Trip down memory lane: de tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” in het Speelgoedmuseum in Mechelen

Het stond al op de planning in de herfstvakantie: mijn lieve kijkbuiskinderen van 5 en 3 meenemen naar de tentoonstelling over De Fabeltjeskrant in het Speelgoedmuseum in Mechelen. Onze reservatie was al gemaakt, helaas staken corona en de tweede lockdown daar een stokje voor. Met frisse moed deden we tijdens de kerstvakantie een nieuwe poging.

De trein, altijd een beetje reizen

De eerste vraag die C. en J. zich stellen wanneer ze ’s ochtends hun ogen open doen is voor één keer eens niet: “wanneer mogen wij nog een cadeautje opendoen?”, maar wel: “wanneer gaan we naar het station om op uitstapje te gaan?”. Daarmee is de dag wat mij betreft al geslaagd. We smeren nog gauw wat sandwiches en vullen onze drinkbussen voor we koers zetten richting station. Iets meer dan een uur en één overstap later zijn we al in Mechelen-Nekkerspoel, waar we afgesproken hebben met ons knuffelcontact: de meter van de oudste dochter.

De collectie van het Speelgoedmuseum is verdeeld over 3 verschillende verdiepingen, de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant bevindt zich op de bovenste, zo krijgen we te horen aan de inkom. We besluiten om Meneer de Uil, Juffrouw Ooievaar en hun vrienden uit het Grote Dierenbos te bewaren voor op het einde, en eerst langs de permanente collecties te kuieren. Er wordt druk heen en weer gelopen, gewezen, “wauw” en “ooooh” geroepen. En niet alleen door de kinderen :-)

Hallo, Meneer de Uil!

Nadat we ons hebben vergaapt aan alle poppen, Playmobil en treinen nemen we de lift naar de 3de verdieping. Wat opvalt wanneer we de poorten van Fabeltjesland doorstappen, is de zee van kleuren. Want naast de fraai afgewerkte handpoppen vind je hier vooral veel merchandising van De Fabeltjeskrant door de jaren heen. T-shirts, speelgoed, lampenkappen en zelfs een babybedje: je kan het zo gek niet bedenken of het ligt hier uitgestald, met de verschillende dierenpersonages erop. “Het kan niet anders dat Gert Verhulst en Hans Bourlon hier voor hun Studio 100-producten de mosterd hebben gehaald”, schiet er door mijn hoofd. Mijn zus en ik blijven extra lang hangen bij de mooie vintage stoffen, terwijl de meisjes gefascineerd zijn door…een lolly van 52 jaar oud! (“zou je die nog kunnen opeten, mama?”)

De Fabeltjeskrant kwam voor het eerst op tv in 1968. Ik ben zelf een kind van de eighties, en keek dus eerder naar Samson & Gert dan naar de avonturen van de bewoners van het Grote Dierenbos. Ik word dus niet overvallen door een vlaag van nostalgie, al merk ik dat dat bij sommige andere bezoekers van de tentoonstelling wel het geval is. Zo valt mijn oog op een collega-moeder, een jaar of 10 ouder dan ikzelf, die met open mond ronddwaalt. Haar puberende zoon oogrollend in haar kielzog.

 

Fabeltjeskrant 2.0

In de tentoonstellingsruimte valt ook de mini-cinema erg in de smaak, waar de trailer van de bioscoopfilm van De Fabeltjeskrant wordt getoond. Want jawel: het is compleet aan mij voorbij gegaan, maar blijkbaar komen de bewoners van Fabeltjesland tegenwoordig terug op tv! De handpoppen van vroeger zijn vervangen door animatieversies van de dierenpersonages, en in de cinema vertellen de makers hoe ze Meneer de Uil & co met de computer opnieuw tot leven wekken. We leren dat het een monnikenwerk is om de afgelikte animatiedieren wat imperfecter en echter te laten lijken. Maar het resultaat van Fabeltjeskrant 2.0 mag er zijn, daar zijn we het alle 4 over eens. En dat geldt zeker ook voor deze tentoonstelling.

’s Avonds mogen de meisjes nog even op de Ketnet app terwijl wij het eten klaarmaken. Vanuit de keuken hoor ik een begintune die ik niet direct kan thuisbrengen. Tot ik ze (met een deugenietenlach tot achter hun oren) hoor meezingen: “Hallo Meneer de Uil…uw onderbroek is vuil”. Conclusie? Ik denk dat we kunnen spreken van een geslaagde dag. En die oogjes en die snaveltjes? Die waren na bedtijd wel héél erg snel dicht/toe :-)

 

Op reis door Fabeltjesland & het Speelgoedmuseum: hoe zit dat met corona?

•  Om het Speelgoedmuseum en de tentoonstelling te bezoeken moet je op voorhand reserveren. Wij deden dat ongeveer één week op voorhand

•  Hygiëne: doorheen het gebouw vind je overal ontsmettingsgel. Om de knopjes bij de permanente collectie te bedienen krijg je een toverstaf mee. Het dragen van een mondmasker is overal verplicht.

• Er wordt gevraagd om voldoende afstand te houden en da’s goed te doen: door het reservatiesysteem is het absoluut niet druk en heb je genoeg plaats om alles goed te bekijken.

• Hou er rekening mee dat de cafetaria momenteel nog gesloten is en je dus niets kan kopen om te eten of te drinken. Ook je eigen lunch daar opeten is niet toegestaan, gelukkig mocht dat wel op het gelijkvloers.

Praktisch

• De tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” loopt nog tot en met 21 februari 2021

• Tickets kosten 9,80 euro voor volwassenen. Kinderen tussen 3 en 12 jaar betalen 7,30 euro. Met dat ticket heb je toegang tot de permanente collectie én de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant.

• Het Speelgoedmuseum is voorlopig enkel open tijdens weekends, op feestdagen en in de schoolvakanties, telkens van 10u tot 17u.

• Adres: Nekkerspoelstraat 21, 2800 Mechelen

• Bereikbaarheid: Het Speelgoedmuseum bevindt zich vlakbij treinstation Mechelen-Nekkerspoel – Je wagen achterlaten kan op de parking van het station aan de overkant van het museum (betalend of met parkeerkaart, gratis in het weekend)

Deze blog verscheen oorspronkelijk op Riebedebie.be, de website van de Koepel van Attracties & Musea vzw die toeristen en daguitstappers inspireert om de vele (ont)spannende attracties en unieke musea in ons land te bezoeken. Meer coronat(r)ips vind je op hun Instagramkanaal.

Comme Chez Colette

Voor u daar achter uw scherm van uw stoel valt: nee, onze dochter is geen eigen restaurant begonnen. Was het maar waar, dan zou zij ons eens eten kunnen geven in plaats van andersom. Amper 16 maanden oud, het zou redelijk straf geweest zijn. Maar helaas, het is dus niet zo.

Naar horecanormen is de uitbater van restaurant Colette nochtans ook piepjong. Chef-kok Thijs Vervloet is amper 25, en begin dit jaar slaagde hij erin zijn grootste droom te realiseren: een eigen restaurant beginnen. Dat is vernoemd naar zijn grootmoeder Colette, die jarenlang kokkin was. Haar moeder Anna op haar beurt was dan weer de vaste kokkin van prinses de Merode, geen onbekende in de Kempen. Om maar te zeggen dat hij die liefde voor koken van geen vreemden heeft.

Als pand om zijn restaurant in te beginnen zette Thijs zijn zinnen op zijn ouderlijk huis pal in het centrum van Westerlo, waar hij opgroeide en waar ook bomma Colette en overgrootmoeder Anna in hun hoogdagen menig feestmaal in elkaar gebokst hebben. Moeder Vervloet, die nog altijd in het huis woont, nam haar intrek op de eerste verdieping, waarna Thijs en zijn zus de living en de wasplaats lieten omtoveren tot wat nu het restaurant is. De benedenverdieping heeft een ware metamorfose ondergaan, maar er zijn nog genoeg elementen aanwezig die naar het culinaire verleden van de familie verwijzen. Zo mag al wie er komt eten nog altijd het 'goei bestek' van Colette gebruiken.

Verschillende mensen hadden me in de loop van het jaar al attent gemaakt op het feit dat er een restaurant de deuren had geopend dat de naam van onze dochter droeg. Toen we er daarna per toeval eens langs reden, namen we ons voor om snel werk te maken van een reservatie. En kijk, afgelopen maandag hadden we met de verjaardag van manlief dan eindelijk het perfecte excuus. We dropten de ene Colette op de crèche en reden door naar de andere Colette om er het lunchmenu te gaan proberen.

Ik wil niet pretenderen een fijnproever of foodie te zijn, dus een uitgebreide evaluatie van alle gangen ga ik jullie besparen. De keuken bij Colette is volgens de website klassiek Frans (whatever that may be), en de smaken zaten al meteen vanaf de hapjes goed. Het voorgerecht was normaal iets met lever, wat ik niet lust. Ik gaf de chef carte blanche, en kreeg als alternatief een heerlijk stukje vis met basilicum en tomaatjes voorgeschoteld. Ook het hoofdgerecht was een royale portie vis, omringd met knapperige stukjes seizoensgroenten. Afsluiten deden we met een zelfgemaakt zanddeeggebakje met perzik en specerijenijs. We namen ook één keer de aangepaste wijnen om te delen, en die waren alletwee dik in orde.

Samengevat: Colette is een goed adresje voor wie iets te vieren heeft of zichzelf eens op een culinaire uitspatting wil trakteren. Ik denk dat we nog wel eens teruggaan (of althans onze (schoon/groot)ouders subtiel gaan bewerken, zodat ze ons er nog eens mee naartoe nemen :) ).

En wie weet, misschien is chef Thijs nog wel op zoek naar een mascotte? Ik heb er thuis nog wel eentje op overschot. Moeten we wel eerst haar liefde voor eten nog wat verder cultiveren... 

Restaurant Colette - Sint Lambertusstraat 9 in Westerlo - Alle info vind je hier 

[REVIEW] Ontbijten op zondag bij Jam in Antwerpen

Ik schreef het al in mijn vorige blogpost: ik ben een ontbijt-aficionado. Koffiekoeken, fruitsla, versgeperst fruitsap: allemaal dingen waarvoor je mij op een zondagochtend (of eigenlijk op elke ochtend, for that matter) mag wakker maken. En als je me helemaal blij wilt krijgen, dan moet je vooral voorstellen om die belangrijkste maaltijd van de dag buiten de deur te consumeren. De dag dat ik niet op zo'n aanbod inga, mag er een dokter gebeld worden, want dan is er iets grondig mis.

In september was ik tijdens het weekend in Antwerpen voor een vriendinnendate. Nog wat van de laatste zomerzonnestralen genieten bij een geïmproviseerde barbecue in Park Spoor Noord, gevolgd door een mini-kroegentocht. 100% Antwerpen was de werktitel voor deze mini-vakantie in eigen land, naar analogie met de reisgidsenreeks.

De ochtend na the night before doken we -nog enigszins slaapdronken- opnieuw de Antwerpse binnenstad in om de innerlijke mens te versterken met een ontbijtje. In de buurt van het gezellige Hendrik Conscienceplein trok deze tent onze aandacht.

Mooi hoekpand met een tof terras, gevuld met een mix van toevallig passerende toeristen en Antwerpse gezinnen met kinderen. Wij namen plaats op het terras aan een oude schoolbank, en kozen meteen voor het grootst beschikbare ontbijt op de kaart: de grote honger.

Door het feit dat het gezelschap waarmee ik aan tafel zat, bestond uit trage eters die elkaar bovendien al veel te lang niet meer gezien hadden, deden we er behoorlijk lang over om onze grote honger te verorberen. Maar finaal speelden we alles met veel smaak naar binnen. Ook de huisgemaakte ice-tea die we nadien nog dronken was heerlijk! Jammer dat we net gegeten hadden overigens, want ook de lunchgerechten op het bord hadden we wel willen proberen.

Creatief met letter, cijfers en de beschikbare bordruimte :-)

Ach ja, dat zal voor de volgende keer zijn. Die rechnung, bitte!

Kudos voor de schattige boodschap onderaan op onze rekening!

Ontbijten of gewoon eten bij Jam kan in de Wolstraat 47 in Antwerpen. Voor wie het zich afvraagt: mijn enthousiasme in deze blogpost is eerlijk en oprecht, en geenszins commercieel geïnspireerd.