Eerste keer #4: ¡Vamos a Valencia!

Ik ben me ervan bewust dat het hier een paar maanden doodstil en redelijk saai is geweest. Maar amai mijne frak, een baby combineren met terug gaan werken, evident was het niet. Het heeft even geduurd voor we hier thuis onze draai wat gevonden hadden, ik zal het maar eerlijk toegeven. Maar de goesting om te bloggen is er nog steeds, dus ik hoop dat ik hier de komende tijd terug wat meer ga kunnen langskomen. Ik zou er deugd van hebben, en ik hoop van jullie hetzelfde.

Het moet zo ergens tussen kerst en nieuwjaar zijn geweest dat hier thuis het idee ontstond om nog eens met ons tweeën weg te gaan. Weg als in: een paar dagen naar het buitenland. Colette was op dat moment 7 maanden oud, had last van doorkomende tanden en maakte er meerdere keren per nacht een feestje van. Gevolg: mama en papa zaten een beetje op hun tandvlees. Een citytripje in het vooruitzicht was precies wat we nodig hadden. Bovendien zou ik in februari mijn 30ste verjaardag vieren (toen leek dat een groot drama, intussen ben ik al helemaal gewend aan die 3 vooraan), en hadden we dus helemaal geen excuus om het niet te doen.

Maar waar zouden we dan naartoe gaan? Niet te ver van huis, dachten we in eerste instantie. Want uw redelijk pasgeboren baby zo meerdere nachten bij de grootouders dumpen, is dat eigenlijk niet een beetje...not done?

We spraken die twijfels hardop uit tijdens een etentje met vrienden S. en A., die zelf 3 koters hebben. Drie, jawel, dat leest u goed. Ik moet er zelf (nog) niet aan denken op dit moment, maar bij hen lijkt dat te werken. Ik denk omdat ze daar regelmatig me-time inlassen, of dingen samen doen zonder hun voltallige kroost mee te slepen. Elk jaar hoort daar ook een weekend weg bij, is hun mening. De "red het huwelijk" vakanties, worden ze zelfs met de nodige zin voor relativering genoemd.

Bon, exit schuldgevoelens dus, en wij begin mei naar Valencia. Onze eerste post-mama en papa reis (de helse overlevingstocht in Frankrijk met een huilende baby van 10 weken oud niet meegerekend), en meteen ook ons allereerste bezoek aan de derde grootste stad van Spanje. Twee eerste keren in één klap, zowaar!

De vlucht, die iets meer dan 2 uur duurde, boekten we bij Ryanair, die sinds een tijdje ook op Zaventem vliegen. Handig, want Charlerloi is voor ons toch een eind rijden. Gelukkig was het pas enkele dagen nadat wij vertrokken dat er urenlange wachtrijen stonden aan de tijdelijke veiligheidscontroles op de luchthaven, want we waren weer een beetje te optimistisch geweest in het inschatten van de tijd die we zouden nodig hebben om heelhuids aan de gate te geraken.

Slapen en siësta's houden (zonder met een half oor te moeten luisteren of er lawaai uit de babykamer
komt, wat een zaligheid!) deden we bij ABCyou B&B, een adresje dat ons ingefluisterd werd door bovengenoemde vrienden. Een fijne plek in een statig, oud pand vlak buiten het historische centrum van de stad. Veel pluspunten: goed bed, hippe kamer, snelle wi-fi, zalig ontbijt en behulpzame eigenaars. Maar 1 opmerking: vraag als het even kan een kamer op de eerste verdieping. Wij zaten op de tweede verdieping, waar nog geen nieuwe deuren geïnstalleerd waren en we alles en iedereen op de gang luid en duidelijk konden horen.

 

De man en ik, wij zijn van die toeristen die de spijzen en dranken belangrijker vinden dan elke bezienswaardigheid afvinken op ons lijstje. Tel daarbij het feit dat we al maanden niet meer deftig uit eten waren geweest, en je snapt waarom de Valenciaanse horeca ons graag zag komen. Er werd uitgebreid geaperitiefd, tapas geprobeerd en menukaarten bestudeerd. Paëlla proeven, dat deden we in de buurt van het strand bij Casa Carmela. Het was daar moederdag en blijkbaar is dat in Spanje de gelegenheid voor familiebijeenkomsten op restaurant. Wisten wij veel. Maar na een beetje aandringen en zielig kijken mochten we toch aan de toog zitten :)

Verder ook genoten van Italiaans bij Lambrusqueria en vegetarisch bij Copenhagen, allebei in de levendige wijk Ruzafa, waar het 's avonds supergezellig was. Onze meest authentieke eetervaring, dat was misschien wel de lunchmenu van 4 gangen voor 7 euro in een piepklein restaurantje dat werd uitgebaat door een man en een vrouw die in België allang de pensioengerechtigde leeftijd hadden bereikt (maar geen idee meer hoe dat heette, ik denk ook niet dat het koppel in kwestie ooit al op internet had gesurft, laat staan dat ze een website zouden hebben)

Wat we daar dan precies hebben gedaan buiten eten, vraagt u zich af? Valencia is niet supergroot, dus uitstekend te voet te verkennen. Op onze eerste dag (een zaterdag) slenterden we door het oude stadscentrum, beklommen we de kathedraal voor een uitzichtje en gingen we kijken in een overdekte markthal waar locals hun inkopen voor de week deden en toeristen zich vergaapten aan honderden soorten vis, vlees, fruit en groenten. Het oude centrum is heel gezellig en voelt ongelofelijk zuiders aan, maar moet het stellen zonder de architecturale grootsheid van Barcelona of de typisch Spaanse charme van Madrid.

Op dag 2 (zondag, dia de la madre en prachtig weer) huurden we een stalen ros en reden we eerst richting Turiapark. Die groene zone in de vroegere bedding van de rivier de Turia slingert zich 9 kilometer lang door de stad, en voorziet z'n bewoners letterlijk en figuurlijk van ademruimte. Toen wij er waren werd er gepicknickt, gespeeld met kinderen en huisdieren en was er tegelijk een buurtfeest én een loopwedstrijd aan de gang. Een knap project kortom, dat de levenskwaliteit in Valencia zeker ten goede komt. Daar kunnen veel Vlaamse burgemeesters van grote en middelgrote steden nog iets van leren!

Volgende stop na 10 kilometer op de trappers: de Ciudad de las Artes y Ciencias. Een reeks hypermoderne gebouwen, ontsproten uit het brein van de Valenciaanse architect Santiago Calatrava, die ook het station van Luik heeft ontworpen. Precies een futuristische planeet waar je terecht komt, die doorkruist wordt door hypnotiserend blauw water. Heel speciaal, en net daardoor ook een beetje bevreemdend.

Een stad die naast een aangenaam klimaat, veel groen, leuke restaurants en winkels ook nog eens een prachtig strand heeft? Check, check, check! In de zomer moet het hier zalig vertoeven zijn. Toen wij er waren stond er nog iets te veel wind, dus wij hebben de strandbedjes en parasols gelaten voor wat ze waren en ons beperkt tot een terrasje op de dijk. En we waren niet de enigen die aan het genieten waren van een kinderloos weekend, me dunkt...

Onze laatste dag stond in het teken van uitslapen, opnieuw rondslenteren, wat winkelen en jawel: nog meer eten. Daarna zat het er al weer op, en vlogen we terug naar België om Colette te gaan oppikken op één van haar logeeradressen. Zoals dat kennelijk hoort bij ouders hebben we in Valencia vaak over onze dochter gepraat. Haar geïmiteerd om elkaar te doen lachen, en ons hardop afgevraagd wat ze op dat moment aan het doen zou zijn. We waren op voorhand bang dat ze ons na 4 nachten weg misschien niet meer zou herkennen, maar die vrees was onterecht, want bij het afhalen werden we getrakteerd op een klassieker onder de Colette-snoetjes. Zo ongeveer:

Voor herhaling vatbaar dus, zo'n kinderloze citytrip. Of we er zoals S. en A. een jaarlijkse traditie van gaan maken, dat moet ik nog even bespreken met de grootouders :)

Eerste keer #3: op zoek naar mijn innerlijke Ingeborg

Als ik denk aan yoga, dan denk ik automatisch aan Ingeborg. Ik kan er ook niks aan doen.

Het voormalige VTM-gezicht heeft zich na haar televisiecarrière helemaal gewijd aan yoga en zelfontwikkeling. Op haar website jongleert ze met woorden als "bloemensceances", "lichtlichaam" en "chakra". Het zouden voor mij even goed woorden uit een andere taal kunnen zijn, zo exotisch...

"Allemaal goed en wel, dat zen-gedoe, maar absoluut niks voor mij", denkt mijn nuchtere zelve altijd op zo'n momenten. Maar tegelijk moet ik toegeven dat het hoge ritme waarin wij allemaal leven, mij soms zwaar valt. Ik slaag er na een lange werkdag vaak moeilijk in om echt te ontspannen. Ik heb weinig energie als ik na het avondeten neerplof in de zetel voor TV. Ik slaap goed, maar word 's ochtends wakker met nek- en rugpijn. Met een job waarbij ik het grootste deel van de dag doorbreng achter mijn bureau en computerscherm, wordt dat er ook niet bepaald beter op in de loop van de dag.

Deze zomer besloot ik daarom eens iets zot te proberen: ik ging naar een yogastudio in de buurt voor een proefles. In mijn omgeving zitten er een paar yogi's (een term uit het yogajargon, waarmee yoga people naar zichzelf refereren), en die zijn er allemaal erg enthousiast over.

Ik sta nochtans niet bekend als Miss Lenig, als ik eerlijk moet zijn. Als er in de lessen LO weer eens geturnd moest worden, dan was een koprol voor mij zowat het hoogst haalbare. Aan flikflaks, handstanden en radslagen heb ik mij voor ieders bestwil nooit gewaagd. Maar gelukkig geen struikelblok voor yoga, volgens het internet:

"Mensen van alle leeftijden kunnen aan yoga doen. Yoga gaat niet om hoe soepel of krachtig je bent. Na een yogales voel je je fris, vol energie maar toch ontspannen. Ontsnap aan de stress van het dagelijkse leven. Zorg voor meer kracht, souplesse, een beter immuunsysteem en vind rust en evenwicht in je leven."

Klinkt goed, right? Ik dus vol goede moed richting yogastudio. Bevindingen na les 1:

* Een bril dragen tijdens yoga is geen goed plan
* Soms is het moeilijk om je lach in te houden. Als heel de klas "OHM" moet zingen bijvoorbeeld. Of als er iemand in de ruimte een klein, maar duidelijk hoorbaar scheetje laat.
* Bizar: veel yogaposes hebben de naam van een dier ("Komaan, nu doen we de neerwaarts kijkende hond!")
* Tijdens het neerzitten met gestrekte benen kan 90% van de bevolking met gemak zijn of haar tenen aanraken. Ik geraak niet verder dan mijn knieën.
* Ter mijner verdediging: mijn benen zijn langer dan die van 90% van de bevolking.
* Ik val niet uit de toon als ik tijdens de yogales mijn belachelijke harembroek uit India draag, hoera!
* Ik ben niet lenig genoeg voor alle oefeningen. Maar in tegenstelling tot mijn tirannieke LO-leerkracht, wordt de immer rustige yogajuf hierdoor niet boos.
* Ook niet wanneer ik één van de basishoudingen- een simpele kleermakerszit- nooit langer dan 30 seconden kan volhouden.
* Anderhalf uur vliegen voorbij wanneer je ontspannen bent. Rugpijn weg. Nek helemaal soepel. Dwaas glimlachend in de auto naar huis.

Ondertussen 4 lessen achter de rug. Ik tel alvast de dagen af naar woensdag, yogadag!

En als u me nu even wilt excuseren, deze yogi gaat nog wat in child pose liggen om het weekend helemaal zen af te sluiten...

Eerste keer #2 - Beter een goede buur dan een verre vriend: speedeten

In 2011 verhuisden mijn wederhelft en ik vanuit ons eerste huurappartement naar een naburig, middelgroot provinciestadje, waar we een eigen huis kochten. Een stad waar geen van ons twee direct een band mee had. Maar het was in de buurt van onze ouders en vrienden, en het huis, dat was liefde op het eerste gezicht.

De vorige eigenaars van het huis vertelden ons destijds dat naast de buurt ook de buren bijzonder aangenaam waren. Buren van de sociale soort, die regelmatig bij elkaar langs gaan en ook soms samen dingen doen. Bon, fijne buren, da's altijd goed meegenomen, dachten wij. We zouden wel zien wat dat zou geven, eens we er effectief zouden wonen...

Tijdens de eerste weken en maanden in onze nieuwe stek hebben we er in ieder geval niet veel 'last' van gehad, van die buren. Tot er enkele weken na de jaarwisseling een uitnodiging voor een nieuwjaarsreceptie in de bus viel. Dat evenement zou doorgaan bij één van onze buren thuis, enkele huizen verder. Mensen die we tot dan toe nog niet ontmoet hadden. Het leek ons wel een goede gelegenheid om ons wat te integreren in onze buurt, dus we besloten om er naartoe te gaan. Zij het wel een beetje schoorvoetend. Zo'n hele avond socializen met onbekenden, dat is toch altijd een hele opdracht. Dus toen de wederhelft en ik de deur uit gingen, namen we ons voor om op die receptie even onze kop te laten zien en erna terug in onze zetel te kruipen.

Maar dat laatste draaide net even anders uit, want het werd een supergezellige avond. De drank vloeide rijkelijk, de gesprekken waren boeiend en grappig, en er waren huisgemaakte hapjes en zelfs een huiskamerconcert op de piano. Van ons voornemen om op tijd naar huis te gaan is uiteindelijk niet veel in huis gekomen, want we lagen pas om 4u in ons bed -zoals we later nog zouden ondervinden: één van de gemene delers bij alle activiteiten met de buren-. Maar, wat belangrijker is: het ijs was gebroken, onze integratie in onze nieuwe buurt was een feit.

Naast de jaarlijkse nieuwjaarsfestiviteiten & straatbarbecue en de occasionele kwisdeelnames organiseerden we deze maand een activiteit waar al lang op gebroed werd. Het leek ons wel leuk om met de buren het tv-programma "Komen Eten" na te spelen, verspreid over verschillende huizen. Met verschillende gangen en veel sfeer en gezelligheid, maar zonder polonaises, rondgesnuffel in elkaars kleerkast en punten op het einde van de avond.

Een koppel jonge en enthousiaste nieuwkomers nam het voortouw in de organisatie, en zo kwamen we op een zaterdagavond ergens in maart met 12 man samen voor de eerste editie "Speedeten".

De regels zijn vrij simpel: elk koppel kookt in z'n eigen huis en keuken 1 gang voor 2 andere koppels. Je weet op voorhand niet wie er komt eten, wel welke gang je moet maken. Per gang wordt er 1.5 uur de tijd voorzien, daarna verhuis je voor de volgende gang naar een ander huis. Om de verdeling van de groepen te bepalen moesten er kaartjes getrokken worden, en dat zag er zo uit:

De wederhelft en ik hadden geluk: wij kregen het voorgerecht toebedeeld. Hij toverde dit topgerechtje van Jeroen Meus uit z'n mouw, terwijl ik de boel een beetje opruimde en de tafel mooi dekte. Daarvoor mocht ik van mezelf een bosje verse bloemen in huis halen. Een luxe die we ons niet vaak permitteren, maar waar ik wel oprecht blij van kan worden. Het werden ranonkels, één van mijn favorieten.

Ook de rest van de avond was top. Bij de buren van nummer 37 werden we getrakteerd op een rondleiding door hun prachtig gerenoveerde huis én superlekkere Mexicaanse enchiladas. Onze sympathieke overburen op nummer 6 hadden zich er iets makkelijker vanaf gemaakt: zij schakelden hun tienerdochters in om chocolademoelleux te maken. Wederom top! Deze buren hadden voor mijn part ook de prijs voor de meest originele servetten mogen winnen:

Eindigen deden we in een café in de buurt, waar we overschakelden van wijn op bier en we naar goede gewoonte weer veel langer bleven plakken dan oorspronkelijk de bedoeling was. Toen we na enkele uren dan toch naar huis gingen, hadden we nog geld over. We gaven het aan de buurman van nummer 6, die beloofde om er de volgende dag voor iedereen koffiekoeken mee te gaan kopen. Wat hij ook effectief deed. Wakker worden met een kleine kater, om dan een plastic zakje met lekkers van de bakker aan de deurklink te vinden: DAT zijn de dingen waaraan je een goede buur van een verre vriend kan onderscheiden!

Eerste keer #1: bloed geven doet leven

"Doe af en toe iets voor het eerst, iets wat je op het eerste zicht bang maakt". Het is een motto dat ik niet slaafs volg, maar dat me op één of andere manier wel intrigeert. Iets nieuw doen houd je alert, doorbreekt de sleur van het alledaagse een beetje, en kan je het gevoel geven dat je echt leeft. Ik probeer zulke momenten dan ook af en toe in te bouwen, en heb in mijn hoofd een heel lijstje klaar van dingen die ik graag nog een keer wil uitproberen.

Bloed geven is iets dat al een tijd op dat lijstje stond. Geen idee waarom het er nog nooit van gekomen was. Waarschijnlijk omdat ik me er nooit echt in heb verdiept. Tot ik onlangs ergens las dat de bloedtransfusiecentra in ons land altijd op zoek zijn naar donoren met B-bloed. En laat dat nu net mijn bloedgroep zijn! Afgelopen week had ik een dag verlof voor een bezoek aan de tandarts, en dus besloot ik eindelijk eens langs te gaan in de post van het Rode Kruis in Leuven. Enkele dingen die me bij dat eerste bezoek zijn opgevallen:

* Het personeel is er VRIENDELIJK! Geen norse dokters die -in de ogen van gewone stervelingen dan- onverstaanbare dokterstaal uitkramen, of verpleegsters op het randje van een burn-out. Wel mensen die oprecht blij zijn dat je de tijd en moeite neemt om even langs te komen.

* De prik en het bloed afnemen zelf doen absoluut geen pijn. Wegens eerdere flauwvalincidenten in het verleden, heb ik voor de zekerheid wel weggekeken van de naald :-)

* Bijzonder tijdrovend is het allemaal niet: op minder dan een uur stond ik alweer buiten.

* Na afloop kreeg ik een cola en een koekje. Gratis eten en drinken, dan kan je bij mij al niet veel meer mis doen!

* Ook bijzonder: het Rode Kruis werkt met een bonnensysteem, waarmee je een cadeautje mag uitkiezen uit hun vitrinekast. Je kan dat meteen doen, of de bonnen opsparen voor de volgende keer. In mijn hoofd was ik weer even een kind op de kermis, haha!

* Nog een cadeau dat je krijgt: het gevoel dat je met weinig moeite iets goed hebt gedaan voor iemand anders (zegt mijn innerlijke hippie...)

Kortom, ze gaan me daar nog zien, bij het Rode Kruis in Leuven. In één moeite door heb ik me trouwens ook geregistreerd als stamceldonor, na het zien van deze reportage. Dat zou eigenlijk ook iedereen moeten doen, als je er dan toch bent...