Eenzaam is voortaan een stap bij jou vandaan - Bram Vermeulen, 10 jaar dood

 

Bram Vermeulen (1946 - 2004), portret door Alex Vanhee

Laat dit nooit overgaan

De rust in je gezicht
Je snelle felle zwarte ogen dicht
In halve slaap noem je mijn naam
Laat dit nooit overgaan

Laat dit nooit overgaan
Zoals je naast me ligt
Je glimlach zacht en met ogen dicht
Ik voel je adem langs mij gaan
Laat dit nooit overgaan

Zo lang gedacht dat het alleen kon
Zo bang geweest dat het bestond
Nu mag je nooit meer gaan
Eenzaam is voortaan een stap bij jou vandaan

Ach, liefde, ach, lieve
Dit is zo goed dat het pijn doet

Laat dit nooit overgaan
De gladheid van je huid
Je geeuwt en rekt je lijf languit
Ik wil hier nooit meer vandaan
Laat dit nooit overgaan

Zo lang gedacht dat het niet waar was
Zo bang geweest, nu weet ik pas
Nu mag je nooit meer gaan
Eenzaam is voortaan een stap van jou vandaan

Ach, liefde, ach, lieve
Dit is zo goed dat het pijn doet

Laat dit nooit overgaan
Ik ruik je zwarte haar
Mijn hand ligt rustig daar
Waar je lichaam dicht tegen het mijne ligt
Dit is het eind van het bestaan
Laat dit nooit overgaan

---

We schrijven eind augustus 2004. Het einde van een zomer waarin ik vakantiewerk deed in een tearoom in de buurt. Om te sparen voor die wereldreis, die ik ooit nog eens wilde maken. En ook om een zakcent bij te verdienen voor tijdens mijn eerste jaar aan de universiteit. Dat deed ik al 2 jaar lang, ook op zondag. Ik voorzag bomma's en toeristen met een grote glimlach van wafels, pannenkoeken en literkannen koffie. 

Toch was ik niet meteen een goeie garçon. Het servies en de glazen sneuvelden als frontsoldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog, wanneer ik aan het werk was. En je kon er donder op zeggen dat ik elke werkdag ook minstens één klant per ongeluk teveel geld teruggaf. Geld dat van mijn baas was, die daar vanzelfsprekend niet mee kon lachen.

Om maar te zeggen: een carrière in de horeca bleek ik van mijn lijstje met potentiële jobs te kunnen schrappen. En dus was ik opgelucht toen ik dat hoofdstuk in mijn leven in schoonheid kon afsluiten. Onder het mom van "ik ga het tijdens het weekend veel te druk hebben met studeren om nog te komen werken", wuifde ik mijn sympathieke baas en collega's vaarwel. No more Brusselse wafels for me!

Maar we dwalen af, beste lezers. Tijdens de zomer van 2004 was ik ook behoorlijk weg van bovenstaande tekst, die ik ergens op internet had gevonden. Een gedicht, dacht ik. Je moet weten: in die periode was ik nogal weg van poëzie. Ik had zelfs een speciaal schriftje, waar ik de mooiste exemplaren in opschreef. Zo ook deze tekst.

Een tijd later kwam ik erachter dat het geen gedicht was, maar wel een liedjestekst. Van ene Bram Vermeulen. Een Nederlander, naar het schijnt. Die net een week eerder onverwacht was overleden, volgens de internetkranten. Ik dus richting platenzaak, waar zijn best-of CD ineens weer vooraan in de rekken lag (want zo zijn ze wel, die platenzaak-uitbaters!)

Ik heb Meneer Vermeulen nooit bij leven en welzijn gekend, laat staan ontmoet, geïnterviewd of live aan het werk gezien. Maar zijn CD'tje, dat heb ik de afgelopen 10 jaar grijs gedraaid. Zijn nummers kunnen me muzikaal gezien niet allemaal bekoren, maar de teksten, die zijn stuk voor stuk prachtig. Het zijn kleine verhaaltjes over het leven, zoals niemand anders ze zou kunnen formuleren. Boenk erop! Luister naar mijn 2 favorieten, en oordeel zelf:

 

 

En voor wie nog meer wil luisteren, maakte de muziekredactie van De Standaard voor de 10de verjaardag van de dood van Bram Vermeulen nog een mooie compilatie.

Bram, het ga je goed hierboven. Bedankt om een kleine steen te verleggen in mijn muzikale rivier!

En jullie? Welke muzikale helden (dood of levend) hebben jullie beïnvloed, en waarom?

Dankbaar #4 - stilstaan bij de zomer

Eens knipperen met je ogen, en die langverwachte zomervakantie is ineens al voor driekwart voorbij. Niet te geloven eigenlijk, voor een periode die vroeger eindeloos leek te duren. Raar ook als je weet dat ik deze zomer de hele tijd heb gewerkt. De heer des huizes en ik gaan in september pas op reis, naar Amerika! Heel veel zin in, en daarom vind ik het stiekem ook niet zo erg dat de zomer zo snel aan ons voorbij trekt.

De voorbije weken vierde ik daarom zo goed en zo kwaad als dat gaat vakantie in eigen land. Soms onder de stralende zon, soms in de gietende regen. Maar alles samen had ik heel veel redenen om dankbaar te zijn. En wel hierom:

* Een blij weerzien met de wei van Werchter, met vrienden en familie en met een aantal muzikale favorieten (vooral genoten van Eels en Jack Johnson). De dag nadien wel zo stijf als een hark, jongens toch!

* Twee superleuke trouwfeesten. Met mooie bruiden en bruidegommen. Met de nodige tranen.  En met veel uren op de dansvloer!

* 2 ingrediënten die de dag na zo'n trouwfeest iets meer draagbaar maakten: McDonalds en de Backstreet Boys!

 * Terug in gang (hehe) geschoten met de werken in ons huis, dat elke dag mooier wordt

* Nog eens een wedstrijd winnen, en daardoor het sfeervolle M-idzomerfestival in Leuven (met solo-act van Bent Van Looy, enkele dagen voor zijn papa-aankondiging op Twitter) kunnen uitchecken. Merci, Radio 1!

* Tijd genoeg hebben om boeken te lezen. Ook dankbaar voor Lisbeth Salander, waarmee Stieg Larsson naar mijn bescheiden mening het meest geniale vrouwelijke hoofdpersonage in de geschiedenis van de literatuur heeft weten te creëren. Genoten dus van 4 spannende weken in het gezelschap van de bijna 1800 pagina's uit de Millenium-trilogie.

*  Zomer wil ook zeggen tijd om af en toe een film te kijken, iets waar ik anders niet zo vaak toe kom als ik eigenlijk zou willen. Zo was ik vorige maand bijzonder onder de indruk van "Good will hunting". Geen idee waarom ik die film nooit eerder had bekeken. Ik was dan ook bijzonder ontroerd door volgende foto, die ik gisteren tegenkwam op het wereldwijde web:

Dankbaar dus voor mooie acteerprestaties. En voor de eerlijkheid en openheid van Robin Williams over zijn psychische problemen, verslavingen en depressies. Ik kan alleen maar hopen dat de gedachte dat ze niet alleen zijn, sommige mensen in mijn omgeving de troost en steun kan geven die ze nodig hebben...

Dankbaar #3

Terwijl april vaak guur en regenachtig was, begon vanaf mei de zomer aan haar comeback. Er viel niet alleen een huwelijksverjaardag te vieren. Door de verlengde weekends (dankuwel, socialisten en katholieke kerk!) was er ook tijd zat om er eens op uit te trekken. In eigen land, maar ook net over de grens. Een welgekomen ontspanning na een stresserende pre- en post-verkiezingsperiode! Hierbij een bloemlezing uit de dingen die me de voorbije weken gelukkig hebben gemaakt:

* Goeie optredens, respectievelijk in Leuven en Antwerpen. In het Depot gingen we kijken naar Michael Franti & Spearhead, een groep die ik al sinds hun passage op Werchter in 2002 volg. Michael Franti blijft één van de meest charismatische, inspirerende persoonlijkheden die ik ‘ken’. Net als altijd danste hij als een gek rond op blote voeten, stond hij meer tussen het publiek dan op het podium, en regelde hij zelfs een huwelijksaanzoek tussen 2 fans! Het was al de vijfde keer dat ik ze live aan het werk zag, en altijd blijf ik nog tot een week na zo’n optreden vol positieve energie zitten. Een goed recept tegen winterblues en Vlaamse verzuring dus. Dat het optreden gepland stond aan de vooravond van een belangrijke stembusgang – die voor mij ook een slopende werkzondag zou worden – was dus alleen maar mooi meegenomen!

Tweede concert op de planning was Arcade Fire in het Sportpaleis. Toffe show, die een aaneenrijging was van nieuwer werk en oudere radiohits. Dansen, dansen, dansen, en ook een beetje meezingen. Zo goed zelfs, dat ik ben vergeten om foto’s te maken, haha! Wat mij betreft een terechte muzikale hype, die Canadezen van Arcade Fire!

* Thuiskomen na een lange werkdag, om dan te merken dat de postbode 2x goed nieuws uit ex-collega hoek heeft afgeleverd. Welkom kleine Alex, proficiat K & I!

* Een spontaan tripje naar Frankrijk per trein en auto, richting verlaten skigebieden en bergen in de Vogezen en pittoreske dorpjes in de Elzas. Met als hoogtepunt een zondagse lunch op dit lommerrijke pleintje in Straatsburg.

* Een logeetje voor de komende 10 dagen, hier te zien samen met zijn BV-naamgenoot

* De WK-gekte, die buren en vrienden verenigt, en die onze dorpen en steden al een heel klein beetje onderdompelt in vakantiesfeer. Ik ben allesbehalve een voetbalfanaat, maar voor landencompetities ben ik altijd geneigd om dat even te vergeten. Supporterde ik de afgelopen jaren – bij gebrek aan nationale kwalificatie  - nog trouw voor Spanje, dan hoop ik dat 2014 toch de zomer van de Rode Duivels gaat worden. Tot nu toe heeft onze nationale ploeg het altijd gehaald met de hakken over de sloot, zonder bijster begeesterend voetbal te tonen. Maar ook dat laatste wil ik gerust voor even met de mantel der liefde bedekken. Laat ons gewoon hopen dat er de komende weken nog veel gewonnen wordt. Tous ensemble, tous ensemble, he he!