dat wij er waren regende het af en toe een beetje, dus de drukte viel heel goed mee.

2. Altijd leuk: een ouderwets dagje op en rond het strand

Over de golven springen. Zandtaartjes maken. Schelpen rapen. Winkeltje spelen met papieren bloemen. Een boterham met kaas en zand eten. Geld krijgen voor een ijsje. De dag afsluiten met toerke op een gocart naar keuze (*) 

Allemaal dingen die ik associeer met een vakantie aan zee, en mijn eigen kinderen vanaf nu hopelijk ook. Dit jaar brachten we een bezoekje aan de stranden van Sint-Idesbald (Koksijde), Nieuwpoort en De Panne.

(*) Extra voor elke volwassene die met één of meerdere kinderen richting strand trekt: gesleur met gerief, gehuil om gevallen ijsjes of te heet zand, duizend paar ogen nodig om kind(eren) niet uit het oog te verliezen, sjacheren in het Frans over het aantal en soort schelpen die gevraagd worden voor bovengenoemde bloemen, kapot gespeelde kinderen die weigeren zelf terug naar huis te stappen. Deze lijst is niet-exhaustief.

3. Zwemmen in een ander zwembad dan thuis

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar hier thuis wordt er regelmatig gevraagd wanneer we nog eens gaan zwemmen. In lockdown-tijden was de vaakst gestelde vraag hier thuis zelfs "of het zwembad al terug open was".

En gaan zwemmen, dat is natuurlijk extra leuk op een plaats waar je nog nooit/nog niet vaak geweest bent. Deze vakantie deden wij dat op 2 plaatsen:

• Stedelijk zwembad Nieuwpoort - fijn peuterbad, één redelijk rustige glijbaan, bij mooi weer is er ook een gedeelte buiten waar kinderen kunnen spelen en zwemmen. Het zwembad ligt middenin een mooi park, samen met een kleine speeltuin.
• Sportoase Roeselare - heel erg leuk zwembad voor zowel kleine als iets grotere kinderen. In het recreatief gedeelte vind je er 2 peuterbaden, een klein golfslagbad, een wildwaterbaan en 2 glijbanen, waarvan eentje zo is opgebouwd dat je met 2 tegen elkaar kan racen. Hier viel het ons op dat het echt super proper was. Ook een dikke plus: er zijn veel grote kleedhokjes.

Corona-toevoeging: ook hier moet je reserveren. Dat deden we telkens pas de avond voordien en dat ging prima. In beide zwembaden mag je in een gereserveerd tijdslot 2 uur zwemmen.

4. Kinderboerderij De Lenspolder in Nieuwpoort

Nog wat extra tijd over aan de kust en geen zin om alweer zandkastelen te bouwen? In zo'n geval spenderen wij al wel eens een paar uurtjes op het domein van De Lenspolder in Nieuwpoort. Helemaal gratis, bovendien. De Lenspolder is kleinschalig en gezellig, met alle dieren die je op een kinderboerderij zou verwachten (inclusief een ezeltje met dezelfde naam als mijn liefste schoonmoeder, waar we toch altijd even om moeten gniffelen, ook al zijn we er intussen al een handvol keren geweest).

Je eigen ezels loslaten, dat kan in de kleine speeltuin en de zandbak (waar ze recent een groot zeil over gespannen hebben voor extra schaduw, pluspunt op hittegolf-dagen!). Sinds kort kan je er ook iets klein eten.

>> Website

Corona-toevoeging: je hoeft niet te reserveren, ze houden wel de bezoekersaantallen bij en er wordt gevraagd om een vast parcours te volgen over het domein. Toen wij er waren, konden kinderen er wel een soort van zoektocht doen (denk aan berenjacht, maar dan met dierenknuffels)

5. Kajakken op de Ijzer in Diksmuide

Ik maak van tijd tot tijd al eens graag een tochtje op het water, en vond dit dan ook een hoogtepuntje tijdens onze vakantie! 😊

Voor de dochters van 5 en 3 was het hun eerste keer in een kajak. Ik dacht eigenlijk dat ze er nog te jong voor zouden zijn, maar in een bootje voor 4 ging dat eigenlijk al prima. We mochten 4 uur op het water blijven, maar dat was voor hen wat aan de lange kant, ik schat dat we na 3 uur al opnieuw aanmeerden.

Tip: neem een pick-nick en drinken mee, zodat je onderweg even kan stoppen voor een pauze. Je badpak aantrekken bij mooi weer is ook een must, want onderweg naar het centrum van Diksmuide vaar je langs een paar bruggen en aanlegsteigers waar je fijn kan zwemmen.

>> Website

Corona-toevoeging: reserveren op voorhand was niet nodig. Wij vertrokken op een hete dag in de voormiddag, en toen was het nog relatief rustig. Toen we terug vaarden rond 14u, stond er wel een lange rij mensen aan te schuiven en was het ook drukker op het water. Mocht je dit willen doen, zou ik aanraden om op tijd te komen.

6. Kabelbaan Cordoba in het Heuvelland

Op een boogscheut van het kampterrein in Westouter waar ik mijn laatste momenten als scoutsleidster beleefde, vind je zowaar...een stoeltjeslift! Het moet geleden zijn van een skivakantie ergens in de late jaren '90 dat ik daar nog eens had ingezeten.

De kabelbaan verbindt 2 heuvels met elkaar. Onderweg vlieg je over wandelwegen en wijngaarden en kan je de omgeving van bovenaf bekijken. Ik deelde een stoeltje met de dochter van 5, die haar ogen uit keek terwijl ze me er attent op bleef maken dat ik niet teveel mocht wiebelen met mijn slippers ("want als die naar beneden vallen in de maïs gaan we die nooit meer terugvinden mama")

>> Website

Corona-toevoeging: reserveren op voorhand was niet nodig. Tijdens op- en afstappen moet je wel een mondmasker dragen. Door corona was het tijdelijk ook niet mogelijk om halverwege uit te stappen.

7. Ieper bezoeken

Veel meer dan wat rondwandelen op de vesten en in de omgeving van de Lakenhalle deden we hier niet, maar alle namen van gesneuvelden op en rond de Menenpoort maakten wel indruk (al blijf ik het moeilijk vinden om concepten als 'oorlog' en 'bommen' uit te leggen op kleutermaat...) Voor een bezoekje aan het In Flanders Fields museum gaan we dus nog eens moeten terugkomen als ze wat ouder zijn.

8. Belevingscentrum Jules Destrooper in Lo-Reninge

In het pittoreske Lo-Reninge hebben de mensen van Jules Destrooper een deeltje van de voormalige koekjesfabriek omgebouwd tot een belevingscentrum. Hier leer je op een speelse manier meer over de geschiedenis, ingrediënten en export van de amandelkoekjes en boterwafels die ze bij deze hofleverancier produceren.

Een bezoekje duurt niet zo lang en dat is maar goed ook, want het hoogtepunt houden ze bewust tot aan het einde: een mini-proeverij met de populairste koekjes uit het assortiment! 😋

>> Website

Deze dingen stonden ook nog op ons lijstje, maar deden we uiteindelijk niet

9. De Kinderbrouwerij in Reningelst

In deze familiekroeg kan je niet alleen in het bier en de bio-sappen vliegen, met kleine kinderen kan je er ook op buggywandeling of viewmasterzoektocht.

>> Website

10. Dierenpark De Zonnegloed in Vleteren

Dit dierenpark is een specialleke: ze vangen er wilde dieren op die gered werden uit circussen, laboratoria of illegale kwekerijen. De Zonnegloed is een vzw die geen enkele vorm van subsidies ontvangt voor het werk dat ze leveren, en alleen al daarom uw centen waard.

>> Website 

11. Tyne Cot Cemetery in Passendale

De allergrootste begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog op het vasteland maakte bij een eerder bezoek aan de streek veel indruk op mij, en ik wilde er graag nog eens opnieuw naartoe. Het zal voor een volgende keer zijn.

>> Website

12. De Sierk in De Haan

Deze coole speeltuin in circusthema wil ik al heel lang eens gaan checken met de kinderen, maar het is er opnieuw niet van gekomen.

>> Website

Overnachten

13. Het Reigersnest in Koksijde

Al voor het derde jaar op rij onze uitvalsbasis aan onze kust: Het Reigersnest in Koksijde, één van de vakantiecentra van de Gezinsbond. 

Een vakantieplek die vooral bevolkt wordt door (jonge) ouders, grootouders en véél kinderen, dus daar moet je tegen kunnen. Niet voor wie op zoek is naar een hip logeeradresje (het meest rock & roll'e dat wij hier doen is buiten op het terras zitten met een glas bier en een babyfoon), maar de kamers zijn netjes en er zijn zowel binnen als buiten heel wat opties om te ravotten.

>> Website

Corona-toevoeging: in normale omstandigheden is hier heel wat animatie voor kinderen, die nu jammer genoeg geannuleerd was. Ook 'vrij' door het gebouw, het restaurant en de bar lopen was iets minder evident dan anders.

14. De Maalderie in Houthulst

Heel last-minute kwamen we voor een vervolg op onze midweek aan de kust terecht bij de Maalderie in Houthulst, op 10 minuten rijden van Diksmuide.

Eigenaars Pieter en Lieve spendeerden bijna 4 jaar van hun leven aan het realiseren van hun droom: de renovatie van deze oude boerderij tot een vakantiehoeve waar ze 35 personen te slapen kunnen leggen. Een meer dan perfecte locatie dus voor een vrienden- of familieweekend!

De familie runt ook de aangrenzende manège en stallen, wat maakte dat ondergetekende na meer dan 10 jaar nog eens op een paardenrug kroop 😰En ook de meisjes waren moeilijk weg te slaan bij Hopla de huispony.

>> Website

Eten en drinken

15. Restaurant 't Marmietje - Nieuwpoort

Normaal gesproken zouden we niet snel een restaurant uitkiezen op de Zeedijk (tourist trap, anyone?), maar bij 't Marmietje passeerden we in het verleden al eens toen we nog maar één kind hadden, en dat was ons toen goed bevallen. Deze keer aten we er geweldig lekkere garnaalkroketten en paëlla.

>> Website

16. Brasserie Siska - Sint-Idesbald

Op wandelafstand van bovengenoemd Reigersnest en dus een uitstekende lunchplek als je daar logeert. Zeker als je jong volk bij hebt, want het terras grenst aan 2 afgesloten speeltuinen.

>> Website

17. Restaurant Lettenburg - Diksmuide

Dit adres werd ons getipt door een collega van mijn man en ook hier hebben we lekker gegeten. In deze voormalige hoeve, die tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikt werd om de soldaten in de loopgraven van Diksmuide op te lappen, ligt de focus vooral op vleesgerechten. Ideaal dus voor als je eens iets anders wilt eten dan vis.

>> Website

18. Restaurant 't Nonnebos - Zonnebeke

Hier zijn we beland na een blitzbezoek aan Ieper, toen het besef binnen sijpelde dat wachten op de Last Post met 2 hongerige kinderen misschien toch niet het beste plan was. Even googelen op "restaurant met speeltuin in de buurt van Ieper" deed ons hier belanden. Verwacht je aan doorsnee brasseriegerechten in eerder royale porties. Geen haute-cuisine dus, maar wie stoort zich daaraan als je een unicorn-springkasteel in de tuin hebt staan? 😍

>> Website

19. Goesto - pizza-pasta-zoet - Houthulst

Ter plaatse eten of afhalen, dat kies je hier zelf. Wij deden het laatste: het lievelingsgerecht van onze meisjes (macaroni met kaas en hesp) en superlekkere pizza voor onszelf!

>> Website

20. Hoeve-ijs 't Madeliefje - Woumen-Diksmuide

Toen we hier naartoe reden, leek het even alsof we aan het einde van de wereld waren beland. Maar toen doemde daar een parel van een vierkantshoeve op aan de horizon, compleet met hoge bomen, idyllische vijver en gezonde boerenlucht. En ze verkochten er het lekkerste ijs dat ik in lange tijd gegeten heb. We zijn er 2 keer geweest op 5 dagen tijd, zegt dat genoeg?

>> Website

Met dat verdomde virus is het goed mogelijk dat België nog wel een tijdje het nieuwe buitenland zal blijven. Zelf nog tips voor West-Vlaanderen, of bij uitbreiding voor de rest van ons land? Ik lees ze graag in de comments!

Leven in tijden van corona #2

Aan het begin van de hele corona-saga stortte ik mijn hart hier nog eens uit. Dat ging helemaal vanzelf, in tegenstelling tot anders. Want ik ben zelf mijn strengste criticus, en dat is niet anders voor deze blog. Ideeën die ik heb in mijn hoofd, serveer ik al af voordat ik ze goed en wel heb uitgewerkt, en als er toch al eens iets dit scherm haalt, dan is dat pas na heel veel wikken, wegen en nalezen. Maar toen stroomden de woorden eruit, een ei dat ik even kwijt moest.

In de weken die volgden kreeg ik weer niets op papier. Het was niet alleen chaos in huis, maar ook in mijn hoofd en lijf. In normale omstandigheden beschouw ik mezelf als een vrij evenwichtig persoon, maar de afgelopen tijd voelde ik vanalles door elkaar.

Ik voelde me onrustig, door de grens tussen professioneel en privé die oploste in het niets, en dat het werk aan beide kanten van die grens nooit echt af leek.

Ik voelde me onzeker, door alle suggesties voor efficiënt thuiswerken, persoonlijke ontplooiing en het bezighouden van uw kroost die langs alle kanten op ons af kwamen.

Ik voelde me schuldig, voor al die keren dat ik me opsloot in de wc om heel even niets te hoeven doen, voor niemand (al weet iedereen die kinderen heeft wat voor een utopie dat is). Voor het feit dat ik gewoon bleef doorwerken, ook al lag mijn lief ziek in de zetel omringd door 2 kleuters. Voor de sms die ik stuurde naar een vriendin, waarin ik schreef 'dat ik vooral mezelf miste'.

Ik voelde me angstig, over het niet weten wanneer het allemaal achter de rug zou zijn, en of wij en iedereen die we graag zien hier wel ongeschonden uit zouden komen.

Als ik door de foto's op mijn telefoon scroll, zie ik een breuklijn. Tussen de winter en de lente, tussen de lente en de vroege zomer. Tussen pré-corona, met-de-voeten-middenin-corona en de staart van het peloton waar we nu in bengelen. Op de eerste foto's dragen mijn meisjes mutsen en kousenbroeken, terwijl ze in hun verkleumde handen een banaan geklemd houden. Op de achtergrond een afgesloten speeltuin. Op de laatste foto's blazen ze bellen met het buurmeisje, in hun uitgebreide bubbel. Niet te geloven dat juni alweer halfweg is.

En uiteraard was het niet alleen maar slecht. Het was ook schoon, intens en uniek, om zo lang zo dicht bij elkaar te mogen zijn. Om nooit te vergeten hoe het was, een paar van die foto's van de afgelopen weken op een rij.

Links: voor het werk schrijf ik een nieuwsbrief-item over corona-ouderschapsverlof, en ik zoek me suf achter een passende stockfoto. Die ik niet vind op internet. En dus zelf maar ensceneer met items die op dat moment allemaal op mijn bureau liggen.

Rechts: in pré-coronatijden zat ik vaak thuis te werken in mijn pluizige kamerjas, maar toen deden we natuurlijk nog geen videocalls met de hele wereld. Gelukkig hoeft mijn onderste helft er daarbij niet persé professioneel uit te zien.

Links: wij hebben een kleine stadstuin en vinden dat niet zo heel erg, want op wandelafstand van ons huis staat deze speelboot. Dat onze kleine piraten een paar weken lang niet aan boord mochten, werd op heel wat gezucht en gezaag onthaald. Die kleine tuin was trouwens ook altijd een goede uitvlucht als onze oudste weer eens vroeg waarom wij eigenlijk geen trampoline hadden thuis. Drie keer raden wie zijn vader er intussen toch naar de Decathlon is gereden :-)

Rechts: Langs de andere kant: geen speeltuinen open en uw eigen speelgoed op den duur kotsbeu zijn, het brengt een mens wel al eens op plaatsen waar ge nog nooit eerder hebt gefietst of uw koekske hebt opgegeten. Zoals op de bijna lege parking van het station.

Links: goed uitgedraaid knutselproject: voor de eerste keer ooit (tout court) een paasboom gezet & voor de eerste keer ooit (post-kinderen) geëxperimenteerd met zoutdeeg

Rechts: iets minder goed uitgedraaid knutselproject: de wc-rol-zeemeerminnen van Maison Slash, die ik uit miserie zelf maar afmaakte nadat mijn kinderen er na de volle 5 minuten al de brui aan gaven.

Links: corona-obsessie van de oudste: insecten verzamelen. Met een lichte voorkeur voor deze lieveheersbeestjes-van-den-Aldi (voor wie het interesseert: blijkbaar heet dat een roodwants)

Rechts: corona-obsessie van de jongste: oefenen om het wereldrecord zo-lang-mogelijk-aan-één-stuk-tutten te breken.

Links: af en toe overviel mij een vlaag van heimwee naar het pendelen, mijn collega's en het ongestoord kunnen werken. Maar ik kreeg er wel een thuiswerk-collega voor in de plaats die mij af en toe iets lekkers kwam brengen. Zoals zelfgemaakte churros met chocoladesaus.

Rechts: andere culinaire coronatraditie: fruitdiertjes als 10-uurtje. Die van papa konden over het algemeen op meer enthousiasme rekenen dan die van mama.

Links: De enige manier om nog af en toe helemaal alleen te zijn: na kinderbedtijd een rondje wandelen met muziek of een podcast in de oren

Rechts: Het gezicht van iemand die op zo'n avondwandeling VOOR DE EERSTE KEER IN HAAR LEVEN EEN BEVER HEEFT GESPOT, OMG!!!

Links: Ons favoriete Berenjacht-raam: plaatselijke ex-cafébazin die voor de gelegenheid haar hele collectie Troetelberen van de zolder haalde (denk ik, misschien liggen die standaard in haar living, zo goed ken ik haar nu ook weer niet)

Rechts: cadeautje van de natuur, recht uit de spoorwegberm

Links: er was de afgelopen weken weinig nodig om mij aan het janken te krijgen. Huilmomentje 1: een kaartje en een tekening maken voor 'het Meneertje' in het rusthuis aan de overkant, dat altijd zwaait naar iedereen die passeert. Een paar dagen later in het voorbij fietsen merken dat hij die post aan zijn raam heeft gekleefd <3

Rechts: Huilmomentje 2: een zelfgemaakt mondmasker in uw brievenbus vinden met deze tekst erop geborduurd <3<3 #dankuSharry #1986forever

Links: het af en toe helemaal gehad hebben, met dat fruit schillen, boterhammen smeren, stickers van de eettafel schrapen en voor de zoveelste keer hetzelfde blokje om wandelen. Net op zo'n moment toch maar even met de fiets naar het volgende dorp rijden. Beseffen dat het uitzicht daar eigenlijk helemaal zo slecht niet is, en uzelf afvragen waarom ge daar al zo vaak gepasseerd zijt zonder het echt te zien.

Rechts: Geen festivals deze zomer, dus dan plaçeren wij maar een danske op de parking van bovengenoemd rusthuis. We halen daarmee zelfs het regionale tv-nieuws

Coronakapsels of niet, heel erg blij met elk raambezoek van de (groot)ouders!

--------

Vlak na de paasvakantie noteer ik het volgende in mijn bullet journal:

"Niet geflipt vandaag, ondanks dat het blijkbaar nog 10 miljoen miljard jaren gaat duren voor de scholen weer open gaan."

Ik had me al ingesteld op september, maar nu zijn ze geheel onverwacht toch terug open, die kleuterscholen. Die van ons al meer dan een week!

"Het is alsof iemand de dampkap eindelijk heeft afgezet", zo omschreven ze dat onlangs in mijn favoriete podcast, en echt, ik kan het daar niet harder mee eens zijn. Ik koester het gevoel, toch zeker nog 2 weken, tot de zomervakantie weer begint.

Anderhalf - the sequel

Ze wordt 3 in juli en heeft nog geen enkel fotoboek. Dat lees je goed: GEEN.ENKEL.

Niet dat ik voor haar grote zus strak op schema zit, maar die heeft met haar 4,5 jaar tenminste al 3 boeken in de kast staan waar ze af en toe in kan kijken. En daarnaast is er ook een goedgevuld notitieboekje met mijlpalen, anekdotes en grappige uitspraken (die ze UITERAARD nog niet kan lezen, maar je snapt hopelijk waar ik naartoe wil...)

Compleet ander verhaal bij Jeanne dus. Tijdens die tweede zwangerschap begon ik opnieuw vol goede moed aan zo'n schriftje, en dat hield ik vol tot iets voorbij haar eerste verjaardag (een kleine prestatie, gezien ons opstapelende gebrek aan slaap in die tijd, besef ik nu)

Daarna...bleven de pagina's angstvallig leeg. Het komt er gewoon niet meer van om het verder aan te vullen. Het is altijd die ene to do die onderaan het eindeloze lijstje bengelt en nooit afgevinkt geraakt. Niet omdat ik het niet tof vind, wel omdat de frigo die leeg is of de propere onderbroeken die op zijn nu eenmaal urgentere kwesties zijn binnen ons huishouden. Saai, maar wel waar.

Om die mom guilt wat te sussen, besloot ik ergens deze zomer dat het tijd werd om nog eens te bricoleren met Windows Movie Maker en onze collectie videofragmenten van dat eerste anderhalf jaar als gezin van 4. Dat deed ik eerder ook al eens voor kind nummer 1, en die compilatie wordt hier nog regelmatig bekeken.

Dus voila, Jeanne, in afwachting van die tweeënhalve fotoboeken die ik je nog verschuldigd ben: een ode aan die prachtige eerste 18 maanden met jou in ons leven.

Fragmenten uit een zomer (2)

Het is onze laatste zomer met een kind op de crèche. 

Het is de eerste keer dat ik me die bedenking maak, terwijl ik dit typ.

De laatste zomer waarin we onze eigen vakantieplannen noodgedwongen afstemmen op de 2 sluitingsperiode's van 2 weken van de crèche. Maar -eerlijk is eerlijk- ook de laatste zomer dat we van deze piste gebruik kunnen maken om af en toe maar één kind in huis te hebben.

(Want wat geldt voor pintjes, geldt ook voor kindjes: eentje is geentje. Of zo voelt dat toch dikwijls)

Ik ben deze zomer veel (alleen) thuis met J. Dat moet van tijdens de periode na haar geboorte geleden zijn, schat ik. Een handvol weken waarin haar wereld en die van mij een tijdlang piepklein was. In a good way, besef ik intussen.

We brengen grote zus 's ochtends samen met de bakfiets naar de vakantie-opvang. Terwijl die grote zus -in stilte of luidop- haar lot betreurt, kan J. haar geluk niet op. In de fietstunnel onder de Ringweg gilt ze traditiegetrouw de longen uit haar kleine lijfje en giechelt dan om haar eigen echo die weerklinkt. Een schreeuw die verschrikte passanten naar hun hart doet grijpen en mij luidop doet lachen.

Wat verderop worden alle dingen die ze (her)kent enthousiast begroet:

"Da paa'tje!" zwaait ze naar de 7 bruine paarden in de wei.

"HND, HND!" gebaart ze naar elke viervoeter, groot of klein, die we kruisen of inhalen

"Kijk, vlie-tui!" gesticuleert ze in de richting van de hemel van zodra er nog maar een klein beetje vliegtuiglawaai weerklinkt.

We trekken naar een nabijgelegen meer en wandelen rond de uitgestrekte watervlakte. Ik op kop, zij op m'n rug in de draagzak. We wijken af van de route om de hertjes die even verderop staan wat oud brood te geven. De ernst die op haar gezichtje staat te lezen is aandoenlijk. Tot één van de hertjes in zijn gulzigheid aan haar handje likt met zijn lange, grijze tong: dan breekt de hemel open en zet ze het op een schaterlachen.

Even verderop pauzeren we om op een houten vlonder de meegebrachte koekjes en een handvol druiven op te eten. "Wie wil er het laatste koekje?" vraag ik wanneer de bodem van het doosje in zicht komt. "Ekke!" zegt ze vol overtuiging. Om het vervolgens zonder aarzelen in het water te gooien, waar het een vechtpartij tussen een bende eenden veroorzaakt.

Op de middag houden we samen een paar uur platte rust en krijg ik zowaar de kans om even in te dommelen tijdens het middagjournaal. Een wekker is niet nodig: altijd word ik gewekt door dezelfde medley die weerklinkt vanuit de kinderkamer. Een goede luisteraar kan daarin fragmenten van "In een klein stationnetje", "Kzag twee beren" of "Hoedje van papier" herkennen. Aan de articulatie van de performer is nog werk, qua stemvolume en enthousiasme kan ze zo op het podium van pakweg het Schlagerfestival gaan staan. Nu al.

Ik sluip naar boven en zie een kopje vol zweetharen boven het bed uit piepen. 1 tutje in de mond, 1 in de hand. Ze worden allebei zorgvuldig in het daarvoor bestemde doosje gelegd, maar niet voordat ze me voor de 85ste keer attent heeft gemaakt op de tekening die op beide tutjes staat (Manneke! Stejje!)

Terwijl het land kreunt onder een hittegolf en de thermometers overal zotte sprongen maken, trekken wij met ons 4 richting zee. In het plaatselijke zwembad gaat onze notoire waterhater dan toch behoedzaam op verkenning. Na wat aarzelende stapjes in het tien centimeter diepe babybad ontdekt ze in het kielzog van grote zus de glijbaan voor de allerkleinsten. Dat voltrekt zich een keer of 30 volgens hetzelfde scenario: ze klimt uit het bad, waggelt richting de glijbaan, eist luidkeels een handje van mama. Eenmaal bovenaan de trappen gesticuleert ze dat ik voorover moet leunen voor een kusje. Daarna stort ze zich in volle vaart van de glijbaan, recht in de armen van haar papa.

Onze peuter eet ijsjes op de zeedijk. Wil elk fietsje-waar-een-paard-aanhangt uitgebreid testen bij de go-cart verhuurder. Schooit lekstokken bij de plaatselijke middenstand. Slaat haar zus wel een paar keer per dag. Kweekt de gewoonte aan om stampvoetend op de grond te gaan liggen wanneer iets haar niet zint. Haalt haar neus op voor een plons in het zoute zeewater, maar is in de schaduw wel een uur zoet met zand in en uit haar emmertje te scheppen.

In mijn hoofd neurie ik dit nummer en ik denk: "ik ben blij dat ik hier ben".

(Deel 1 lezen? Dat staat hier!)

Het ABC van de tweede kraamtijd

"Hoe gaat het daar? Krijg je het bolgewerkt, zo met 2 kinderen?"

Het was een vraag die ik de voorbije weken dikwijls kreeg. Ik antwoordde dan meestal het volgende:

"Alles prima hier. De dagen duren soms lang, maar de weken, die vliegen voorbij"

En daar is geen woord van gelogen. De kraamweken met een kleine baby zijn nu eenmaal niet alleen maar urenlange knuffelsessies gehuld in een wolk van Zwitsalgeur, maar voelen af en toe aan als een regelrechte uitputtingsslag. Er waren dagen die effectief een eeuwigheid leken te duren. Dagen waarop de ontbijttafel bleef staan tot 's avonds, de wasmanden uitpuilden en ik zombiegewijs door het huis dwaalde in joggingbroek en met zure melk in mijn haar. Dagen waarop ik zorgen voor een baby ontiegelijk saai vond, hoe rustig en schattig Jeanne ook is. Dagen waarop mijn batterij halverwege de voormiddag al bijna leeg was en ik reikhalzend uitkeek naar het volgende dutje van baby (en eventueel peuter, en als het even kon, dan nog liefst tegelijkertijd...) 

Maar er waren nog veel meer momenten waarop alles in z'n plooi leek te vallen. Toeval of niet: dat waren dagen waarop de lat niet te hoog lag, en ik oprecht content probeerde te zijn met trager leven en zo goed als niet hoeven haasten, en dat nog bleek te lukken ook. Dagen waarop de chaos, lawaai en drukte verbleekten bij de warmte die ik voelde vanbinnen.

Want het is waar: ondanks af en toe een tergend trage dag zijn de voorbije weken voorbij gevlogen. Van hoogzomer werd het razendsnel herfst, en wanneer ik dit bericht schrijf is het ineens tijd om de kerstboom te zetten en zit ik met een baby op schoot die al 4 (VIER!!) maanden oud is. Geen idee wanneer dat gebeurd is, maar soit...

Komende maandag is het zover: dan start baby Jeanne aan haar crèchecarrière en doe ook ik een poging om het normale werkleven weer op te nemen. Maar voor het zover is, vond ik dat deze tweede kraamperiode een gepaste afronding verdiende: een terugblik in 26 trefwoorden die de voorbije weken hebben getypeerd.

Alle afleveringen afspelen

Grote zus werd de voorbije weken vaker dan me lief was voor de tv geparkeerd. "Alle afleveringen afspelen" selecteren, en ik had weer even tijd gekocht om te focussen op kindje nummer 2 (of op mezelf, godbetert. Want anders dan de vorige keer weet ik nu hoe belangrijk dat is om niet gillend gek te worden)

Babygym

Eerlijk is eerlijk: de voorbije weken waren de conditie (*kuch*) en die paar kilo teveel op de weegschaal het laatste van mijn zorgen. Toch ben ik samen met de dochter 6 donderdagen lang gaan 'turnen'. Oorspronkelijk met de intentie om toch elke week iets echt samen met ons twee te doen (iets anders dan samen in de zetel hangen, that is). Bleken die lessen toch wel niet superleuk te zijn, zeker? Al zullen de gezellige babbels voor en na de les met de andere mama's daar ook wel voor iets hebben tussen gezeten ;-)

Compressen

Ze zien eruit als koffiepads voor de Senseo, en ze vliegen er hier even vlug door als de luiers. Of het scheelt toch niet veel.

Draagzak/doek

Een haat/liefde-verhouding heb ik met die dingen. Enerzijds goud waard om te troosten bij krampen of tijdens de befaamde sprongetjes, en ook gewoon fijn omdat het zo gezellig en knus is. Anderzijds ook al veel op gemorst, op gevloekt tijdens het omdoen en mee gesukkeld wanneer ik naar het toilet moest. Soms wil een mens gewoon even geen baby op of rond zijn lijf, I guess...

Eels

Meest gezongen liedje voor de baby nummer 1: dit

Freestyle

Als het aankomt op borstvoeding, dan kan ik zeggen dat ik vooral de goede dingen had onthouden van de vorige keer, en dat ik een paar details was vergeten (of bewust had verdrongen, wie zal het zeggen?) Dat de opstart allesbehalve een walk in the park is. Dat voeden tijdens de eerste paar weken gewoon keihard werken is, meer dan een full-time job als je de uren optelt. En dat die huurkolven van de mutualiteit echte ondingen zijn, dat ook. Al bij al loopt het voeden hier intussen goed en omdat ik te koppig ben om alle moeite die ik erin heb geïnvesteerd zomaar teniet te doen, wil ik er nog wel even mee doorgaan. Weg met de mutualiteitskolf, hallo tweedehands Medela Freestyle, vanaf volgende week mijn partner in crime tijdens de pauzes op het werk.

Game of Thrones

Ik begon seizoen 1 te kijken een week voor de uitgerekende datum, zoals gewoonlijk weer ver na de hype :-) Naarmate de baby op mijn schoot groeide raakte ik meer en meer in de ban van de avonturen van Daenerys & co, en werd er ongeveer één seizoen per 10 dagen weggewerkt. Even overwoog ik nog om een maandabonnement op Telenet Play More te nemen om seizoen 7 te kunnen kijken, maar dat vond ik er toch wat over. Dan maar even wachten op de DVD...

Home

Meest gezongen liedje voor de baby nummer 2: dit

Isabel

Een speciale vermelding voor 'onze' Isabel, de dame van Familiehulp die hier 8 weken lang over de vloer kwam om orde te scheppen in de chaos van ons huishouden, en die daarnaast ook zorgde voor een goedgevulde ijskast en diepvries. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een traantje heb weggepinkt toen ze voor de laatste keer de deur achter zich dichttrok.

Jan (baby)

"Baby Jan" of "baby Jannie", zo refereert Colette al sinds het begin aan haar zusje. Dat en het feit dat onze jongste zonder roze kleertjes evengoed een jongetje zou kunnen zijn, maakt dat we thuis ook "Janneke" en "Jean'ke" aan de lijst met koosnaampjes hebben toegevoegd.

Kraamkost (koude)

Oneindige dank aan iedereen die ons heeft voorzien van ovenschotels, spaghettisaus, soep en zelfs zelfgemaakte granola. Echt, neem het aan van een ervaringsdeskundige: er zijn weinig dingen waar je een vers uitgebreid gezin meer plezier mee doet. Dat die kraamkost vrij regelmatig koud geconsumeerd moest worden omdat baby's de vervelende gewoonte hebben om altijd net te beginnen wenen als je aan tafel gaat, nam ik er met plezier bij.

Lezen

Daar kunnen we kort en bondig over zijn: veel te weinig. Toch nog één reden om uit te kijken naar die treinritten die er vanaf volgende week weer aan zitten te komen.

Markt

Een traditie die teruggaat tot de tijd dat ik thuis was na de geboorte van Colette en die ik ook deze keer terug heb ingevoerd: bezoekjes aan de donderdagmarkt. Pronken met de dochter, fruit en groenten kopen en een praatje maken met de knappe meneer van de wafelkraam: za-lig!

Nesteldrang (post-partum)

Zo van die zwangere vrouwen die halverwege de zwangerschap al de doopsuikers klaarmaken en al in de eerste trimester babykleertjes staan te strijken? Zeggen dat ik niet tot die categorie met nesteldrang behoor, is het understatement van het jaar. Dat de tweede babykamer hier nog altijd geschilderd moet worden is veelzeggend. Wel 'last' gehad van post-partum nesteldrang, wat onder meer resulteerde in een kleerkast waar de helft van buiten is gevlogen. Goed voor de rust in het hoofd, minder goed voor de portemonnee...

One born every minute

Tijdens de zwangerschap programmeerde ik vollenbak onze digicorder op "One born every minute", een Britse realityreeks over geboortes op Vitaya. Ik heb bewust gewacht om ernaar te kijken tot mijn eigen bevalling wat verwerkt was, maar na een paar weken was ik helemaal hooked. Dat moment waarop een baby dan eindelijk zijn intrede maakt en die 2 mensen op en naast het bed ineens ouders worden: bestaat er eigenlijk iets schoner in het leven?

Perdolan & Nurofen

Het gouden duo om in huis te hebben wanneer je een kind op de wereld hebt gezet dat blijkbaar vlug koortsig is. Ik kan de dosissen intussen prepareren en toedienen met één hand, like a pro.

Qualitytime

Met het lief: bitter weinig. Met mijn meisjes: veel.

Rust & regelmaat

Ook deze keer hebben we een baby gemaakt die nog het liefst van al thuis is. Die ons trakteert op de breedste glimlachjes wanneer ze lekker in haar eigen bedje kan dutten. Er waren de afgelopen maanden natuurlijk wel uitstapjes hier en daar, maar die eindigden vaak in een stevig huilconcert wegens overprikkeld. Dat hebben ze niet van mama en papa, onze meisjes.

Slaap(tekort)

Korte, gebroken nachten voor de ouders & er tegelijk alles aan doen om de baby zo diep en lang mogelijk te laten dutten: jep, wij zijn hier tegenwoordig compleet geobsedeerd door het concept slaap. Op zich mogen we met 1 à 2 voedingen per nacht en erna quasi meteen vredig verder slapen nog niet klagen, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet weegt, op den duur. Zeker wanneer de kindjes in kwestie ook nog eens ziek worden. Ik probeer mezelf in te prenten dat het voorbij gaat (zowel de korte nachten als die stomme winter)

Traag

Soms is het ineens avond en dan denk ik bij mezelf: "De dag is weer om, en wat heb ik gedaan? Weer bitter weinig". Maar meer dan tijdens de vorige kraamperiode kan ik het nu wel appreciëren, die rust en traagheid. Akkoord, op het gemak aankleden of eten, dat kan je vergeten met een kleine baby in huis. Maar je absoluut niet moeten haasten om op tijd je trein te halen of op een deftig uur thuis te zijn? Ik vind dat geweldig, en het is één van de dingen die ik nog het meeste ga missen nu we bijna afscheid nemen van deze periode.

(Gezins)uitbreiding

De U was een moeilijke, ik heb zelfs stiekem even moeten kijken op www.woorden.org (lang leve het internet!), maar "uitbreiding" is eigenlijk de evidentie zelve. Van 1 naar 2 kinderen, het was aanpassen op allerlei fronten. Met z'n 4 ergens naartoe gaan heeft veel weg van een volksverhuizing, en op momenten dat ik er alleen voor stond om voor de 2 kinderen te zorgen was ik soms graag een octopus met 8 armen geweest. Maar al doende leert men, en ondertussen denk ik zelfs al niet meer na bij sommige dingen die me op voorhand veel stress hebben bezorgd (zoals: hoe krijg ik mezelf en 2 kinderen op een deftig uur aangekleed en gevoed op de crèche?)

Vroedvrouw

Konden ook niet ontbreken in dit lijstje: de toppers van mijn vroedvrouwenpraktijk. Mijn hartje wordt warm als ik denk aan de manier waarop ze mij en ons begeleid en opgevolgd hebben, tijdens de zwangerschap en na de bevalling. We kozen opnieuw voor een ziekenhuisbevalling, maar lieten ons dit keer ook bijstaan door onze eigen vroedvrouw (en gelukkig maar, want de fantastische N. was ondanks mijn mooie brief toch wel niet net met verlof zeker?). Dat de geboorte van Jeanne een overweldigend mooie ervaring was, hebben we voor een groot stuk aan Britte te danken.

Wandelen

Man, hebben wij wat afgewandeld de voorbije maanden! Onder een stralend zonnetje en door de gietende regen, over gloeiend hete asfalt en door modderplassen en hopen herfstbladeren. Telt toch ook een beetje als work-out he, niet?

X-jes

Man, hebben wij wat afgekust de voorbije maanden! All day, every day.

Yoga

Een week of 8 na de bevalling stond ik voor het eerst weer op de yogamat, en sindsdien probeer ik trouw elke week naar de les te gaan. Altijd al geweldig veel deugd van gehad, en dat is nog steeds zo. Er verandert veel als je een kind krijgt, maar lang niet alles, zo blijkt.

Zelfvertrouwen

Nu niet dat ik ineens de meest zelfzekere moeder ben die er rond loopt, verre van. "Waarom weent ze nu?", vragen mensen soms, en nog steeds moet ik soms antwoorden: "ik weet het niet". Elk kind is anders, elke dag is anders. Het is onderweg zoeken en aftasten. Elkaar leren kennen en leren lezen, en zo te weten komen wat dat ene kreuntje of gebaartje wil zeggen. Of soms niet, en dat is ook OK. You got this, mama...

Hallo Jeanne!

Het vorige bericht hier dateerde al van april. Ik was toen 6 maanden zwanger. Ondertussen zijn we 5 maanden verder, dus het werd wel eens tijd voor een update. Ik stopte met werken op 37 weken en zat vol goede voornemens en ideeën voor blogberichten, maar ja, hoe gaan die dingen...We gingen in die periode nog een lang weekend naar Nederland en een week naar zee met onze wervelwind van een peuter. Daarna had ik nog even tijd nodig om te bekomen en had dutjes doen en series kijken eventjes prioriteit.

Maar toen ging ik dus WEERAL overtijd en was ik hier bezig om mijn gal daarover te spuwen. Gelukkig voor jullie raakte het klaagbericht in kwestie uiteindelijk zelfs niet afgewerkt en gepubliceerd, want op maandag 31 juli (net als vorige keer zes dagen na de uitgerekende datum) kwam ze na een mooie maar intense bevalling dan toch piepen: onze dochter Jeanne. Een hoopje geluk van 50 cm en 3kg150, een perfecte aanvulling op ons gezin van 3.

En kijk, net als vorige keer duurde het opnieuw 3 maanden voor ik even een momentje vond om me achter de computer te zetten om het nieuws hier te melden. Is dat omdat ik nogal arbeidsintensieve baby's maak, of omdat ik bovengemiddeld veel tijd nodig om te wennen aan dat kleine schepseltje en aan mijn rol als mama? Beide, als je't mij vraagt. Zo'n kraamperiode, ik blijf het heftig en overweldigend en allesbehalve vakantie vinden. Wat mij betreft mag de term "moederschapsrust" dus gerust herbekeken worden.

Dat gezegd zijnde: onze tweede baby is een heerlijk kind. Dat 90% van de tijd content en tevreden is. Minder snel huilt dan haar oudere zus als baby. En al meer dan een maand vaak lacht naar alles en iedereen. Allemaal factoren die helpen, net als het feit dat wij zelf ook iets rustigere ouders zijn, die meer op hun buikgevoel durven vertrouwen. Nooit durven denken dat het voor ons weggelegd was, maar deze keer is hij er wel: de wolk. Niet bubblegumroze, maar eerder pastelkleurig, met af en toe een grijs randje.

Ik blijf het zot vinden hoe snel zo'n klein wezentje zich verankerd in je hoofd én in je hart. Jeanne is er misschien nog maar net, en toch verheug ik me al zo hard op de rest van ons leven samen. Ben ik benieuwd naar het meisje, de zus, de dochter, de vrouw die ze zal worden. Aan de vooravond van de komst van Jeanne las ik het boek "Dingen die mijn zoon moet weten over de wereld" van de Zweedse auteur Fredrik Backman. Daarin schrijft hij onder meer het volgende:

"Ik wil dat je altijd weet dat je kunt worden wat je maar wilt. Maar dat is bij lange na niet zo belangrijk als dat je weet dat je altijd precies mag zijn wie je bent"

(En zo is het maar net)