It takes two, baby

Het was een zaterdag eind november, iets na de middag, toen ik besloot om toch maar eens dat pak met zwangerschapstesten uit de kast te halen. Ik kwam net thuis van mijn wekelijkse yogales, had me nog niet eens gedoucht en omgekleed, maar ineens kon het niet meer wachten. "Want 10 dagen overtijd, dat is toch al wel veel". Zelfs voor iemand als ik, met cyclussen die grilliger zijn dan het Belgische weer. Op naar de badkamer dus, waar ik deed wat ik moest doen.

Amper vijf minuten later stond ik al terug beneden. Mijn man, die net met iets bezig was in de tuin, moet al door het raam van de keuken de paniek op mijn gezicht hebben kunnen aflezen. Ik toonde hem de twee streepjes. Ook bij hem: ongeloof. Verbijstering. Een klein beetje angst, dat ook. En na een paar minuten: pure vreugde. Hoera, opnieuw zwanger!

Dat het deze keer zo makkelijk zou gaan, daar hadden we allebei niet echt op gehoopt. U moet weten: de weg die we de eerste keer aflegden voor het zover was liep niet bepaald over rozen. Iets waar we in al ons optimisme op geen enkel moment rekening mee hadden gehouden. Nadat ik in 2013 na meer dan 10 jaar trouwe consumptie stopte met de pil, duurde het nog maanden voor alles weer normaal op gang kwam. Heel erg traag, bovendien: waar een normale cyclus ongeveer 30 dagen duurt, waren 60 of soms zelfs 90 dagen hier geen uitzondering. Waar dat dan concreet aan lag? Ze konden er in het ziekenhuis niet precies de vinger op leggen, ook niet na verschillende onderzoeken. En dus moest ik aan de Clomid: medicatie die uw cyclus in de pas laat marcheren en die follikelrijping stimuleert. Verschillende dosissen, tientallen ziekenhuisbezoeken en 6 maanden later stonden we nog even ver: nergens.

Met elke 'mislukte' maand werd onze wanhoop een beetje groter. Ik schrok daar enorm van, eerlijk waar. Ik ben van nature redelijk optimistisch, en mijn biologische klok was bij de start van ons avontuur nog niet bepaald een tikkende tijdbom, maar nu hakte ongeveer alles wat ook maar een beetje baby- of kindgerelateerd was er ongelofelijk diep in. En niet op een goede manier. Mijn maag maakte salto's wanneer ik in de supermarkt langs de rayon met pampers passeerde. Ik kon de stroom zwangerschaps-, baby- en kinderaankondigingen op Facebook niet langer aanzien, blokkeerde zelfs een paar mensen tijdelijk. En toen een koppel uit onze omgeving kwam vertellen dat ze een kindje verwachtten, voelde ik me enorm schuldig omdat het me met de beste wil van de wereld niet lukte om oprecht blij voor hen te zijn.

Intussen was het zomer geworden, en besloten de dokters hun plan van aanpak te veranderen. Ik werd voorzien van een koeltasje, ontsmettingsmateriaal, spuiten en injectienaalden om elke maand gedurende een week zelf medicatie in te spuiten. Als ik normaal bloed moet laten trekken, dan zou ik mijn hoofd het liefst 180 graden omdraaien moest dat kunnen, om toch vooral maar niets te moeten zien, Maar nu plofte ik spuiten Menopur en Pregnyl in mijn eigen buik like a boss. Ook wanneer dat toevallig op een trouwfeest of op de wei van Werchter moest gebeuren.

2 pogingen later kreeg ik telefoon terwijl ik aan het werk was. Goed nieuws, eindelijk. Toch durfde ik het pas echt geloven met bewegend beeld erbij. De eerste echo op 8 weken. Een kleine garnaal met een knipperend lichtje in zijn of haar borst. De schoonste zwart-wit film die ik ooit heb gezien.

Toen mijn man en ik ons na dat heftige eerste babyjaar realiseerden dat we gerust nog wel een kindje wilden, gingen we ervan uit dat de medische wereld ons opnieuw een handje zou moeten helpen. Niets bleek minder waar. Deze keer heeft de natuur ons zelfs een klein beetje in snelheid gepakt. Was het omdat de naweeën van een decennium pilgebruik intussen volledig uit mijn lijf verdwenen waren? Of omdat we er in ons hoofd eigenlijk totaal nog niet mee bezig waren, met dat tweede kind? Ik zal het wellicht nooit helemaal zeker weten, en dat is ook niet erg.

Waarom ik dit nu schrijf? Omdat ik me nooit meer alleen heb gevoeld dan tijdens de periode dat we in behandeling waren. In mijn omgeving leek iedereen vlot zwanger te geraken, soms "was het zelfs al van de eerste keer prijs". Tot ik het verdriet na een paar maanden te zwaar vond om met ons 2 te dragen, en hier en daar begon te praten over wat er speelde. Ineens bleken sommige van die vlotte zwangerschappen ook een pijnlijke voorgeschiedenis te hebben. Ik heb veel moed geput uit die verhalen, maar ik heb me tegelijk ook dikwijls afgevraagd waarom mensen daar niet openlijker over praten, over al dat verborgen leed.

We zijn intussen meer dan 3 jaar verder, en intussen kan ik het allemaal wat beter relativeren, En hoewel het destijds het grootste drama van de wereld leek, besef ik nu dat ons traject in niets te vergelijken valt met wat veel andere koppels doormaken, jaren aan een stuk. Het maakt wel dat ik voorzichtiger ben geworden, en niet snel zal informeren naar de babyplannen van andere mensen. En uiteraard voelt deze nieuwe zwangerschap door alles wat er is gebeurd nog meer aan als een cadeautje. Zelfs toen dat betekende dat ik na amper 3 maanden op mijn nieuwe job al schoorvoetend naar mijn baas moest toestappen om het cliché-der-clichés over vrouwelijke werknemers te bevestigen :)

Ik was al even aan deze post bezig, maar kwam afgelopen week dit en dit nog tegen over dit onderwerp. Ook Eva Mouton tekende er een paar weken geleden treffend over.

De jongen van Oxfam

"Mevrouw, mag ik u even iets vragen?"

Vrijdagnamiddag, het marktplein van mijn thuisstad. Vrijdag, mijn vier/vijfde dag. Een dag waarop het kan: impulsief op de fiets springen en richting stad rijden om alvast wat solden te gaan scoren, voor de mensenmassa's op zaterdag toestromen.

Even daarvoor had ik hem al zien staan. Een jonge twintiger, gehuld in een regenjas in een opvallende kleur. Ik probeerde gezwind de straat over te steken, om zo te ontsnappen aan het promopraatje voor één of andere grote ngo waar hij ongetwijfeld voor werkte. Dat, of een GSM-operator of een vakbond.

Maar kijk, mijn plan om ongezien weg te komen is mislukt: hij heeft me in zijn vizier. Ik blijf staan, vloek binnensmonds, maar beleefd als ik ben keer ik toch op mijn stappen terug.

"Wie is de belangrijkste vrouw in uw leven?"

Dat is zijn openingsvraag. Origineel, dat moet ik hem nageven. We keuvelen een beetje over mijn dochter, moeder, zus en oma. Wisselen daarna van gedachten. Over seksueel geweld, hier en in het zuiden, binnen relaties en in de maatschappij in het algemeen. Over het glazen plafond. Trump. De vrouwenmars die eraan zit te komen. Dingen waar ik graag over hoor praten. Dingen die mij na aan het hart liggen. Dingen waar ik meer voeling mee heb dan pakweg het gat in de ozonlaag of zielige diertjes in één of ander asiel.

Voor ik het goed en wel besef staan we een half uur te praten, de jongen van Oxfam en ik. Van gelijke rechten voor vrouwen schakelen we naadloos over op de dingen des levens. Hij vertelt me dat hij net is afgestudeerd aan een filmopleiding en graag documentaires wil maken. Dat hij mensen ronselt op straat in een gekleurde regenjas tegen een belachelijk laag loon om de huur van zijn appartement te kunnen te betalen.

Een beetje gegeneerd vraagt hij me naar mijn leeftijd. We blijken 7 jaar te schelen. Hoewel het iets is waar hijzelf duidelijk van gruwelt, hoort hij me toch nieuwsgierig uit over mijn man, kind en vaste job. Over mijn leven als...

(ja, als wat eigenlijk? Als wannabe-volwassene, die ook maar wat aanmoddert?)

"Klopt het dat als je ergens voltijds en vast werkt, je maar 20 dagen verlof hebt?" 

Jup, meestal wel 

"Fuck, da's weinig. Hoe krijgen jullie dan al jullie shit geregeld?" 

*krekelgeluiden*

"Zo elke dag braaf gaan werken voor dezelfde baas, dat is toch stom? Ben je niet bang om daardoor je passie te verliezen?" 

Nee, het leven is meer dan werken alleen. Gelukkig maar.

"Hoe, die loonfiches moet je BIJHOUDEN???? Voor de BELASTINGAANGIFTE?? Ik dacht altijd dat ons moeder ermee aan't lachen was toen ze zei dat ze die van haar allemaal had bijgehouden in een ringmap" 

Onthou één ding, lieve vriend: uw moeder heeft ALTIJD gelijk

"Wow, zo'n baby in huis...Het zal allemaal wel schoon zijn, maar toch nog niet voor mij. Is dat soms niet totale chaos?" 

Geen commentaar :)

"Maar zo in een binnenspeeltuin gaan zitten en op vakantie gaan naar Center Parcs, dat is toch megasaai?" 

Kijk, ik zal niet doen alsof ik dat leuker vind dan pakweg een avond goed doorzakken of gaan backpacken in een ver land. Je doet zo'n dingen gewoon en hebt er vrede mee. Omdat je weet dat ze voorbij gaan.

"Al die haat, op sociale media enzo, ik vind dat echt erg. Kunnen mensen niet gewoon normaal tegen elkaar doen? Zorgen dat ze elkaar beter begrijpen? Wat meer echt met elkaar babbelen, zoals wij nu doen?" 

I hear you, brother

Heerlijk jong is hij, de Oxfam-jongen. Ik benijd hem stiekem een beetje. Niet omdat hij in een lelijke regenjas in de vrieskou moet staan. Wel omdat zijn blik nog zo fris is. Zijn verontwaardiging én verwondering nog zo oprecht. Hij zal er wel komen in het leven. Misschien niet via het parcours dat hij voor zichzelf in gedachten had. Maar is dat ooit bij iemand het geval?

Als we afscheid nemen, is hij niet te beroerd om toch nog eens te vragen of ik het zie zitten om Oxfam maandelijks financieel te steunen en zo mee te bouwen aan betere rechten voor vrouwen. Hij is een taaie, blijkt nog maar eens, want hij laat zich niet afwimpelen door mijn gebruikelijke praatje over dat ik mijn geld liever spendeer aan kleinere goede doelen en persoonlijke projecten. Geheel in het thema maak ik me ervan af met het volgende cliché:

Ik moet dat eerst toch even met mijn man bespreken

Maandoverzicht: november 2016

 De laatste maand van het jaar is bij deze alweer ingezet, wat wil zeggen dat we nog maar op een zucht verwijderd zijn van 2017. Tijd dus voor de voorlaatste terugblik van 2016. 

Gedaan

- Een verlengd weekend gespendeerd aan zee, waar we de viswinkels van Nieuwpoort plunderden, gingen zwemmen en de plaatselijke kinderboerderij bezochten. Het was koud en nat, dus we brachten welgeteld 5 minuten door op het strand. Op de terugweg naar huis deden we een tussenstop in het immer prachtige Brugge. We hoopten vurig dat die overload aan cultuur Colette goed moe zou maken, maar helaas, het was de volle 150 km naar huis feest op de achterbank :) Ook altijd een beetje een kleine volksverhuizing, zo een weekend weggaan met een kind. Op het vlak van efficiënt inpakken hebben we thuis nog wel wat te leren.

- Intussen zijn we met de vriendinnengroep allemaal de kaap van de 30 gepasseerd. Een feestjaar dat we deze maand gezamelijk afsloten door samen met de mannen naar een dinner & dance te gaan in een feestzaal in de buurt. Wat basically een soort van trouwfeest is (= veel eten en een volle dansvloer waar van Hinzajee gedanst wordt), alleen dan zonder bruidspaar en ellenlange speeches. Zatte nonkels, die waren er dan weer wel in overvloed. Alsook een Parijs-Roubaix-winnaar uit de jaren '70 die zijn 70ste verjaardag kwam vieren. We zijn met onze 30 lentes misschien nog een tikje te jong voor zulke evenementen, maar het was enorm plezant om nog eens gezamelijk de hort op te zijn.

- Ook nog keihard het vermelden waard was de babyborrel met de uitgebreidste catering ooit, waar we op uitgenodigd waren. Naast gegeten heb ik er vooral veel tijd doorgebracht op het springkasteel, samen met mijn dochter die haar ogen uitkeek. Het is zo eens iets anders dan gezellig keuvelen met de volwassenen.

Geluisterd naar

De debuut-cd van schoonbroerlief, die na 3 bangelijke platen met Balthazar nu met zijn soloproject Zimmerman gaat toeren. Hier te beluisteren, hier te bekijken.

En omdat ze kwaad gaat zijn als ik Simon hier vermeld en haar niet: de passage van zusterlief in de AB vorige week was ook meer dan de moeite :) Enkele dagen eerder was ze te gast tijdens de liveshow van de Rode Neuzen Dag op Q-Music, dat kan je hier terugkijken.

Aan het lezen

Een boek volledig uitlezen zat er deze maand niet in. In een optimistische bui ging ik naar de bibliotheek, en kwam terug met 2 kloefers van een paar honderd bladzijden die allebei al eeuwen op mijn to-read lijstje stonden. "Mabaajaat, het gaat me nog wel lukken om die dit jaar uit te lezen", dacht ik. Maar helaas, terwijl het einde van 2016 nadert liggen ze nog altijd ongelezen op mijn nachtkastje. Ze zijn te zwaar om mee over en weer te slepen op de trein, en 's avonds ontbreekt het me aan goesting om er eindelijk in te beginnen. 

In afwachting daarvan ben ik halfweg Reizen ronder John van Geert Mak, een non-fictie boek over het Amerika van de 20ste eeuw dat ik een paar jaar geleden voor kerst cadeau kreeg. Ik lees niet vaak non-fictie, maar voor Mak maak ik graag een uitzondering. Zo goed geschreven en kleurrijk verteld, en daarnaast ook ontzettend leerrijk. Heel interessant ook om te lezen op een moment waarop Amerika opnieuw door een bewogen periode gaat, die ongetwijfeld binnen een paar decennia ook de geschiedenisboeken zal halen.

Afwisselen deed ik met iets lichtere lectuur op de Kindle, waar momenteel Grote kleine leugens van Liane Moriarty op staat, onze eerste leesclub-keuze voor het nieuwe jaar. Zotte moeders met kleine kinderen in de hoofdrol van dit boek, dus al een paar keer goed gelachen. 

Of nee, ik bedenk me net dat ik wel iets volledig heb uitgelezen: het vierde nummer van Charlie Magazine. Ik hoop eigenlijk nooit (vrouwen)tijdschriften, omdat ik echt niet zit te wachten op het zoveelste recept voor soep of tips om zo snel mogelijk een ideaal bikinilijf te kweken. Pas op, ik blader daar al eens graag door bij de tandarts of de kapper, maar ik kan er echt mijn geld niet aan geven. Maar Charlie is een interessante vreemde eend in de bijt. EINDELIJK een tijdschrift dat doet nadenken in plaats van zijn lezers hersendood te maken. Dat je er een onafhankelijke redactie van enthousiaste jonge mensen mee steunt in plaats van één van de grote mediaconcerns vind ik persoonlijk ook een groot pluspunt.

Gekeken naar

Helaas niet naar het 5de seizoen van Downton Abbey, want daar was iemand anders in de bibliotheek al mee lopen (grrrr). Maar seizoen 2 van Call the midwife viel gelukkig ook zeer hard te pruimen.

Niet gekeken naar

De Slimste Mens ter Wereld. Kan er iemand eens tegen Erik Van Looy en Woestijnvis gaan zeggen dat dat programma 5 jaar geleden zijn beste tijd al had gehad? Ook De Afspraak zet ik tegenwoordig dikwijls af uit miserie. Teveel mannen met uitgesproken meningen die persé hun zeg willen doen, teveel gasten tout court voor te weinig zendtijd.

(Ik klink nu misschien wel een beetje als een verzuurd wijf, ik besef dat. Maar leven en laten leven: als het mij niet aanstaat, kan de tv ook uit. Gelukkig maar)

Verslaafd aan

Op 2dehands.be naar kinderspeelgoed kijken. Serieus, waarom zou je als ouder eigenlijk nog iets in een speelgoedwinkel kopen? We kochten zo onlangs een bus en een boerderij van Fisher Price voor Colette. Alleman content: het kind, mijn op-koopjes-beluste-hart én onze portemonnee.

Blij met

Ons nieuwe bed, dat begin deze maand zijn intrede deed. Eindejaarspremie well spent, want sindsdien slapen we als kleine baby's. Kleine baby's die al doorslapen, voor alle duidelijkheid. Het mag een wonder heten dat ik me nog maar 1 keer een klein beetje overslapen heb, want het eerste wat ik 's ochtends denk is nu nog harder "IK WIL HIER VOOR ALTIJD BLIJVEN LIGGEN".

Nog wennen aan

Het feit dat ik vanaf nu 1 dag per week van thuis uit mag werken. Niet opstaan en meteen al haasten om zeker op tijd mijn trein te halen, maar opstaan, kind wegbrengen en na een ontbijt (de luxe!) achter de computer kunnen kruipen. Een zaligheid, die weliswaar nog niet helemaal geïntegreerd is in mijn weekroutine. Maar dat zal wel komen.

Uitkijken naar

De feestdagen, toch wel. Een week vakantie, quality time met de familie, lekker eten: laat maar komen. 

Ik kijk er alleen gigantisch tegenop om de kerstboom uit de kelder te sleuren, dat wel. Maar één dezer zal ik er toch maar eens aan beginnen. Misschien wel dadelijk, als ik deze post online heb gezwierd. Korte pijn enzo...Tot volgende maand!

Maandoverzicht: oktober 2016

Bekentenis van de dag: de herfst is niet mijn favoriete seizoen. Ik heb het altijd nogal moeilijk met afscheid nemen van de zomer. Buiten eten, de zon op mijn gezicht voelen, thuis vertrekken zonder een jas of een pull (laat staan handschoenen en een muts) mee te nemen: het behoort weer allemaal tot het verleden, voor een goed half jaar dan toch. Bovendien vind ik het ook iets triest en melancholisch hebben, de regenbuien en de natuur die langzaam afsterft. Maar kijk, als je de maand oktober kan afsluiten met een zonnig weekend zoals dat afgelopen week het geval was, dan verzacht dat de overgang al wel een beetje. The best of oktober, speciaal voor jullie in een overzicht gegoten.

Kalender

Wij zijn thuis niet zo'n volplanners. Er gaan weken voorbij dat de gezinsagenda zo goed als leeg is. Heerlijk vind ik dat, want dat betekent dat er tijd en ruimte is om te doen waar we zin in hebben en onze neus achterna te gaan (ook al is dat gewoon de afstand tussen de zetel, de keuken en terug). Niet zo in oktober. Elk weekend was er wel iets te doen. Ook heel leuk natuurlijk, daar niet van.

Op een zaterdagvoormiddag namen we Colette mee naar een zaalshow van Bumba in het CC een dorp verder. Ik had er op voorhand een beetje mijn twijfels bij, maar toegegeven: ze weten bij Studio 100 waar ze mee bezig zijn. 45 minuten lang mooie kostuums, liedjes om mee te zingen en zelfs een echte verhaallijn (trouwe Bumbakijkers weten dat die in de 'gewone' afleveringen soms ver te zoeken is, en dat is nog zacht uitgedrukt). Colette vond de theaterzaal vol kindjes al imposant genoeg om naar te kijken en was met haar 16 maanden misschien net nog iets te jong om alles mee te krijgen. Maar voor de rest zeker voor herhaling vatbaar.

Verder was er op een zondagnamiddag een folieke van de man en twee vrienden: een proefnamiddag  met wijnen uit Piëmonte, Italiê. Ik ken weinig van wijn, maar werd toch opgevorderd om achter één van de proeftafels te staan om mensen hun glas bij te vullen. Ideale gelegenheid om casual zinnen als "deze blend van chardonnay en pinot noir kan zeker concurreren met de betere champagne" te kunnen droppen in een conversatie, dat wel...

Afsluiten deden we op de laatste dag van de maand met het laatste 30-jarigenfeestje in onze scoutskliek. Intussen is de laatste jarige al een paar maand 30, en zijn we allemaal al wat gewend aan onze nieuwe voordeur. Het feestjaar werd afgerond in stijl, met een supergezellig huiskamerfeest in the Great Gatsby meets Halloween thema. Dat ik als eerste jarige in de rij alweer bijna 31 word, vergeet ik nog liever eventjes ;)

Tripjes

Geen idee of er zich onder mijn lezers veel ouders van jonge kinderen en/of dierenliefhebbers bevinden, maar bij deze een tip voor een uitstapje, gratis en voor niets: ga een keer naar 't Struisvogelnest in Lier. De kinderboerderij op den buiten heeft onlangs bijna de deuren moeten sluiten omdat de buren klaagden over overlast, maar is tot nader order nog gewoon open. We brachten er midden oktober een koude maar gesmaakte zondagmiddag door. Om jullie een idee te geven: naast de boerderijdieren is de topattractie er een grote bak vol balen hooi om in te ravotten. Een sympathieke, niet door-en-door-commerciële plek, zo heb ik het graag.

Oktober had ook nog een weekendje weg in petto waar ik al heel lang naar uitkeek. Met mijn girlsquad van op de universiteit huurden we dit toffe huis in de Ardennen. We zien elkaar niet zo vaak, dus bij een zelfgekookte maaltijd en een uitgebreid ontbijt namen we rustig de tijd om bij te praten en veel te lachen. Maar het was ook veel te mooi weer om alleen maar binnen te zitten, en dus deden we twee keer onze wandelschoenen aan voor een tocht door de herfstige natuur. In Sart-lez-Spa volgden we de loop van de rivier de Hoëgne, wat ons op feeërieke plekken bracht die niet zouden misstaan in de Droomvlucht in de Efteling. Die taferelen trokken helaas ook een heleboel natuurfotografen aan, waardoor de rust op sommige plaatsen ver te zoeken was. Op dag 2 reden we richting Robertville voor een wandeling rond het kasteel van Reinhardstein, wat ook enorm mooi was. Lang leve dardennen!

Nagedacht over

Een korte zonvakantie in het voorjaar. Colette wordt pas eind mei 2, en als we met het vliegtuig zouden gaan,  is dat voor haar nog gratis. Daarnaast klinkt het op dit moment gewoon heel aanlokkelijk, even naar de zon met ons 3. Maar het zou de eerste keer worden dat we met haar vliegen en ik ben er nog niet goed uit of we dat wel aan gaan durven, aangezien een lange autorit vaak al een hele uitdaging is.

Aangemodderd

Sporten was deze maand niet echt een succes. De teller stond op 2 looptochtjes. Wel allebei door mooie natuurgebieden in plaats van mijn gebruikelijke route over asfalt, maar dan nog...Ik ben van plan om er niet te zwaar aan te tillen. Af en toe lopen is nog altijd beter dan helemaal nooit, nietwaar?

Gefrustreerd over

Weinig dingen zijn meer ergerlijk dan wakker worden omdat je geen adem meer krijgt voor een verstopte neus en dan in een koude badkamer op zoek moeten gaan naar neusspray. Nochtans meerdere keren voorgehad, de voorbije maand. Ik ben normaal gesproken helemaal niet vaak ziek, maar deze herfst ben ik precies chronisch verkouden. Ik hoop vurig op beterschap.

Gegeten

In oktober was er na 2 doodles, 1 uitgestelde afspraak en 20.000 berichten op Whatsapp eindelijk een keer een sushidate met vriendinnen. Mijn oma trakteerde de familie 9 maanden na haar 83ste verjaardag op een etentje bij dit heerlijke Aarschotse restaurant op twee passen van onze voordeur. En er was ook een etentje bij een kersverse 40-jarige thuis, waar we ons tegoed deden aan veel verschillende gangen en bijpassende wijnen uit de kelder van de gastheer. Zolang er eten is, is er hoop.

Gekeken

Mijn haar ging deze maand een beetje overeind staan van de Pano-reportage over kleuterscholen. Waarom precies, dat hebben zij en zij en zij al mooi uitgelegd, dus dat ga ik hier niet herhalen. Binnen iets meer dan een jaar is het onze beurt, en ik kan nu niet direct zeggen dat ik er naar uitkijk, eerlijk gezegd...

Gelukkig was er ook plaats voor iets luchtig. Ons moeder en ik amuseerden ons kostelijk bij de laatste film van Bridget Jones (die met de baby, en een immer knappe Colin Firth). Ook de Downton Abbey-liefde bleef overeind. Seizoen 3 en 4 zijn intussen achter de rug en mijn favoriete personage heeft op een gruwelijke wijze het loodje gelegd, maar dan nog: Britse fictie van de bovenste plank.

Gelezen

Het vorige boek dat we lazen met de leesclub (ik schreef er hier al kort over) liet bij mij geen verpletterende indruk na. Voor de bijeenkomst van volgende week viel onze keuze op "Norwegian Wood" van Murakami. Na een niet al te denderende kortverhalenbundel die ik een paar jaar geleden van hem las waren de verwachtingen niet erg hooggespannen. Maar çava nog. Laat ons het er op houden dat het een boek was dat perfect bij het seizoen paste: treurig, met af en toe een glimpje schoonheid.

Ook de nieuwste telg in de Harry Potter-reeks lag thuis nog op mij te wachten. "The cursed child" is het script van het theaterstuk dat J.K Rowling mee heeft geschreven en dat as we speak in Londen wordt opgevoerd, en dat gaat over de middelste zoon van Harry Potter, die bijna 20 jaar nadat hij Voldemort heroïsch verslagen heeft een hoge ambtenaar op één of ander ministerie is geworden. Het boek komt nog niet tot aan de enkels van z'n 7 voorgangers, maar als tussendoortje was het zeker te pruimen.

Genoten van

Middagpauze-wandelingen door Brussel met lunch op de Kunstberg, al dan niet in het gezelschap van mijn nieuwe collega's. Nog op werkgebied: een poging doen om nieuwe materie onder de knie te krijgen en veel, heel veel, nieuwe mensen ontmoeten. Mijn hoofd lijkt soms over te lopen als ik terug naar huis trein, maar op een goeie manier, dat wel.

Aan het einde van dit maandoverzicht nog even een dienstmededeling: mijn vriendin Sara, het brein achter de website yogawereld.be, heeft me gevraagd om af en toe een gastblog te schrijven, een vraag waar ik graag op inging. Het is de bedoeling dat ik vanaf december af en toe een bepaalde yogavorm ga uittesten, en daar dan verslag van uitbreng. Wellicht zullen jullie er ook hier af en toe iets van meekrijgen, maar ik moet nog eens nadenken over de praktische uitwerking. Als het zover is, zijn jullie uiteraard de eersten die het horen.

Waarom ik jaloers ben op de Euromillionsman

Ik had het er al kort over in mijn vorige post: ik ben recent van werk veranderd. Mijn derde job, sinds ik de aula's en studieboeken in 2009 heb gelaten voor wat ze waren en mij op de arbeidsmarkt heb begeven. Ongeduldig trappelend om onbekende mensen en plaatsen te leren kennen. Om de theorie achter mij te laten en along the way nieuwe dingen bij te leren. Om eindelijk te worden wat ik later-als-ik-groot-ben wilde zijn (al wist ik nooit precies wat dat dan was, toen niet en nu nog steeds niet...)

Intussen is het groen achter mijn oren al een klein beetje verdwenen, en weet ik dat het perfect normaal is dat niet elke gewerkte dag een even groot succes is. Dat elke werkplek en werkgever wel zo zijn eigen rariteiten, kleine kantjes en imperfecties heeft. Maar toch, over het algemeen ben ik een contente werknemer, die met plezier haar steentje bijdraagt. Gelukkig maar, want ik doe niet mee met Euromillions zoals deze man. En dus wil dat zeggen dat ik nog wel een jaartje of 35 voor de boeg heb vooraleer ik met mijn verrimpelde kont in de zon kan gaan liggen in Benidorm of mijn schamele pensioencenten kan gaan verkwanselen op de wekelijkse bingo van de KVLV. Maar hand op het hart: ik heb daar vrede mee, echt waar.

Waar ik onze Euromillionsman dan wel om benijd? Om het feit dat hij waarschijnlijk nooit van zijn leven nog zal moeten solliciteren. CV's perfectioneren, meedoen aan belachelijke selectieproeven, wachten op telefoontjes die nooit zullen komen: het blijft hem allemaal bespaard, de gelukzak.

Ik heb er de afgelopen jaren mijn deel al wel van gehad, van bovenstaande sollicitatie-ellende. In deze post deel ik graag een paar van mijn ervaringen. Wie weet werkt het wel therapeutisch. En anders hebben jullie toch eens goed gelachen met andersmans miserie, ha!

* Een klassieker bij deze uitsteller: een interessante vacature tegenkomen en opslaan. Die vervolgens tijdelijk vergeten. Je vlak voor de deadline realiseren dat je nog moet solliciteren. Dan één van volgende scenario's volgen:

1) CV en motivatiebrief snel nog wat aanpassen en om 23u59 versturen

2) Ontdekken dat de werkgever in kwestie geen genoegen neemt met een ordinair mailtje, maar een (slecht gelay-out) sollicitatieformulier hanteert. Wat er basically gewoon op neerkomt dat je alles wat normaal in je CV en motivatiebrief staat moet copy-pasten. Heel hard vloeken, want: tijdrovend. Hierdoor net de deadline missen.

* "Binnen de week beslissen we, en dan laten we zeker iets weten". Hoe vaak ik die zin heb moeten horen na een gesprek. Om dan vervolgens zelf te moeten bellen, soms zelfs meerdere keren. 1 organisatie, die vooral draaide op studenten, spande daarbij de kroon: ik ging op gesprek in juni, daarna nam er wekenlang niemand de telefoon op. Ik kreeg uiteindelijk een afwijzigingsmail in september (!!!)

* Je doet als sollicitant de moeite om tijd vrij te maken om op gesprek te komen. Met een beetje chance mag je daarna nog meedoen aan één of andere strontvervelende opdracht. En dan gaat de job toch nog naar iemand anders. Alle begrip voor het feit dat er een kandidaat in de running was die misschien net iets beter was. Maar is het dan echt zoveel gevraagd dat je als personeelsverantwoordelijke even de tijd neemt om feedback te geven aan de afvallers? Blijkbaar wel, zo blijkt. Zo respectloos.

* Gelukkig zijn het niet altijd de sollicitanten die het deksel op de neus krijgen, zo getuige onderstaand voorbeeld:

Mail 1 als reactie op een sollicitatie: "Bedankt voor uw sollicitatie bij ons bedrijf. Helaas moeten we u meedelen dat u niet volledig in ons profiel past want blablablabla...". Mail 2 een week later: "Onlangs solliciteerde u voor functie X bij onze organisatie, waarvoor u niet werd weerhouden. Onze eerste sollicitatieronde leverde jammer genoeg niet het verhoopte resultaat op. Wilt u toch nog op gesprek komen?" #FAIL

* Uit het leven gegrepen: solliciteren voor een communicatiefunctie in een ziekenhuis. Aan het einde van een lange assessmentdag een fictief crisisinterview moeten geven aan een ambetante journalist. Geen fictieve journalist maar een echte: een collega van een ander mediabedrijf die ik regelmatig tegenkwam tijdens de werkuren. Ik ben er nog altijd niet uit wie zich nu het ongemakkelijkst voelde, hij of ik :)

* Ook echt gebeurd: solliciteren voor een functie bij een groot bedrijf dat de eerste schifting overliet aan een gekend interimkantoor. De recruiter waar ik bij terecht kwam was een behoorlijk rare snuiter. Tijdens ons gesprek vielen zijn ogen herhaaldelijk dicht en dommelde hij precies telkens een paar seconden in. Om mij meteen daarna tegen mijn voeten te geven dat ik niet uitvoerig genoeg antwoordde op zijn vragen. Bon, ik dacht dat ik misschien gewoon niet zo interessant uit de hoek kwam, maar op het einde van het gesprek kwam het eruit: hij was net vader geworden en zijn nachten waren niet meer wat ze geweest waren.

* Dezelfde recruiter vond het tijdens het gesprek ook nodig om te vermelden dat hij dacht dat "mijn doordringende ogen" wel van pas gingen komen voor de job waarvoor ik solliciteerde (???)

* Zo erg als bij deze man werd het daarna gelukkig nooit meer. Maar ik heb me toch dikwijls afgevraagd onder welke steen die recruiters leven, en waarom werkgevers hun oordeel zo sterk laten afhangen van de uiterst subjectieve rapporten die deze pseudo-psychologen bij elkaar schrijven. Ze baseren die op één bepaald gesprek op één bepaalde dag, dus hoe betrouwbaar is dat oordeel, alles bij elkaar beschouwd? Een voorbeeld: voor job A ging ik op assessment bij bureau B. Het gesprek verliep stroef, en op mijn rapport kreeg ik de stempel "niet geschikt". Voor job C, waarvan de competenties voor 90% overeenstemden met job A, ging ik een week later op gesprek bij bureau D. De brave HR-mens daar was onder de indruk van mijn verkooppraatje, en schreef een heel positief rapport. Om maar te zeggen: zo'n assessment, dat slaagt werkelijk nergens op.

Maar het is gelukkig allemaal goed gekomen, en daar was niet eens een Euromillions-biljet voor nodig ;-) Herkenbaar, dit leed dat solliciteren heet? Straffe sollicitatie-anekdotes altijd welkom in de comments.

Maandoverzicht: september 2016

Terwijl ik dit maandoverzicht in elkaar zet, ben ik even in between jobs. Mijn vervangster nam begin deze week de fakkel over, en nu ben ik nog een paar dagen thuis voor ik komende maandag start op mijn nieuwe job. Bewust, om even te resetten voor ik met een fris hoofd aan iets nieuw kan beginnen. Ik had dinsdag een heel fijn afscheidsetentje met mijn baas en collega's, en ook de vele mailtjes met lieve woorden van mensen waar ik door de jaren heen contact mee had, deden me veel deugd. Het was een mooie, serene manier om een boeiende en leerrijke periode in mijn leven af te sluiten.

Maar het leven is gelukkig meer dan werken alleen. Wat had september 2016 nog zoal te bieden? Wel...

Aangenaam verrast door

De prachtige nazomerdagen die september ons bracht. Het feit dat Colette na lang voorzichtig alles vasthouden ineens weg was met stappen, en nu het liefst te voet de wereld verkent. Het nieuwe uiterlijk van Diest, dat door het blootleggen van de Demer ineens een heel andere stad is geworden, met mooie plekjes die niet moeten onderdoen voor pakweg Gent.

Gestart

September is niet alleen de maand waarin kindjes terug schoolwaarts keren, ook heel wat hobbytoestanden beginnen dan opnieuw na de zomermaanden. Dat gold ook voor mijn wekelijkse yogales op zaterdagochtend. Ondanks wat wetenschappers hier beweren, vind ik yoga toch ECHT wel een sport. Quasi altijd bezwete kleren en spierpijn achteraf hier. Maar zoveel deugd van, niet normaal!

Waar mijn enthousiasme nog een beetje voor moet groeien, dat is lopen. U moet weten: ik heb als tiener tijdens de lessen L.O een loopdegout gekweekt. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de sponsorveldloop waar wij verplicht aan moesten meedoen mijn minst favoriete dag van het hele jaar was. Maar ja, nu ben ik dus toch aan het lopen geslagen, vrijwillig dan nog. Gemotiveerd door het mooie weer en het vooruitzicht op een betere conditie, maar nog niet met heel mijn hart. Ik kan nog steeds wel 10 dingen bedenken die leuker zijn, en met een zak chips voor de tv hangen is er daar helaas nog altijd één van. We zien wel waar het schip strandt, en hoe lang ik het volhou. Die 10 lessen met Evy nemen ze mij toch al niet meer af, ha!

Gedanst

Op het jaarlijkse feestweekend van onze scoutsgroep. Op vrijdag is er traditiegetrouw een fuif voor de jeugd met loeiharde boenkeboenke, en op zaterdag eentje voor de oudere garde met een coverbandje. We lieten ons voor de eerste keer ooit verleiden om voor die tweede avond te kiezen, en hebben ons dat niet beklaagd. De realiteit onder ogen zien heet zoiets zeker? ;-)

Gegeten

Op één culinaire uitspatting (waarover jullie hier al konden lezen) en één brasseriebezoek na stond deze maand in het teken van in huiselijke kring dineren. Er kwamen ex-collega's brunchen, we kregen heerlijk stoofvlees voorgeschoteld bij vrienden en waren te gast op een housewarming-BBQ op de indrukwekkende werf van andere vrienden. Allemaal keigezellig, en voor mij meteen ook één van de weinige leuke kanten aan de winter die er zit aan te komen. Laat die etentjes en huiskamers vol kaarsen maar komen.

Gekookt

Zelf kook ik eigenlijk helemaal niet zo graag, maar wat ik wel al eens tof vind, is 'souschefke' spelen als mijn man iets in elkaar bokst. Soms eindigt dat in ruzie, maar in september brachten we nogal wat uren samen in de keuken door. Om liters soep en potten vol spaghettisaus te maken en ondertussen wat bij te praten. Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar het was gezellig in de keuken, lieverd.

Gekeken - TV

We hebben hem wat verwaarloosd tijdens de zomermaanden, onze televisie. We hebben misschien nog 1% vrije ruimte op onze digicorder. Allemaal films, series, documentaires en random onzin die we dringend nog eens moeten bekijken. Ooit...

Momenteel hebben we thuis op tv-vlak 2 verslavingen: een vaste waarde en een nieuwe ontdekking. "Zo man, zo vrouw" valt onder die eerste categorie. Al vinden we dat het dit seizoen wel opvalt dat ze de meer 'extreme' koppels eruit vissen. Maar plezant om naar te kijken blijft het wel. Zo'n oprechte mens ook, Jani, zowel in zijn verontwaardiging als in de genegenheid die hij op het einde van de aflevering lijkt te voelen voor 'zijn' koppels. Ons favoriete tv-halfuurtje van de week, by far.

Waar we ook elke week naar uitkijken, dat is "The Voice Kids" op TF1. Als bij toeval ontdekt tijdens het zappen, maar we zijn er als een blok voor gevallen. Ik heb nooit veel gehad met talentenjachten op tv, waardoor ik het compleet gemist had dat er ook al eens een Belgische versie van het programma was geweest (één seizoen of meerdere? Ik weet het zelfs nog altijd niet). Hypergetalenteerde kinderen, blinkende familieleden en 3 juryleden die 'hun' artiesten op een volwassen maar toch lieve manier behandelen. En het is nog goed voor uw Frans ook! De finale is er morgen vanaf 20u55. Wij zijn thuis al sinds aflevering 1 lid van #teamlou 

Gekeken - series

Het was dus al een mooie maand op tv-gebied, maar oh, dan hebben we het nog niet over series gehad. Begin september begon ik naar Downton Abbey te kijken, en jezuschristus, hoe goed is dat!

De Britse reeks over een adellijke familie en hun bedienden aan het begin van de 20ste eeuw heeft echt alles in huis. Klassebakken van acteurs, gehuld in de prachtigste kostuums. Veel verhaallijnen, maar allemaal zo goed en realistisch uitgewerkt. Aandacht voor de historische context ook, zoals de Eerste Wereldoorlog en de opkomst van het feminisme. Bloody well done dus, en no way dat ik de komende maanden nog naar iets anders ga kijken.

Gelezen

Er zijn helaas maar 24 uren in een dag, dus de boeken hebben het deze maand moeten afleggen tegen al dat televisiegeweld. Ik las in september anderhalf boek uit. Beginnen deed ik met "To Kill a Mockingbird" van Harper Lee, een klassieker die ik al een tijdje een kans wilde geven. Niet slecht, maar een beetje langdradig. Intussen worstel ik me door "Het Nachtcircus" van Erin Morgenstern voor onze maandelijke leesclub meeting volgende week, maar ik geraak er maar niet in. Ik heb dat niet vaak, maar het voelt echt een beetje als een opdracht, die resterende pagina's uitlezen. Nog even afwachten dus voor ik een oordeel ga vellen.

Gekocht

We gingen EINDELIJK over tot een aankoop die we al veel te lang voor ons uit hadden geschoven: die van een nieuw bed. Het is even slikken om zo'n bedrag te spenderen, maar ik vond het uittesten van al die verschillende matrassen nog wel tof om te doen, en ik weet heel zeker dat we binnen een paar weken fantastisch goed gaan slapen.

(Toch, lieve Colette? :) )

Het is weer druk in Leuven

Afgelopen maandag, op de eerste dag van het nieuwe academiejaar, slenterde ik met vriendin J. door de straten van onze voormalige studentenstad. Allebei een vrije dag, samen even ontsnappen aan ons leven als verantwoordelijke volwassene (of wat daarvoor moet doorgaan).

Om de paar passen struikelden we over groepjes zenuwachtige eerstejaarsstudenten, op rondleiding langs de verschillende campussen. Ze waren met veel, en ze zagen er goed uit. Sommigen hadden voor de gelegenheid hun beste kleren aangetrokken, en waren al volop met een charme-offensief begonnen om nieuwe vrienden te maken. Anderen liepen er nog wat verloren bij, moesten duidelijk nog wennen aan het feit dat ze op het punt stonden om een nieuw hoofdstuk in hun leven te gaan schrijven.

"Zou iemand het merken, als we ons aansluiten bij zo'n groepje en doen alsof we studenten zijn?", zeiden we tegen elkaar. Het idee deed ons even hardop lachen, maar we deden het toch maar niet, en vervolgden onze weg richting winkelstraat.

Nochtans zou het me niet zo heel veel inlevingsvermogen hebben gekost. Even de ogen sluiten, en het is weer september 2004, de periode dat ik zelf naar Leuven kwam om communicatiewetenschappen te studeren. Niet goed wetende wat ik moest verwachten, maar wel ontzettend blij dat ik na de middelbare school eindelijk mijn vleugels kon uitslaan.

Tussen afgelopen maandag en de dag waarop ik zelf als eerstejaarsstudent zo'n typische rondleiding volgde, zijn er meer dan tien jaar voorbij gegaan. Zoveel dingen zijn veranderd, maar bepaalde factoren zijn ook constant gebleven. En als ik terugdenk aan die ontzettend interessante, heftige en vermoeiende periode, zijn het niet de grootse levenslessen die me te binnen schieten. Het zijn vooral de kleine fait divers die zich in mijn geheugen hebben genesteld. Voor altijd opgeslagen in mijn hoofd, want foto's uit mijn studentenjaren, die zijn er amper. Jammer, maar misschien ook wel: gelukkig :)

Ik herinner me nog goed...

- Wat voor een fijne kamer ik had, en hoe graag ik er was

(Voor de inrichting plunderde ik de Ikea, waar de roze meubels blijkbaar in de afslag waren. Mijn voorliefde voor de kleur is intussen wat bekoeld, maar het maakte dat het wel echt mijn plekje werd)

 - Dat er desondanks toch ook wel veel spinnen in de douche in de kelder zaten

- Hoe de kotmadam altijd op vrijdag een toer door het huis kwam doen, en iedereen dan "schatteke" of "lieveke" noemde (ik zat in een gebouw met alleen maar meisjes, en dat wou ze zo houden omdat ze dacht dat die braver waren dan jongens)

- Dat ik de kinderen van de buren ontelbaar veel keren vervloekt heb, als ik ze 's morgens vroeg weer eens "mooi, het leven is mooi" hoorde zingen door de muren heen

- Hoeveel tijd ik heb verspeeld aan het kijken naar Desperate Housewives, soms wel 5 afleveringen na elkaar

- Hoe gezellig het was om af te spreken bij één iemand thuis om met een hoop naar Temptation Island te kijken (dat is het nog steeds, om eerlijk te zijn)

- Dat ik er eens in geslaagd ben om een kookpot met patatten in kokend water zwart te laten aanblakeren

- Dat het uiteindelijk nog wel goed kwam met dat koken. Maar dat ik toch ook wel heel vaak pasta-uit-een-pak-van-Miracoli heb gegeten, en fetakaas, rechtstreeks uit de bokaal

- De keer dat ik tot de vaststelling kwam dat je met 20 euro echt maar heel weinig boodschappen kunt doen

- Dat mijn lievelings-indrink-drankje de allergoedkoopste, mierzoete wijn van bij de Aldi was

- Dat een kebab nooit beter smaakt dan om 4u 's ochtends 

- Dat spaghetti op het menu bij de Alma aanleiding gaf tot vreugdedansjes, en stoofvlees een reden was om te maken dat ik wegkwam

- Dat ik op den duur een meester was in het herkennen van de beiaarddeuntjes die uit de toren van de Universiteitsbibliotheek kwamen

- Hoe ik bij het minste straaltje zon het terras op kroop of in het park ging hangen

- Dat het pas echt officieel zomer was na een ijsje bij 't Galetje en een pint op de Oude Markt

- Hoe ik op warme dagen soms door de Muntstraat liep en me inbeeldde dat ik op vakantie was

- Hoe leuk het was om voor bepaalde mensen in de aula een bijnaam te verzinnen

- Hoe moeilijk het was om me te concentreren, al die keren dat ik in diezelfde aula zat met amper een uur of 3 slaap achter de kiezen

- Hoe ingewikkeld het was om in de bibliotheek of de PC-klassen te printen of kopie's te nemen. En dat de frequente bezoekjes aan de Alpha Copy, waar je van de baas na het afrekenen altijd een snoepje mocht kiezen, daarom perfect te verantwoorden waren.

- Hoe ik ondanks 25.456 keer nalezen NOG STEEDS schrijf/typfouten terugvond in mijn thesis toen ik die had laten afdrukken, een paar uur voor het verstrijken van de deadline

- Dat we lachten met die ene rare prof die zijn volledige PC demonteerde en meebracht naar de les in 2 plastieken zakken (laptops bestonden nochtans al, in die dagen)

- Koortsachtig herhalen en papier doorbladeren tot vlak voor de start van een examen

- Hoe zenuwachtig ik was toen ik de enveloppe opende met daarin mijn punten na de eerste examenreeks. En hoe opgelucht ik was dat de schade beperkt bleek te zijn (ik kwam ervan af met een buis voor statistiek)

- Zweetdruppels die van het plafond vielen in de Albatros. De belachelijk steile trap in de Lido. Mensenmassa's in de Seven Oaks waarin het moeilijk ademhalen was voor de minder grote medemens.

- Hoe studentenverenigingen dweepten met zogenaamde 'foute' muziek, en dus volop Nederlandstalige fuiven of optredens met Get Ready, Paul Severs of Milk Inc. organiseerden. En hoe ik dat altijd zwaar de max vond, fout of niet.

- Hoe gechoqueerd de mensen waren als we perongelukexpres het verkeerde polsbandje kozen op de "Nacht van de Jacht" (groen voor singles, rood voor mensen met een lief. Ideaal om de marktwaarde nog eens te testen ;) )

- Dat we principieel pas op een fuif wilden vertrekken als de DJ "Zeil je voor het eerst" had gedraaid

- Hoe zorgeloos we waren. Hoe vrij we waren. Hoe jong we waren (*)

(*) Maar we moeten dat natuurlijk ook niet te hard romantiseren. Want het leven als (kot)student was niet altijd a walk in the park. De verantwoordelijkheid, examenstress en het feit dat ik me soms behoorlijk alleen voelde: het ging mijn 18-jarige zelf niet in de koude kleren zitten. Toch zijn het toch vooral de positieve ervaringen die zijn blijven hangen, als ik er nu op terugkijk. Dat ik van mijn ouders de kans heb gekregen om zoveel bij te leren, over de wereld, anderen en mezelf: het is iets waar ik ze niet genoeg voor kan bedanken.)

Aan iedereen die er nog wel middenin zit: maak er een knaller van een academiejaar van. Zo eentje met veel lachbuien en spontane feestjes, met weinig kopzorgen en hopelijk geen herexamens.

Maandoverzicht: augustus 2016

Het is alweer 2 volle dagen september, lieve vrienden. Dat betekent dat het ook alweer een jaar geleden is dat ik thuis zat met een flesweigerende baby en heel veel stress had om opnieuw aan het werk te gaan. Maar kijk, alles gaat voorbij, en dit jaar had augustus naast heel wat uren zonneschijn ook een paar leuke verrassingen in petto. Daarom aan de vooravond van het weekend: een terugblik in een paar trefwoorden.

Bezocht

- In augustus gingen we een week naar zee, pal tijdens de warmste week van het jaar. Wat gefietst, wat gekuierd, wat ijsjes gegeten, u kent dat wel. België is nog zo lelijk niet, als het niet regent tenminste.

- Omdat het van mij niet altijd dijk, ijsjes en gocarts hoeft te zijn, namen we ook eens de auto richting Westhoek voor het Kunstenfestival in Watou. Het concept? Poëzie meets moderne kunst meets een boerengat. Ik wou er allang eens naartoe en ben blij dat het er eindelijk eens van gekomen is. Niet alle werken waren even hard de moeite, maar ik heb zeker dingen gezien die tot nadenken stemden. Ik wil volgende zomer graag nog eens terug, maar dat zal dan zonder man en dochter zijn want die vonden er niet zoveel aan.

- Op een impulsieve zondagnamiddag namen we ook eens de trein naar Lier. Echt een gezellig stadje, en dat op amper 20 minuten rijden van bij ons thuis. Ik werkte in een niet zo heel ver verleden een tijdje in de regio, maar mijn man was er nog nooit (!!!) geweest, wat een schande!

- De plaatselijke kermis, waar ik voor amper 5 euro bijna een uur met een enthousiast kindje aan de eendjeskraam kampeerde. Dat ik van de madame van de kraam eerst geen bal mocht kiezen als prijs voor mijn dochter ("want die ligt aan de jongenskant, mevrouw") temperde mijn enthousiasme wel een beetje. Maar al bij al: de best gespendeerde 5 euro van de voorbije maand.

Bezoek

Van puppy Boris, die twee weken lang bij ons logeerde omdat zijn baasjes op vakantie waren. Voor even hadden we er dus een heel erg schattige huisgenoot bij, die het nodige leven in de brouwerij bracht. Maar zo'n hond is eigenlijk ook wel een beetje een tweede kind, dat aandacht vraagt en rommel maakt. Ons voornemen om nog even geen huisdieren te nemen blijft dus voorlopig overeind.

Grootste gemiste kans

Verlof nemen om de kale woestenij die wij "tuin" noemen eindelijk eens onder handen te nemen, en dan in de plaats ziekenverzorgster moeten spelen. Awoert aan buikgriep in de zomer!

Raarste activiteit

Een badkuip gevuld met Duplo die al 20 jaar bij ons moeder in de kelder lag, zodat de bouwstenen weer een generatie mee kunnen. Grappig zicht, toch?

Gegeten

Ik zou graag eens willen weten hoeveel wij maandelijks uitsparen aan restaurantbezoekjes sinds Colette er is. Genoeg om elke maand een nieuw paar schoenen te kopen, minstens.

Maar als het er dan toch nog eens van komt, is het eens zo leuk. Onze keuze deze maand viel op Harte Troef, een bistro in eigen stad. Al vaker ijsjes besteld of iets gedronken op het mooie tuinterras (de allereerste keer was ik meer dan 40 weken zwanger en daar ter plaatse vreselijk over aan het balen), maar nog nooit echt gegeten. Ten onrechte, zo bleek. Aanrader!

Gelezen

Ik vrees dat ik nog altijd niet helemaal uit het zwarte gat na "A little life" ben geklauterd. Momenteel lees ik "Dertig dagen" van Annelies Verbeke, met dank aan een vrijgevige ziel uit mijn omgeving met een abonnement op De Standaard. Een boek met een zwarte schilder als hoofdpersonage, dat zich afspeelt in bovengenoemde Westhoek. Interessant uitgangspunt, maar tot nu toe kan het me niet zo boeien. Idem voor onderstaand boek trouwens, waar ik veel goeds over had gehoord maar dat de verwachtingen niet kon inlossen.

(Mooi kleedje heb ik hier aan he? Ook gekocht in augustus. 2 dagen aangehad. Gewassen zonder het etiket te lezen. 20 centimeter gekrompen. Meteen ook het dieptepunt van deze maand ;( )

Gekeken

- Ik heb een nieuwe serie gevonden: "Call the midwife", over kinderen kopen in het Londen van de jaren '50. Gebaseerd op het dagboek van een echte vroedvrouw. Het is niet super verslavend, maar wel interessant en mooi in beeld gebracht, dus ik denk wel dat de volgende seizoenen hier ook wel de revue zullen passeren.

- Verder: plannen maken om in Leuven naar een cultureel verantwoorde openluchtfilm te gaan kijken. Afzien van die plannen omdat je al de hele dag in winterkleren rondloopt en het nog steeds koud hebt. Eindigen in de lokale bioscoopzaal om tussen een bende gibberende vrouwen naar "Bad Moms" te kijken. En je nog kostelijk amuseren ook.

Geluisterd

- Naar een optreden van Belle & Sebastian in het Rivierenhof in Deurne. Na een passage op Pukkelpop en een doortocht in de AB was het alweer een paar jaar geleden dat ik mijn favoriete Schotten nog eens aan het werk zag. En ze stelden niet teleur: de avond bracht ons een mooie afwisseling van oudere en nieuwe nummers, doorspekt met sappige anekdotes en Brexit-mopjes.

- Naar loeiharde reggae ergens in een uithoek van de Kempen. Na een afwezigheid van 4 jaar was ik dit jaar nog eens een avond op Reggae Geel. Zoals steeds: veel sociale mensen, veel peace and love, maar helaas ook een belachelijk chaotische organisatie (denk: 2 uur onnodig in de file staan en bij vertrek om 3u 's nachts ei zo na vastrijden op een modderige wei). Het is dat dansen in een bos zo plezant is, anders denk ik niet dat ze mij daar nog terug zagen.

Blij met

Het feit dat maandenlang solliciteren eindelijk z'n vruchten heeft afgeworpen. Vanaf november laat ik de Wetstraat en de journalistiek voor wat ze zijn, en begin ik een nieuwe uitdaging als communicatieverantwoordelijke. Ik blijf dus schrijven, zij het in een iets andere context. Superbenieuwd wat dat gaat geven, maar ik heb er heel veel zin in!

Fijn weekend allemaal!

Chloé

Holiday oh holiday: een decennium aan (zomer)vakanties in beeld

Wanneer deze post online komt, ben ik met mijn crew de Belgische kust onveilig aan het maken. Even uitwaaien, verstand op nul. Met de tenen in het zand, een kindje dat ontzettend graag zou kunnen stappen aan de ene en een boel schelpjes in de andere hand. Nooit gedacht dat ik het ooit van mijn leven zou zeggen over een vakantie aan zee, maar ik heb er zoveel zin in, echt!

Er was nochtans een tijd, nog niet eens zo heel lang geleden, dat ik mijn neus ophaalde voor de zee. Te dichtbij, te voorspelbaar, te gewoontjes. En altijd regen, dat ook. Maar kijk, een mens verandert, en ik geef de zee bij deze graag een kans om een betere tweede indruk te maken. Dat het deze week nog volop zomert, kan alleen maar helpen.

Waar ik dan wel zoal op vakantie ging, tussen mijn 20ste en mijn 30ste? We hadden er thuis onlangs nog een discussie over, omdat we niet meer precies wisten welk jaartal met welke bestemming verbonden was. En wat doet een mens dan om zijn gelijk te halen? Juist, de harde schijf met foto's ondersteboven keren. Daarom, speciaal voor jullie: tien vakantiefoto's genomen tussen 2006 en 2015. (Die hopelijk helpen om het zomergevoel nog wat langer vast te houden, want nog een paar dagen en het is alweer september, oh boy...)

September 2006. Op een verlaten strand nabij Faro, Portugal. Een poging doen om overeind te blijven te midden van de hoogste golven die ik ooit heb gezien. Als ik terugdenk aan de rondreis met de auto die we toen maakten, zie ik dit beeld voor me.

Een jaar later moest en zou ik eindelijk naar India gaan. Een land dat me al sinds mijn kindertijd intrigeerde, met dank aan de film "A little princess" en het Indische vriendinnetje van Mowgli in "Jungle Book". Inspiratie voor tal van verkleedpartijen, waarbij ik me in een oud laken wikkelde en met rode alcoholstift een bolletje op mijn voorhoofd tekende. Tot groot ongenoegen van ons moeder. Die overigens ook niet zo opgezet was toen ik me inschreef voor een groepsreis met Joker, betaald met het zuurverdiende geld dat ik die zomer als jobstudent had verdiend. De reis zelf (21 dagen door het noorden van India) was elke euro waard. Op deze foto een deel van onze fantastische groep. Drie van deze zweetkopjes (sorry T., E. en K!) zie ik nog regelmatig.

Het volgend beeld is iets minder exotisch. Zomer 2008, ergens op een camping in de omgeving van Carcassonne, Frankrijk. Koken in een fleece-trui onder de luifel van de tent terwijl het buiten regent: ook dat is kamperen.

Fast forward naar september 2009: mijn reisgezelschap op de nachttrein van Koh Samui richting Bangkok. Onze rondreis door een stukje van Thailand zat er op dat moment bijna op, en naast foto's van stranden, tempels en lekker eten ook veel openbaar vervoer in de archieven.

De volgende is een vakantietafereel met bloemen vanop het marktplein van Lucca, Italië. Op één van onze eerste dagen op rondreis Toscane. Mijn haar nog felblond, mijn man in scoutshoodie, een selfie avant-la-lettre met een digitaal fototoestel. Valt het op dat dit 2010 is?

2011 was het jaar waarin we ons huis kochten en ik van werk veranderde. Tijdens de zomer gingen we dus niet op reis. Dat werd gecompenseerd met een citytrip naar Barcelona in oktober. En met een totaal onverwacht huwelijksaanzoek in Park Güell. Op de foto had ik mijn ring tien minuten aan en hij was al stuk. Je hebt twee linkerhanden of je hebt ze niet :)

Nog eens met de tent op trot in juni 2012. Ik had op voorhand nog nooit van de Dordognestreek 

gehoord, maar was heel aangenaam verrast door de charmante stadjes en de talrijke prehistorische grotten. En omdat een mens niet elke dag kan kajakken, zaten we er ook wel eens gewoon aan onze tent van de zonsondergang te genieten.

(Weeral handen, ik weet het. Regi zou trots zijn…)

Geen low-budget / we-zien-wel-waar-we-verzeilen-reis voor ons in 2013. We hadden namelijk het perfecte excuus om nog eens een schandalig verre reis te maken: ons huwelijk. Meteen na ons feest vertrokken we voor een rondje Java-Bali-Gili Islands. Op die laatste plaats maakte ik bovenstaande foto (die normaal op een bedankkaartje zou prijken dat er nooit gekomen is, ahum…). Misschien wel de mooiste reis uit het rijtje. Als ik me slecht voel of gestresseerd ben denk ik er nog vaak aan terug, en dat helpt, echt.

Over Amerika schreef ik hier en hier al eens. Dat was een reis die nog op onze bucketlist stond, en die we graag nog kinderloos wilden maken. Niet helemaal gelukt trouwens: op deze foto aan de Gran Canyon zat er een Colette ter grootte van een rijstkorrel in m’n buik. 5 weken zwanger was ik, dolgelukkig en vooral heerlijk onwetend over alles wat er nog zou volgen.

We spoelen door naar minder dan een jaar later, maar het zou even goed een ander leven kunnen zijn. De eerste vakantie met drie, in Frankrijk. Ikzelf nog vaak een wrak door slaapgebrek en onzekerheid. Maar mijn lief en dochter, dat waren toen al twee handen op één buik. Sommige dingen veranderen niet, gelukkig maar…

Tot daar deze duik in de archieven. En dan nu: snel richting kust, om nog volop van de laatste zonnestralen en vakantiedagen te genieten. Hopelijk is de batterij van de camera opgeladen ;)

Dagen zonder Wi-Fi

Onlangs schreef ik hier nog een uitgebreide lofrede over het internet. Maak u vooral geen zorgen: het is nog altijd dikke liefde tussen ons. Maar ook in de meest passionele verhoudingen komen er al eens momenten dat de sleur onvermijdelijk om de hoek komt loeren. Zo gaat dat dan, helaas.

In dit geval wil dat zeggen dat ik er af en toe compleet m'n buik van vol heb, van constant online en bereikbaar zijn. Van de nieuwsstroom die maar doormaalt en doormaalt, en dat 24 uur lang. Van sociale media waar de grootste onzin verkocht wordt, onder het mom van "iedereen heeft recht op een eigen mening". Ja, zelfs van mijn geliefde Whatsapp, dat me nochtans het gevoel geeft dat ik mijn vrienden en familie altijd binnen handbereik heb.

En dan te weten dat ik altijd nogal sceptisch was tegenover smartphones. Het heeft lang geduurd voor ik overstag ging, omdat ik vond dat ik genoeg had aan een toestel waarmee ik enkel kon bellen en smsen. En ook omdat ik niet wist of ik er wel toe wilde behoren, tot die groep van mensen die op café meer aandacht hebben voor hun telefoon dan voor hun tafelgenoten. Die elke maaltijd of optreden tot een eindeloze fotoshoot herleiden.

Maar kijk, intussen ben ik geen haar beter. Ik merk dat ik mezelf echt moet intomen. Anders ben ik constant met mijn GSM bezig. Dat begint al 's ochtends vroeg aan de ontbijttafel, het moment waarop ik al een eerste keer door mijn Instagramfeed ga om te checken wat ik allemaal gemist heb. Al wandelend naar de trein en van het station naar kantoor hou ik Whatsapp in de gaten om te kijken welke avonturen de baby's en huisdieren van mijn vriendinnen die dag allemaal beleven, terwijl er tegelijk ook nieuwsupdates en mailtjes binnenkomen. Ook de rest van de werkdag spendeer ik nog heel wat uren voor mijn computerscherm, met als resultaat dat ik tegenwoordig vaak met hoofdpijn thuis kom. Overprikkeld door alle keuzemogelijkheden die het internet biedt. Geïrriteerd door de never ending goednieuwsshow op Facebook. Lichtjes ontevreden over mijn eigen leven, met dank aan de plaatjes van smetteloze kinderkamertjes en perfecte outfits op Instagram. En met een energiepeil dat even laag is als het batterijniveau van die vervloekte smartphone.

Tijd om maatregelen te nemen, dacht ik in de aanloop naar onze vakantie. Ik verwittigde het thuisfront van mijn voornemen om mijn telefoon zoveel mogelijk te negeren en zo weinig mogelijk kostbare vakantietijd te verspillen aan doelloos surfen, en ik dacht: "ik zie wel waar het schip strandt." De omstandigheden dwongen me echter om cold turkey te gaan, want het huisje dat we huurden bleek helemaal geen wi-fi te hebben.

Na twee volledig internetvrije weken kwam ik tot de volgende inzichten:

- De batterij van de smartphone in kwestie ging 7 (!!!) volledige dagen wanneer ik 'm alleen gebruikte om het uur te checken, voor korte telefoontjes of om af en toe een foto te nemen. Wat een zaligheid om niet te moeten denken aan opladen!

- Op 2 weken tijd kreeg ik 3 smsjes, waarvan 2 werkgerelateerd. Waaruit je 2 dingen zou kunnen afleiden: 1) sms is compleet op z'n retour, of 2) ik werd helemaal niet zo hard gemist als ik op voorhand had gedacht :)

- In plaats van de gebruikelijke nieuwsalert was het één van die werkgerelateerde smsjes die me op de hoogte bracht van de meer dan 80 doden op de nationale feestdag in Nice. Nieuws dat insloeg als een bom, en dat ons toch een paar uur aan ons klein TV'tje gekluisterd hield. Goed voor ons Frans, dat sowieso. En zo bleven we toch op de hoogte zonder verachtelijke commentaren en gruwelijke foto's op nieuwssites te moeten filteren.

- Het deed deugd om eens gewoon ongeremd foto's te maken zonder daarna twintig minuten te moeten twijfelen of de foto in kwestie wel mooi genoeg is om op Instagram te posten.

- Je kan enorm veel doen op een avond of tijdens dutjestijd zonder dat er daarbij persé gescrold en geswipet moet worden. Je laten meeslepen door een boek bijvoorbeeld. De was ophangen. Knuffelen met de buurtpoes. Thee zetten en uit het raam kijken. Luisteren naar het gelach en gepraat van buren die zich niets lijken aan te trekken van terreur en geweld, maar die liever gewoon het leven en de zomer vieren. Of mijn favoriet: babbelen met de liefste man van de wereld.

- Of ik heb moeten afkicken, hoor ik u denken? Dat viel al bij al nog mee. De eerste paar dagen graaide ik vaak nog op automatische piloot in mijn handtas. Maar daarna vond ik het vooral fijn om nooit te moeten denken: "oh nee, heb ik mijn GSM wel bij? Ik heb hem toch nergens laten liggen he?" *lichte paniekaanval*

Conclusie: de smartphonepauze kwam er precies op het goede moment. Het heeft me geholpen om ten volle te genieten van man en kind, met een leeg hoofd en zonder me opgejaagd te voelen door de meer-beter-sneller tendens op het internet. Ik heb beseft dat ik niet zo verslaafd ben als ik zelf dacht. Dat ik eigenlijk al best goed bezig ben, door mijn telefoon consequent uit de slaapkamer te bannen en mijn internet niet constant op te laten staan. Maar er zijn zeker nog werkpuntjes. Na een bepaald uur stoppen met checken of er nog nieuwtjes zijn bijvoorbeeld, of effectief eens rondkijken op mijn traject thuis-station-werk. Want dat kan naast rust in het hoofd al eens een Instagramwaardige foto opleveren, zo blijkt...

In de meeste relaties zorgt een periode van een klein beetje afstand en bezinning al eens voor wat nieuwe energie en vonken. Dat was hier niet anders, toen we na 2 weken de grens met België opnieuw overstaken en ik mijn internetverbinding opnieuw aan zette. Niets zegt immers meer 'Welkom thuis' dan 526 Whatsapp-berichtjes over barbecueperikelen en relatie-anekdotes. Een half uur later was ik weer helemaal mee, en had ik meteen ook onze vredig slapende baby wakker gemaakt met mijn hysterisch gelach (oeps). Alleen al daarvoor: volgende zomer graag weer een internetpauze :)

Maandoverzicht: juli 2016

Jongens toch, de zomervakantie is alweer halfweg. Dat is toch niet te geloven? Wat een contrast met mijn kinderjaren, toen zomers een eeuwigheid leken te duren en het altijd mooi weer was. Of zo herinner ik mij dat toch. Alweer een bewijs dat een mens eerder geneigd is om de goede dingen te onthouden.

Het weer zat dan misschien niet altijd even goed mee (terwijl ik deze post schrijf, klettert de regen tegen de ramen), maar ook tijdens de afgelopen maand hebben we ons best gedaan om mooie herinneringen te maken. Wat de maand juli hier dan allemaal in petto had, vraagt u zich af? Wel...

Gereisd

De tijden waarin mijn man en ik op reis konden vertrekken wanneer we wilden zijn met de komst van dochterlief definitief verleden tijd. Tegenwoordig moeten we ons schikken naar de sluitingsdagen van de crèche. Inclusief feestdagen is die 45 dagen per jaar dicht. Ik heb veel respect voor het werk van die mensen en ik snap heel goed dat de nood aan vakantie groot is wanneer je je dagen slijt tussen krijsende koters, maar 45 dagen, ik vind dat toch veel.

Wij dus noodgedwongen tijdens het bouwverlof met een volle auto richting de Loirestreek in Frankrijk voor 2 weken vakantie vieren. We vreesden voor een toeristische overrompeling, maar dat bleek eigenlijk heel goed mee te vallen. Na een redelijk rampzalige vakantie met een piepkleine baby vorige zomer kan ik met de hand op het hart zeggen dat we ons alledrie prima vermaakt hebben. Een blogpost met tips volgt hopelijk nog in de loop van de maand.

Gelezen

Nadat ik hier al eens uit de doeken deed waarom ik vind dat iedereen "Lelieblank, scharlakenrood" van Michel Faber zou moeten lezen, nam ik bij mijn laatste bibbezoek zijn nieuwste roman mee naar huis. "Het boek van wonderlijke nieuwe dingen" is opnieuw een klepper, waarvan het verhaal zich dit keer afspeelt op een verre planeet. Faber is een auteur die beschrijvend kan vertellen zonder dat het irritant wordt, en ook het uitgangspunt van het boek (wat als de aarde op een dag naar de kloten gaat en we een plan B moeten zoeken?) kon me wel bekoren. Toch was ik er niet helemaal zot van, al kan ik niet goed zeggen waar dat dan precies aan lag.

Mijn tweede vakantieboek daarentegen...amai. Tijdens onze laatste leesclubmeeting in juni werd collectief beslist dat we deze zomer "A little life" van Hanya Yanagihara zouden lezen, een boek waar ik volgens mij nog geen slechte recensie over heb gelezen. Normaal staat onze limiet op 400 pagina's, maar dit boek telt meer dan 700 bladzijden. Tijdens de zomer kan dat, dan doen we al eens zot. 

Akkoord, het is absoluut geen vrolijke zomerlectuur. Ik moet mijn e-reader soms zelfs even aan de kant leggen, omdat ik zo hard meeleef met de hoofdpersonages dat ik er fysiek slecht van ben. Maar tegelijk is het zo fantastisch goed geschreven dat ik zelfs terwijl ik dit schrijf eigenlijk niets liever wil dan verder lezen. En toch ook weer niet. Nog 20% te gaan, en dan is het uit, en verdwijnen Willem en Jude definitief uit mijn leven (snif)

Gekeken

Tijdens de zomermaanden probeer ik de televisie zoveel mogelijk links te laten liggen. Dankzij bovenstaand boek kost mij dat geen enkele moeite (zelfs in die mate dat mijn man af en toe smeekt of ik alsjeblieft toch maar even bij hem in de zetel wil komen zitten, haha :) ) Maar omdat het al veel te lang geleden is, zou ik binnenkort toch graag nog eens een goeie film kijken of beginnen aan een verslavende serie. Iemand de ultieme tip??

Spijs en drank

Op vakantie hebben we traditiegetrouw weer vaak zelf gekookt. We durven dat nog niet zo heel goed aan, uit eten gaan met de dochter. De kans is groot dat één van ons 2 dan toch weer moet entertainen en zijn bestelling met lede ogen koud ziet worden. In juli consumeerden we dus vooral snelle slaatjes en pasta's, met na kinderbedtijd een fles rosé als dessert. Lang leve de vakantie, toch?

Om hier toch nog een vleugje hipheid te introduceren: toen we weer thuis waren sprak ik met ex-collega's af in een pop-up bar. In Antwerpen, maar het had even goed in Berlijn kunnen zijn. Zo hip dus. Maar onder dat trendy laagje vernis toch ook lekkere wijn, vis- en vleesgerechten rechtstreeks van de grill én een prachtig uitzicht vanop het dakterras. Een aanrader dus (als het ooit weer mooi zomerweer wordt, that is)

Gebaald

Over het feit dat ik niet naar Bruce Spingsteen kon gaan kijken op TW Classic, omdat wij toen al op vakantie waren. Hopelijk komt er binnen een aantal jaren nog eens een herkansing.

Getwijfeld

Of het heel decadent zou zijn om een tweede paar witte sneakers aan te schaffen. De soldenprijs van het rechtse paar deed me uiteindelijk overstag gaan. Nu ik bovenstaande foto zie, snap ik pas goed dat het eigenlijk echt wel nodig was :-) 

Ontdekt 

Dat Tienen met Suikerrock een festival heeft dat zeker niet moet onderdoen voor Marktrock of de Lokerse Feesten. En dat Tienen eigenlijk best nog een tof stadje is, ondanks dat het feit dat iedereen er altijd heel neerbuigend over doet. 

Blij met

Mijn nieuwe lay-out hier, jeej! Ik wilde er geen aparte post aan besteden, maar ik ben echt tevreden met het eindresultaat. Met dank aan de sympathieke Daphne van deze Etsy-shop voor de technische bijstand.

Op naar augustus, hopelijk een even terugblikwaardige maand. Zelf een maandoverzicht gemaakt? Laat een link achter in de comments, nieuwsgierig als ik ben lees ik graag hoe anderen zoal de zomermaanden spenderen.