Trip down memory lane: de tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” in het Speelgoedmuseum in Mechelen

Het stond al op de planning in de herfstvakantie: mijn lieve kijkbuiskinderen van 5 en 3 meenemen naar de tentoonstelling over De Fabeltjeskrant in het Speelgoedmuseum in Mechelen. Onze reservatie was al gemaakt, helaas staken corona en de tweede lockdown daar een stokje voor. Met frisse moed deden we tijdens de kerstvakantie een nieuwe poging.

De trein, altijd een beetje reizen

De eerste vraag die C. en J. zich stellen wanneer ze ’s ochtends hun ogen open doen is voor één keer eens niet: “wanneer mogen wij nog een cadeautje opendoen?”, maar wel: “wanneer gaan we naar het station om op uitstapje te gaan?”. Daarmee is de dag wat mij betreft al geslaagd. We smeren nog gauw wat sandwiches en vullen onze drinkbussen voor we koers zetten richting station. Iets meer dan een uur en één overstap later zijn we al in Mechelen-Nekkerspoel, waar we afgesproken hebben met ons knuffelcontact: de meter van de oudste dochter.

De collectie van het Speelgoedmuseum is verdeeld over 3 verschillende verdiepingen, de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant bevindt zich op de bovenste, zo krijgen we te horen aan de inkom. We besluiten om Meneer de Uil, Juffrouw Ooievaar en hun vrienden uit het Grote Dierenbos te bewaren voor op het einde, en eerst langs de permanente collecties te kuieren. Er wordt druk heen en weer gelopen, gewezen, “wauw” en “ooooh” geroepen. En niet alleen door de kinderen :-)

Hallo, Meneer de Uil!

Nadat we ons hebben vergaapt aan alle poppen, Playmobil en treinen nemen we de lift naar de 3de verdieping. Wat opvalt wanneer we de poorten van Fabeltjesland doorstappen, is de zee van kleuren. Want naast de fraai afgewerkte handpoppen vind je hier vooral veel merchandising van De Fabeltjeskrant door de jaren heen. T-shirts, speelgoed, lampenkappen en zelfs een babybedje: je kan het zo gek niet bedenken of het ligt hier uitgestald, met de verschillende dierenpersonages erop. “Het kan niet anders dat Gert Verhulst en Hans Bourlon hier voor hun Studio 100-producten de mosterd hebben gehaald”, schiet er door mijn hoofd. Mijn zus en ik blijven extra lang hangen bij de mooie vintage stoffen, terwijl de meisjes gefascineerd zijn door…een lolly van 52 jaar oud! (“zou je die nog kunnen opeten, mama?”)

De Fabeltjeskrant kwam voor het eerst op tv in 1968. Ik ben zelf een kind van de eighties, en keek dus eerder naar Samson & Gert dan naar de avonturen van de bewoners van het Grote Dierenbos. Ik word dus niet overvallen door een vlaag van nostalgie, al merk ik dat dat bij sommige andere bezoekers van de tentoonstelling wel het geval is. Zo valt mijn oog op een collega-moeder, een jaar of 10 ouder dan ikzelf, die met open mond ronddwaalt. Haar puberende zoon oogrollend in haar kielzog.

 

Fabeltjeskrant 2.0

In de tentoonstellingsruimte valt ook de mini-cinema erg in de smaak, waar de trailer van de bioscoopfilm van De Fabeltjeskrant wordt getoond. Want jawel: het is compleet aan mij voorbij gegaan, maar blijkbaar komen de bewoners van Fabeltjesland tegenwoordig terug op tv! De handpoppen van vroeger zijn vervangen door animatieversies van de dierenpersonages, en in de cinema vertellen de makers hoe ze Meneer de Uil & co met de computer opnieuw tot leven wekken. We leren dat het een monnikenwerk is om de afgelikte animatiedieren wat imperfecter en echter te laten lijken. Maar het resultaat van Fabeltjeskrant 2.0 mag er zijn, daar zijn we het alle 4 over eens. En dat geldt zeker ook voor deze tentoonstelling.

’s Avonds mogen de meisjes nog even op de Ketnet app terwijl wij het eten klaarmaken. Vanuit de keuken hoor ik een begintune die ik niet direct kan thuisbrengen. Tot ik ze (met een deugenietenlach tot achter hun oren) hoor meezingen: “Hallo Meneer de Uil…uw onderbroek is vuil”. Conclusie? Ik denk dat we kunnen spreken van een geslaagde dag. En die oogjes en die snaveltjes? Die waren na bedtijd wel héél erg snel dicht/toe :-)

 

Op reis door Fabeltjesland & het Speelgoedmuseum: hoe zit dat met corona?

•  Om het Speelgoedmuseum en de tentoonstelling te bezoeken moet je op voorhand reserveren. Wij deden dat ongeveer één week op voorhand

•  Hygiëne: doorheen het gebouw vind je overal ontsmettingsgel. Om de knopjes bij de permanente collectie te bedienen krijg je een toverstaf mee. Het dragen van een mondmasker is overal verplicht.

• Er wordt gevraagd om voldoende afstand te houden en da’s goed te doen: door het reservatiesysteem is het absoluut niet druk en heb je genoeg plaats om alles goed te bekijken.

• Hou er rekening mee dat de cafetaria momenteel nog gesloten is en je dus niets kan kopen om te eten of te drinken. Ook je eigen lunch daar opeten is niet toegestaan, gelukkig mocht dat wel op het gelijkvloers.

Praktisch

• De tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” loopt nog tot en met 21 februari 2021

• Tickets kosten 9,80 euro voor volwassenen. Kinderen tussen 3 en 12 jaar betalen 7,30 euro. Met dat ticket heb je toegang tot de permanente collectie én de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant.

• Het Speelgoedmuseum is voorlopig enkel open tijdens weekends, op feestdagen en in de schoolvakanties, telkens van 10u tot 17u.

• Adres: Nekkerspoelstraat 21, 2800 Mechelen

• Bereikbaarheid: Het Speelgoedmuseum bevindt zich vlakbij treinstation Mechelen-Nekkerspoel – Je wagen achterlaten kan op de parking van het station aan de overkant van het museum (betalend of met parkeerkaart, gratis in het weekend)

Deze blog verscheen oorspronkelijk op Riebedebie.be, de website van de Koepel van Attracties & Musea vzw die toeristen en daguitstappers inspireert om de vele (ont)spannende attracties en unieke musea in ons land te bezoeken. Meer coronat(r)ips vind je op hun Instagramkanaal.

Better together

 "Stouterik!"

"Jij bent een kaka!"

"Jij bent niet meer mijn beste vriend!"

"Jij mag niet naar mijn Elsa-feestje komen!"

Ik wou soms dat het anders was, maar bovenstaande verwijten en dreigementen vliegen hier op dagelijkse basis door het huis. Ik citeer de vaakst voorkomende, maar het repertoire is uitgebreid.

2 kleuters in huis, dat is in ons geval dikwijls een explosieve cocktail. Een mix van:

1. frustraties (over speelgoed, en wiens beurt het is om ermee te spelen, om maar iets te noemen)
2. jaloezie (want waarom speelt uw vader alleen wilde spelletjes met uw zuster, en waarom wilt uw moeder nu weeral niet naast u zitten aan tafel?)
3. en gekibbel (vaak over banaliteiten als wie eerst zijn handen mag wassen/een pannenkoek krijgt/in bad mag stappen)

Op sommige momenten (niet toevallig vaak op schooldagen tussen 17u en bedtijd) is het Happy Hour. Dan is het al het voorgaande tegelijk, maal 2. Mijn man en ik zuchten dan. Rollen met onze ogen. Mompelen de frase "een border collie" tegen elkaar. (*) We argumenteren, bemiddelen, en verzoenen, alsof we een heel erg lokale afdeling van de Verenigde Naties leiden. Boutros Boutros-Ghali en Kofi Annan, maar dan voor 3 tot 5-jarigen.

En dan zijn er andere momenten. Flarden van dagen waarin ze samen spelen en de grootste lol hebben. Elkaar trucjes tonen op de trampoline. De oudste de jongste kruisjes en cirkels leert tekenen. De jongste de oudste wat mentale steun geeft op de kleuterspeelplaats, gewoon door er te zijn. Momenten waarop hun ogen blinken van deugenieterij. Zoals altijd wanneer ze expres hun kleren verwisselen en dat behoorlijk hilarisch vinden, of zoals die keer toen ik ze 's morgens aantrof aan de keukentafel met een zak chips als ontbijt, uit de kast gepakt terwijl ik even niet keek.

Soms is't goed alleen, maar meestal is het samen beter.

Om niet te vergeten hoe dat was, de dynamiek tussen die 2 dames van mij tijdens hun eerste levensjaren, ben ik tijdens de lockdown-weken nog eens in ons video-archief gedoken om een compilatie te maken.

Dit was het resultaat:

Mijn eerdere montage-experimenten kan je hier bekijken:

Colette - anderhalf

Jeanne - anderhalf

(*) Of de langere variant: "hadden we niet beter een hondje gekocht?"

'Ip tsjok' in West-Vlaanderen: 20 dingen die wij tof vonden aan de Belgische Kust en in de Westhoek

Het is midden augustus, en wij hebben er net een dikke week vakantie in eigen land op zitten. 

Het was intussen al de derde zomer op rij dat we naar zee trokken, maar in de planning hadden we daar maar 5 dagen voor voorzien. En omdat zo'n midweek ons wat kort leek en we nog verlof over hadden, wilden we de optie open houden om aansluitend op ons bezoek aan de kust verder door te rijden naar Frankrijk. 

En toen was daar de corona-opflakkering halfweg juli, en sloeg de twijfel toe. Zouden we het er wel op wagen om de grens over te steken? We besloten uiteindelijk om het niet te ver te gaan zoeken en het onszelf niet al te moeilijk te maken. Na al dat geploeter en balletjes omhoog houden dat de voorbije weken en maanden typeerde, waren we écht wel toe aan vakantie en wilden we niet het risico lopen om die in het water te zien vallen.

Op goed geluk boekten we nog snel een tweede verblijf, ergens in de Westhoek (daarover verderop in deze post meer), en toen vertrokken we met onze volle auto. En ik moet zeggen: we hebben er deugd van gehad, van die vakantie in eigen land. Zoveel deugd zelfs, dat ik na al het opruimen, zand uit valiezen schudden en wasmachines volproppen in een huis waar de binnentemperatuur in onze afwezigheid vlot de 30 graden had bereikt nog energie op overschot heb om deze blogpost te schrijven. Dat ik niet moet bekomen van een 8 uur durende autorit met jengelende kinderen op de achterbank helpt waarschijnlijk ook wel een beetje.

Activiteiten

1. Familiepark Harry Malter

Geografisch gezien niet helemaal op zijn plaats in deze post, want Harry Malter ligt in Destelbergen, Oost-Vlaanderen. Maar voor ons ligt het ongeveer midden op ons traject richting zee, en dus betekende een bezoek aan dit nostalgische dierenpark/speeltuin ook dit jaar de officiële start van onze vakantie. Ideaal om de rit (die in het hoofd van een kind altijd veel te lang duurt) wat te breken, en al meteen de eerste dag iets superleuk te doen. 

Verwacht geen afgelikte, grootschalige toestanden. Het park oogt op het eerste zicht zelfs een beetje afgeleefd, maar wel op een gezellige manier. En ze doen zeker hun best voor bezoekers en dieren, want elk jaar zien we wel iets dat vernieuwd of opgeknapt werd. Onze kinderen van 5 en 3 vermaken zich er in ieder geval altijd prima. Wij als ouders zijn vooral fan van de 'trage bootjes': ideaal om zelf even 5 minuten te bekomen 😉

>> Website

Corona-toevoeging: enkel op reservatie. Mondmasker verplicht in het ganse park. Op de dag dat wij er waren regende het af en toe een beetje, dus de drukte viel heel goed mee.

2. Altijd leuk: een ouderwets dagje op en rond het strand

Over de golven springen. Zandtaartjes maken. Schelpen rapen. Winkeltje spelen met papieren bloemen. Een boterham met kaas en zand eten. Geld krijgen voor een ijsje. De dag afsluiten met toerke op een gocart naar keuze (*) 

Allemaal dingen die ik associeer met een vakantie aan zee, en mijn eigen kinderen vanaf nu hopelijk ook. Dit jaar brachten we een bezoekje aan de stranden van Sint-Idesbald (Koksijde), Nieuwpoort en De Panne.

(*) Extra voor elke volwassene die met één of meerdere kinderen richting strand trekt: gesleur met gerief, gehuil om gevallen ijsjes of te heet zand, duizend paar ogen nodig om kind(eren) niet uit het oog te verliezen, sjacheren in het Frans over het aantal en soort schelpen die gevraagd worden voor bovengenoemde bloemen, kapot gespeelde kinderen die weigeren zelf terug naar huis te stappen. Deze lijst is niet-exhaustief.

3. Zwemmen in een ander zwembad dan thuis

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar hier thuis wordt er regelmatig gevraagd wanneer we nog eens gaan zwemmen. In lockdown-tijden was de vaakst gestelde vraag hier thuis zelfs "of het zwembad al terug open was".

En gaan zwemmen, dat is natuurlijk extra leuk op een plaats waar je nog nooit/nog niet vaak geweest bent. Deze vakantie deden wij dat op 2 plaatsen:

• Stedelijk zwembad Nieuwpoort - fijn peuterbad, één redelijk rustige glijbaan, bij mooi weer is er ook een gedeelte buiten waar kinderen kunnen spelen en zwemmen. Het zwembad ligt middenin een mooi park, samen met een kleine speeltuin.
• Sportoase Roeselare - heel erg leuk zwembad voor zowel kleine als iets grotere kinderen. In het recreatief gedeelte vind je er 2 peuterbaden, een klein golfslagbad, een wildwaterbaan en 2 glijbanen, waarvan eentje zo is opgebouwd dat je met 2 tegen elkaar kan racen. Hier viel het ons op dat het echt super proper was. Ook een dikke plus: er zijn veel grote kleedhokjes.

Corona-toevoeging: ook hier moet je reserveren. Dat deden we telkens pas de avond voordien en dat ging prima. In beide zwembaden mag je in een gereserveerd tijdslot 2 uur zwemmen.

4. Kinderboerderij De Lenspolder in Nieuwpoort

Nog wat extra tijd over aan de kust en geen zin om alweer zandkastelen te bouwen? In zo'n geval spenderen wij al wel eens een paar uurtjes op het domein van De Lenspolder in Nieuwpoort. Helemaal gratis, bovendien. De Lenspolder is kleinschalig en gezellig, met alle dieren die je op een kinderboerderij zou verwachten (inclusief een ezeltje met dezelfde naam als mijn liefste schoonmoeder, waar we toch altijd even om moeten gniffelen, ook al zijn we er intussen al een handvol keren geweest).

Je eigen ezels loslaten, dat kan in de kleine speeltuin en de zandbak (waar ze recent een groot zeil over gespannen hebben voor extra schaduw, pluspunt op hittegolf-dagen!). Sinds kort kan je er ook iets klein eten.

>> Website

Corona-toevoeging: je hoeft niet te reserveren, ze houden wel de bezoekersaantallen bij en er wordt gevraagd om een vast parcours te volgen over het domein. Toen wij er waren, konden kinderen er wel een soort van zoektocht doen (denk aan berenjacht, maar dan met dierenknuffels)

5. Kajakken op de Ijzer in Diksmuide

Ik maak van tijd tot tijd al eens graag een tochtje op het water, en vond dit dan ook een hoogtepuntje tijdens onze vakantie! 😊

Voor de dochters van 5 en 3 was het hun eerste keer in een kajak. Ik dacht eigenlijk dat ze er nog te jong voor zouden zijn, maar in een bootje voor 4 ging dat eigenlijk al prima. We mochten 4 uur op het water blijven, maar dat was voor hen wat aan de lange kant, ik schat dat we na 3 uur al opnieuw aanmeerden.

Tip: neem een pick-nick en drinken mee, zodat je onderweg even kan stoppen voor een pauze. Je badpak aantrekken bij mooi weer is ook een must, want onderweg naar het centrum van Diksmuide vaar je langs een paar bruggen en aanlegsteigers waar je fijn kan zwemmen.

>> Website

Corona-toevoeging: reserveren op voorhand was niet nodig. Wij vertrokken op een hete dag in de voormiddag, en toen was het nog relatief rustig. Toen we terug vaarden rond 14u, stond er wel een lange rij mensen aan te schuiven en was het ook drukker op het water. Mocht je dit willen doen, zou ik aanraden om op tijd te komen.

6. Kabelbaan Cordoba in het Heuvelland

Op een boogscheut van het kampterrein in Westouter waar ik mijn laatste momenten als scoutsleidster beleefde, vind je zowaar...een stoeltjeslift! Het moet geleden zijn van een skivakantie ergens in de late jaren '90 dat ik daar nog eens had ingezeten.

De kabelbaan verbindt 2 heuvels met elkaar. Onderweg vlieg je over wandelwegen en wijngaarden en kan je de omgeving van bovenaf bekijken. Ik deelde een stoeltje met de dochter van 5, die haar ogen uit keek terwijl ze me er attent op bleef maken dat ik niet teveel mocht wiebelen met mijn slippers ("want als die naar beneden vallen in de maïs gaan we die nooit meer terugvinden mama")

>> Website

Corona-toevoeging: reserveren op voorhand was niet nodig. Tijdens op- en afstappen moet je wel een mondmasker dragen. Door corona was het tijdelijk ook niet mogelijk om halverwege uit te stappen.

7. Ieper bezoeken

Veel meer dan wat rondwandelen op de vesten en in de omgeving van de Lakenhalle deden we hier niet, maar alle namen van gesneuvelden op en rond de Menenpoort maakten wel indruk (al blijf ik het moeilijk vinden om concepten als 'oorlog' en 'bommen' uit te leggen op kleutermaat...) Voor een bezoekje aan het In Flanders Fields museum gaan we dus nog eens moeten terugkomen als ze wat ouder zijn.

8. Belevingscentrum Jules Destrooper in Lo-Reninge

In het pittoreske Lo-Reninge hebben de mensen van Jules Destrooper een deeltje van de voormalige koekjesfabriek omgebouwd tot een belevingscentrum. Hier leer je op een speelse manier meer over de geschiedenis, ingrediënten en export van de amandelkoekjes en boterwafels die ze bij deze hofleverancier produceren.

Een bezoekje duurt niet zo lang en dat is maar goed ook, want het hoogtepunt houden ze bewust tot aan het einde: een mini-proeverij met de populairste koekjes uit het assortiment! 😋

>> Website

Deze dingen stonden ook nog op ons lijstje, maar deden we uiteindelijk niet

9. De Kinderbrouwerij in Reningelst

In deze familiekroeg kan je niet alleen in het bier en de bio-sappen vliegen, met kleine kinderen kan je er ook op buggywandeling of viewmasterzoektocht.

>> Website

10. Dierenpark De Zonnegloed in Vleteren

Dit dierenpark is een specialleke: ze vangen er wilde dieren op die gered werden uit circussen, laboratoria of illegale kwekerijen. De Zonnegloed is een vzw die geen enkele vorm van subsidies ontvangt voor het werk dat ze leveren, en alleen al daarom uw centen waard.

>> Website 

11. Tyne Cot Cemetery in Passendale

De allergrootste begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog op het vasteland maakte bij een eerder bezoek aan de streek veel indruk op mij, en ik wilde er graag nog eens opnieuw naartoe. Het zal voor een volgende keer zijn.

>> Website

12. De Sierk in De Haan

Deze coole speeltuin in circusthema wil ik al heel lang eens gaan checken met de kinderen, maar het is er opnieuw niet van gekomen.

>> Website

Overnachten

13. Het Reigersnest in Koksijde

Al voor het derde jaar op rij onze uitvalsbasis aan onze kust: Het Reigersnest in Koksijde, één van de vakantiecentra van de Gezinsbond. 

Een vakantieplek die vooral bevolkt wordt door (jonge) ouders, grootouders en véél kinderen, dus daar moet je tegen kunnen. Niet voor wie op zoek is naar een hip logeeradresje (het meest rock & roll'e dat wij hier doen is buiten op het terras zitten met een glas bier en een babyfoon), maar de kamers zijn netjes en er zijn zowel binnen als buiten heel wat opties om te ravotten.

>> Website

Corona-toevoeging: in normale omstandigheden is hier heel wat animatie voor kinderen, die nu jammer genoeg geannuleerd was. Ook 'vrij' door het gebouw, het restaurant en de bar lopen was iets minder evident dan anders.

14. De Maalderie in Houthulst

Heel last-minute kwamen we voor een vervolg op onze midweek aan de kust terecht bij de Maalderie in Houthulst, op 10 minuten rijden van Diksmuide.

Eigenaars Pieter en Lieve spendeerden bijna 4 jaar van hun leven aan het realiseren van hun droom: de renovatie van deze oude boerderij tot een vakantiehoeve waar ze 35 personen te slapen kunnen leggen. Een meer dan perfecte locatie dus voor een vrienden- of familieweekend!

De familie runt ook de aangrenzende manège en stallen, wat maakte dat ondergetekende na meer dan 10 jaar nog eens op een paardenrug kroop 😰En ook de meisjes waren moeilijk weg te slaan bij Hopla de huispony.

>> Website

Eten en drinken

15. Restaurant 't Marmietje - Nieuwpoort

Normaal gesproken zouden we niet snel een restaurant uitkiezen op de Zeedijk (tourist trap, anyone?), maar bij 't Marmietje passeerden we in het verleden al eens toen we nog maar één kind hadden, en dat was ons toen goed bevallen. Deze keer aten we er geweldig lekkere garnaalkroketten en paëlla.

>> Website

16. Brasserie Siska - Sint-Idesbald

Op wandelafstand van bovengenoemd Reigersnest en dus een uitstekende lunchplek als je daar logeert. Zeker als je jong volk bij hebt, want het terras grenst aan 2 afgesloten speeltuinen.

>> Website

17. Restaurant Lettenburg - Diksmuide

Dit adres werd ons getipt door een collega van mijn man en ook hier hebben we lekker gegeten. In deze voormalige hoeve, die tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikt werd om de soldaten in de loopgraven van Diksmuide op te lappen, ligt de focus vooral op vleesgerechten. Ideaal dus voor als je eens iets anders wilt eten dan vis.

>> Website

18. Restaurant 't Nonnebos - Zonnebeke

Hier zijn we beland na een blitzbezoek aan Ieper, toen het besef binnen sijpelde dat wachten op de Last Post met 2 hongerige kinderen misschien toch niet het beste plan was. Even googelen op "restaurant met speeltuin in de buurt van Ieper" deed ons hier belanden. Verwacht je aan doorsnee brasseriegerechten in eerder royale porties. Geen haute-cuisine dus, maar wie stoort zich daaraan als je een unicorn-springkasteel in de tuin hebt staan? 😍

>> Website

19. Goesto - pizza-pasta-zoet - Houthulst

Ter plaatse eten of afhalen, dat kies je hier zelf. Wij deden het laatste: het lievelingsgerecht van onze meisjes (macaroni met kaas en hesp) en superlekkere pizza voor onszelf!

>> Website

20. Hoeve-ijs 't Madeliefje - Woumen-Diksmuide

Toen we hier naartoe reden, leek het even alsof we aan het einde van de wereld waren beland. Maar toen doemde daar een parel van een vierkantshoeve op aan de horizon, compleet met hoge bomen, idyllische vijver en gezonde boerenlucht. En ze verkochten er het lekkerste ijs dat ik in lange tijd gegeten heb. We zijn er 2 keer geweest op 5 dagen tijd, zegt dat genoeg?

>> Website

Met dat verdomde virus is het goed mogelijk dat België nog wel een tijdje het nieuwe buitenland zal blijven. Zelf nog tips voor West-Vlaanderen, of bij uitbreiding voor de rest van ons land? Ik lees ze graag in de comments!

Leven in tijden van corona #2

Aan het begin van de hele corona-saga stortte ik mijn hart hier nog eens uit. Dat ging helemaal vanzelf, in tegenstelling tot anders. Want ik ben zelf mijn strengste criticus, en dat is niet anders voor deze blog. Ideeën die ik heb in mijn hoofd, serveer ik al af voordat ik ze goed en wel heb uitgewerkt, en als er toch al eens iets dit scherm haalt, dan is dat pas na heel veel wikken, wegen en nalezen. Maar toen stroomden de woorden eruit, een ei dat ik even kwijt moest.

In de weken die volgden kreeg ik weer niets op papier. Het was niet alleen chaos in huis, maar ook in mijn hoofd en lijf. In normale omstandigheden beschouw ik mezelf als een vrij evenwichtig persoon, maar de afgelopen tijd voelde ik vanalles door elkaar.

Ik voelde me onrustig, door de grens tussen professioneel en privé die oploste in het niets, en dat het werk aan beide kanten van die grens nooit echt af leek.

Ik voelde me onzeker, door alle suggesties voor efficiënt thuiswerken, persoonlijke ontplooiing en het bezighouden van uw kroost die langs alle kanten op ons af kwamen.

Ik voelde me schuldig, voor al die keren dat ik me opsloot in de wc om heel even niets te hoeven doen, voor niemand (al weet iedereen die kinderen heeft wat voor een utopie dat is). Voor het feit dat ik gewoon bleef doorwerken, ook al lag mijn lief ziek in de zetel omringd door 2 kleuters. Voor de sms die ik stuurde naar een vriendin, waarin ik schreef 'dat ik vooral mezelf miste'.

Ik voelde me angstig, over het niet weten wanneer het allemaal achter de rug zou zijn, en of wij en iedereen die we graag zien hier wel ongeschonden uit zouden komen.

Als ik door de foto's op mijn telefoon scroll, zie ik een breuklijn. Tussen de winter en de lente, tussen de lente en de vroege zomer. Tussen pré-corona, met-de-voeten-middenin-corona en de staart van het peloton waar we nu in bengelen. Op de eerste foto's dragen mijn meisjes mutsen en kousenbroeken, terwijl ze in hun verkleumde handen een banaan geklemd houden. Op de achtergrond een afgesloten speeltuin. Op de laatste foto's blazen ze bellen met het buurmeisje, in hun uitgebreide bubbel. Niet te geloven dat juni alweer halfweg is.

En uiteraard was het niet alleen maar slecht. Het was ook schoon, intens en uniek, om zo lang zo dicht bij elkaar te mogen zijn. Om nooit te vergeten hoe het was, een paar van die foto's van de afgelopen weken op een rij.

Links: voor het werk schrijf ik een nieuwsbrief-item over corona-ouderschapsverlof, en ik zoek me suf achter een passende stockfoto. Die ik niet vind op internet. En dus zelf maar ensceneer met items die op dat moment allemaal op mijn bureau liggen.

Rechts: in pré-coronatijden zat ik vaak thuis te werken in mijn pluizige kamerjas, maar toen deden we natuurlijk nog geen videocalls met de hele wereld. Gelukkig hoeft mijn onderste helft er daarbij niet persé professioneel uit te zien.

Links: wij hebben een kleine stadstuin en vinden dat niet zo heel erg, want op wandelafstand van ons huis staat deze speelboot. Dat onze kleine piraten een paar weken lang niet aan boord mochten, werd op heel wat gezucht en gezaag onthaald. Die kleine tuin was trouwens ook altijd een goede uitvlucht als onze oudste weer eens vroeg waarom wij eigenlijk geen trampoline hadden thuis. Drie keer raden wie zijn vader er intussen toch naar de Decathlon is gereden :-)

Rechts: Langs de andere kant: geen speeltuinen open en uw eigen speelgoed op den duur kotsbeu zijn, het brengt een mens wel al eens op plaatsen waar ge nog nooit eerder hebt gefietst of uw koekske hebt opgegeten. Zoals op de bijna lege parking van het station.

Links: goed uitgedraaid knutselproject: voor de eerste keer ooit (tout court) een paasboom gezet & voor de eerste keer ooit (post-kinderen) geëxperimenteerd met zoutdeeg

Rechts: iets minder goed uitgedraaid knutselproject: de wc-rol-zeemeerminnen van Maison Slash, die ik uit miserie zelf maar afmaakte nadat mijn kinderen er na de volle 5 minuten al de brui aan gaven.

Links: corona-obsessie van de oudste: insecten verzamelen. Met een lichte voorkeur voor deze lieveheersbeestjes-van-den-Aldi (voor wie het interesseert: blijkbaar heet dat een roodwants)

Rechts: corona-obsessie van de jongste: oefenen om het wereldrecord zo-lang-mogelijk-aan-één-stuk-tutten te breken.

Links: af en toe overviel mij een vlaag van heimwee naar het pendelen, mijn collega's en het ongestoord kunnen werken. Maar ik kreeg er wel een thuiswerk-collega voor in de plaats die mij af en toe iets lekkers kwam brengen. Zoals zelfgemaakte churros met chocoladesaus.

Rechts: andere culinaire coronatraditie: fruitdiertjes als 10-uurtje. Die van papa konden over het algemeen op meer enthousiasme rekenen dan die van mama.

Links: De enige manier om nog af en toe helemaal alleen te zijn: na kinderbedtijd een rondje wandelen met muziek of een podcast in de oren

Rechts: Het gezicht van iemand die op zo'n avondwandeling VOOR DE EERSTE KEER IN HAAR LEVEN EEN BEVER HEEFT GESPOT, OMG!!!

Links: Ons favoriete Berenjacht-raam: plaatselijke ex-cafébazin die voor de gelegenheid haar hele collectie Troetelberen van de zolder haalde (denk ik, misschien liggen die standaard in haar living, zo goed ken ik haar nu ook weer niet)

Rechts: cadeautje van de natuur, recht uit de spoorwegberm

Links: er was de afgelopen weken weinig nodig om mij aan het janken te krijgen. Huilmomentje 1: een kaartje en een tekening maken voor 'het Meneertje' in het rusthuis aan de overkant, dat altijd zwaait naar iedereen die passeert. Een paar dagen later in het voorbij fietsen merken dat hij die post aan zijn raam heeft gekleefd <3

Rechts: Huilmomentje 2: een zelfgemaakt mondmasker in uw brievenbus vinden met deze tekst erop geborduurd <3<3 #dankuSharry #1986forever

Links: het af en toe helemaal gehad hebben, met dat fruit schillen, boterhammen smeren, stickers van de eettafel schrapen en voor de zoveelste keer hetzelfde blokje om wandelen. Net op zo'n moment toch maar even met de fiets naar het volgende dorp rijden. Beseffen dat het uitzicht daar eigenlijk helemaal zo slecht niet is, en uzelf afvragen waarom ge daar al zo vaak gepasseerd zijt zonder het echt te zien.

Rechts: Geen festivals deze zomer, dus dan plaçeren wij maar een danske op de parking van bovengenoemd rusthuis. We halen daarmee zelfs het regionale tv-nieuws

Coronakapsels of niet, heel erg blij met elk raambezoek van de (groot)ouders!

--------

Vlak na de paasvakantie noteer ik het volgende in mijn bullet journal:

"Niet geflipt vandaag, ondanks dat het blijkbaar nog 10 miljoen miljard jaren gaat duren voor de scholen weer open gaan."

Ik had me al ingesteld op september, maar nu zijn ze geheel onverwacht toch terug open, die kleuterscholen. Die van ons al meer dan een week!

"Het is alsof iemand de dampkap eindelijk heeft afgezet", zo omschreven ze dat onlangs in mijn favoriete podcast, en echt, ik kan het daar niet harder mee eens zijn. Ik koester het gevoel, toch zeker nog 2 weken, tot de zomervakantie weer begint.

Vijf

Lieve Colette,

Er was een tijd waarin ik hier regelmatig dingen neerschreef over en voor jou. Een terugblik op jouw geboorte bijvoorbeeld, of over dat zotte eerste jaar samen. Al was er ook die keer afgelopen zomer, toen jij naar het plaatselijke speelplein moest en ik met mijn mom guilt efkes helemaal geen blijf wist.

Maar verder schrijf ik hier veel te weinig, en al helemaal niet over jou. Tijd om daar verandering in te brengen.Want even met de ogen knipperen, en ineens heb ik een kindje van 5 jaar in huis. VIJF JAAR! Dat is een half decennium, een hele hand vol vingers, zoals bij een high-five.

Ik herinner me die dag waarop je geboren werd als gisteren. En tegelijk voelt het aan als een half leven geleden. Een half leven waarin we geploeterd, getwijfeld en gezucht hebben. Gezocht en gevonden. Gelachen en gehuild. Gevloekt, maar toch ook heel graag gezien. Het waren de makkelijkste jaren van mijn leven, en tegelijk ook de moeilijkste.

Ik heb er geen moeite mee om het toe te geven: wij, wij zijn echt naar elkaar toe moeten groeien. Jij was een baby met een handleiding, ik een mama met een moederinstinct dat nog niet haarfijn afgesteld stond. Om stevig te wortelen was er tijd nodig, en die tijd hebben we genomen. Het was de investering meer dan waard. Wij hebben een solide basis, iets waar we altijd op terug kunnen vallen. Onze tijd om te bloeien begint nog maar pas.

En bloeien, dat doe je, en het is een voorrecht om dat vanop de eerste rij te mogen meemaken. Voor mijn ogen zie ik hoe je fantasie zich ontwikkelt. In je spel, wanneer je afwisselend mama, oma, juf, danslerares, dokter en poetsvrouw bent. Dat zijn trouwens nooit solo-toneeltjes, want jouw alomtegenwoordige kleine zus neemt voorlopig nog genoegen met elke bijrol die je haar opdringt. Ik zie het in de tekeningen die je thuis aan de lopende band maakt. Ik merk het in de gesprekjes die we samen voeren, vlak voor je gaat slapen.

Tegelijk vraag ik me dikwijls af wat er allemaal omgaat in dat kleine hoofdje van jou. Ik sta vaak met open mond te luisteren als je weer eens vanuit het niets begint te vertellen over iets van meer dan een jaar daarvoor, compleet met alle details die ik zelf allang vergeten ben. Ondertussen weet ik al dat ik voorzichtig moet zijn met beloftes maken. Want jij onthoudt LETTERLIJK ALLES en vindt het moeilijk als er van een oorspronkelijk plan moet afgeweken worden. Zo was je zonder overdrijven al 11 maanden en 20 dagen aan het aftellen naar het klasfeestje dat we voor je verjaardag zouden houden. Dat dat door corona nog niet kan doorgaan, dat is een dingetje waar je het moeilijk mee hebt.

Een half leven geleden was je al een prikkelbare baby, en dat gevoelige kantje is gebleven. Je houdt nog altijd niet van lawaai, mensen die hun stem verheffen of praten voor een grote groep. Je gruwelt van ruzies, en van dingen doen waarvan je niet 100% zeker bent dat je ze al zonder 'fouten' kan. Maar jouw gevoelige kant is tegelijk ook jouw grote kracht, want ik ken maar weinig mensen die zich zo vanzelfsprekend bekommeren om anderen. Jouw emotionele voelsprieten zijn al veel beter ontwikkeld dan die van veel volwassenen die ik ken.

Maar uiteraard ben je ook een heerlijk ongecompliceerde vijfjarige. Een kleuter die door het huis huppelt wanneer je hoort dat we vanavond macaroni eten, je all-time lievelingseten. Een meisje dat zich afvraagt waarom je in godsnaam ooit een broek zou willen dragen, als er zoiets als rokjes en kleedjes bestaat. Een kind dat heel graag heel vlug groot wil zijn, en 's ochtends tegenwoordig dubbel zoveel boterhammen eet als haar moeder. Maar dat stiekem toch heel erg geniet van de momenten dat ze nog eens bij mama of papa op schoot mag.

Het botst nochtans ook al wel eens tussen ons. Als je iets na één of 2 keer proberen alweer opgeeft, dan durf ik me al wel eens opjagen. Als je me vraagt om mee te spelen in één of ander zelfverzonnen spel, dan durf ik al wel eens luidop zuchten. Op sommige dagen heb ik het moeilijk met alle vragen, verzoeken, eisen en mededelingen, die elkaar van 's ochtends vroeg tot 's avonds non-stop opvolgen. Maar ik hou me voor dat ik mijn best doe, en dat dat zeker in de huidige omstandigheden al heel wat is.

Vijf jaar al , dochterlief. Het allerlaatste jaar waarop jouw leeftijd zich laat tellen op de vingertjes van één hand. Voor je't weet, moet je net als ik als een gek je vingers strekken en buigen om al die jaren aan te duiden. En staat je mond helemaal vol met van die gekke grotemensentanden, waar er een paar dagen geleden de eerste van kwam piepen.

Gelukkige verjaardag, Colette. Ik hoop dat je de komende jaren nog meer jezelf mag worden. Want zo is het helemaal perfect.

Fragmenten uit een zomer (1)

De bloedhete, gewoon mooie en regenachtige dagen tijdens de zomer van 2019 zijn buitengewoon gunstig voor onze bakfiets-statistieken. Anderhalf jaar na aankoop laten we de teller flirten met de grens van 3000 kilometer. Op het jaagpad langs de Demer fietsen we 2 keer per dag van en naar de vakantie-opvang, waar een bende jonge, chaotische (maar gelukkig ook gediplomeerde en overenthousiaste) monitoren de 3- tot 12-jarigen in onze stad een hele zomer lang entertainen. Mijn lijf ziet dus af (want conditie, wat is dat?), maar ook mijn moederhart krijgt het flink te verduren.

Want C. is er op zich graag. De helft van de kindjes in haar groepje zitten ook bij haar in de klas. En om 16 uur ga ik een kind halen dat plakkerig is van een combinatie van zweet, zwart zand, verf en zonnecrème. Een kind dat ik het eerste kwartier absoluut niet mee naar huis krijg. Ha nee, eerst moeten er nog knutselwerkjes en kampen die ze gemaakt hebben getoond worden, of moet er nog in de rij worden gestaan bij één van de 2 schommels, die hopeloos populair zijn. Maar wat zich voor en na zo'n dag afspeelt, is al van in het begin van de vakantie moeilijk: ze snikt al bij het ontbijt dramatisch dat ze buikpijn heeft, huilt wanneer ik haar op de schoot van één van die jonge gasten drop en laat haar lip en hoofd hangen wanneer ze me ' s avonds vraagt of ze morgen weer moet gaan en ik bevestigend antwoord.

"Maar het was toch zo leuk vandaag?" vraag ik dan.

"Ja, maar morgen wil ik niet meer gaan" antwoordt ze dan beslist.

Na een ochtendshift met bijzonder luid protest -niet toevallig tijdens de eerste week nadat we zelf op vakantie gingen- denk ik de hele dag aan haar. Mijn zachtaardige kleuter van vier, die graag helpt en troost, maar zelf nog veel te verlegen is om aan anderen te vragen om haar te helpen. Om haar trui uit te trekken, haar drinkfles open te maken. En die zich daardoor nog liever kapot zweet of een hele dag geen druppel water drinkt.

"Is het wel verantwoord dat ik haar daar zo achter laat?" 

"Moeten we voor volgende zomer misschien niet op zoek naar een alternatief?" 

"Wat voor een moeder ben ik eigenlijk, dat ik haar naar de opvang laat gaan terwijl ik zelf gewoon thuis ben?"

Deze vragen en nog veel meer, de hele dag op repeat in mijn hoofd.

Klokslag vier uur duw ik met een klein hartje de poort van het terrein open. Ik word begroet met een halve knuffel (en dan nog alleen omdat ik er expliciet om vraag), en daar gaat ze weer, richting schommels.

Ik pols voorzichtig bij één van de monitoren hoe de dag verliep. Hij verzekert me dat de tranen al waren gedroogd van zodra ik uit het zicht was verdwenen. Zoals gewoonlijk.

"Ze is echt heel flink en doet goed mee met alles. Goed opgevoed, dat zie je zo" knipoogt de jongen schalks.

(Zalf voor mijn pijnlijke moederhart. Zouden ze dat ook leren, op die cursussen voor monitoren? :-))

Ik wil me net omdraaien wanneer ik mijn kleuter het volgende hoor roepen tegen een ander kindje:

"NEE, ni voorsteken! Ik stond hier eerst!"

Zorgen gemaakt om niks. Again.

(Nog een zomerfragmentje? Allez, omdat gij het zijt...)

Brief aan N.

Lieve N,

Bijna 2 jaar geleden is het, dat onze wegen elkaar kruisten op die vroege pinksterzondag in Gasthuisberg.

Toegegeven: ik maakte misschien niet de allerbeste eerste indruk. Je moet me dat vergeven. Het feit dat ik net zo mottig als een krab in één van de vuilnisbakken op de spoedafdeling had moeten overgeven en ik daarna zeker nog een eindeloos weeënkwartier lang voor een gesloten deur moest wachten omdat jullie net bezig waren met een spoedkeizersnede zal daar wellicht voor iets tussen hebben gezeten. Niet lang nadat ze ons installeerden in één van de arbeidskamers was er een wissel van de shiften. Je oudere collega-vroedvrouw mocht naar huis, en jij kwam fris en monter de kamer binnen: een vrouw van mijn eigen leeftijd met een hip, kort kapsel, die een kordate maar tegelijk begripvolle indruk maakte.

In de loop van de uren die volgden, leek je overal tegelijk te zijn, maar op een goede manier. Je leverde geen commentaar op het feit dat ik voor een natuurlijke bevalling zonder epidurale verdoving wou proberen te gaan, maar raadde me juist verschillende houdingen aan die de pijn draaglijker zouden maken. Je zorgde ervoor dat mijn man niet het gevoel had dat hij er voor spek en bonen bijstond, maar moedigde hem juist aan om te ondersteunen en te coachen. Je was een baken van rust en vertrouwen, die tussen haar eigen taken door ook de overenthousiaste gynaecoloog-in-opleiding een beetje afremde. Je voelde probleemloos aan op welke momenten je ons alleen moest laten en wanneer je juist niet van mijn zijde mocht wijken (al kwam dat laatste misschien ook wel omdat ik je in die moeilijke, laatste fase plechtig liet beloven om toch vooral bij mij te blijven. Sorry als ik toen wat dwingend overkwam...).

Als ik terugdenk aan het moment waarop Colette ter wereld kwam, zijn er 3 gezichten die ik voor me zie. Het zijn niet die van de gynaecoloog-in-opleiding, zijn supervisor of de professor met wachtdienst die luttele minuten voor het moment suprême de kamer binnenstormde. Ik zie Haar, uiteraard, en Hem. Maar jou ook. Al klinkt dat misschien een beetje raar.

Nadat mijn dochter effectief geboren was, ging het allemaal snel:  je hielp bij de nazorg, maakte gauw nog een paar foto's van ons als kersvers gezin, en toen kwam je al afscheid nemen. Ik wou je bedanken voor alles, en vond er niet beter op dan dat vanuit mijn kraambed met een aai over je wang te doen. Belachelijk ontoereikend, besef ik nu. Net als de doos met koekjes die we nadien nog op je afdeling zijn gaan afgeven.

Ik heb lang niet meer in detail teruggedacht aan die bewuste dag. Omdat de herinneringen te vers waren, en omdat ik er ineens een kind bij had dat al mijn aandacht opeiste. De laatste weken doe ik het wel, en veelvuldig ook, om me voor te bereiden op die tweede keer, heel binnenkort. Als ik de geboorteverhalen van andere moeders hoor en lees, besef ik dat ik geluk heb gehad. Ik heb de kans gekregen om mijn eigen tempo en dat van mijn lichaam te volgen, zonder dat er medische ingrepen waren die zich opdrongen. Dat was misschien een heel ander verhaal geweest als er iemand anders dan jij aan mijn zijde had gestaan.

Dus na het lullige aaitje over je wang en de doos met koekjes een derde poging: deze brief. Bedankt om er voor ons te zijn, op die bewuste pinksterzondag in mei. Bedankt voor je aanwezigheid, je stille kracht. Bedankt om je job als vroedvrouw met zoveel overgave en daadkracht in te vullen. Maar vooral bedankt voor het vertrouwen dat je me hebt gegeven in mijn eigen kunnen. Het is net dat wat maakt dat ik het helemaal zie zitten, die tweede bevalling. Bring it on!

Liefs en groeten,

Chloé

P.S: Eind juli is het zover. Zou je me misschien nu al plechtig willen beloven dat je voor die periode geen vakantieplannen maakt? Bedankt! :)

Anderhalf

Wist ik in het begin van haar leven tot op de week nauwkeurig hoe oud mijn dochter was, eens de magische grens van 1 jaar gepasseerd betrapte ik mezelf erop dat ik gestopt was met tellen. Als iemand naar haar leeftijd vroeg, moest ik langer dan enkele seconden nadenken en gauw nog wat hoofdrekenen voor ik de persoon in kwestie kon antwoorden. Sinds een paar weken neem ik zelfs die moeite niet meer, en is mijn antwoord altijd "Anderhalf. Allez, bijna"

Vanaf vandaag overdrijf ik officieel niet meer. Op anderhalf jaar tijd groeide mijn hulpeloze baby uit tot een vinnige peuter. Tot een knappe griet en een fantastisch kind. Eigen stoef stinkt, maar moederstoef stinkt het allerhardst, haha! :)

De afgelopen weken dook ik na de werkuren regelmatig in ons archief met homevideo's om een compilatie te maken van het voorbije anderhalf jaar. Lekker prutsen met Windows Movie Maker, een programma waar ik nog nooit mee had gewerkt. Ik heb vaak gevloekt, maar toegegeven: het was heerlijk om te doen.

Comme Chez Colette

Voor u daar achter uw scherm van uw stoel valt: nee, onze dochter is geen eigen restaurant begonnen. Was het maar waar, dan zou zij ons eens eten kunnen geven in plaats van andersom. Amper 16 maanden oud, het zou redelijk straf geweest zijn. Maar helaas, het is dus niet zo.

Naar horecanormen is de uitbater van restaurant Colette nochtans ook piepjong. Chef-kok Thijs Vervloet is amper 25, en begin dit jaar slaagde hij erin zijn grootste droom te realiseren: een eigen restaurant beginnen. Dat is vernoemd naar zijn grootmoeder Colette, die jarenlang kokkin was. Haar moeder Anna op haar beurt was dan weer de vaste kokkin van prinses de Merode, geen onbekende in de Kempen. Om maar te zeggen dat hij die liefde voor koken van geen vreemden heeft.

Als pand om zijn restaurant in te beginnen zette Thijs zijn zinnen op zijn ouderlijk huis pal in het centrum van Westerlo, waar hij opgroeide en waar ook bomma Colette en overgrootmoeder Anna in hun hoogdagen menig feestmaal in elkaar gebokst hebben. Moeder Vervloet, die nog altijd in het huis woont, nam haar intrek op de eerste verdieping, waarna Thijs en zijn zus de living en de wasplaats lieten omtoveren tot wat nu het restaurant is. De benedenverdieping heeft een ware metamorfose ondergaan, maar er zijn nog genoeg elementen aanwezig die naar het culinaire verleden van de familie verwijzen. Zo mag al wie er komt eten nog altijd het 'goei bestek' van Colette gebruiken.

Verschillende mensen hadden me in de loop van het jaar al attent gemaakt op het feit dat er een restaurant de deuren had geopend dat de naam van onze dochter droeg. Toen we er daarna per toeval eens langs reden, namen we ons voor om snel werk te maken van een reservatie. En kijk, afgelopen maandag hadden we met de verjaardag van manlief dan eindelijk het perfecte excuus. We dropten de ene Colette op de crèche en reden door naar de andere Colette om er het lunchmenu te gaan proberen.

Ik wil niet pretenderen een fijnproever of foodie te zijn, dus een uitgebreide evaluatie van alle gangen ga ik jullie besparen. De keuken bij Colette is volgens de website klassiek Frans (whatever that may be), en de smaken zaten al meteen vanaf de hapjes goed. Het voorgerecht was normaal iets met lever, wat ik niet lust. Ik gaf de chef carte blanche, en kreeg als alternatief een heerlijk stukje vis met basilicum en tomaatjes voorgeschoteld. Ook het hoofdgerecht was een royale portie vis, omringd met knapperige stukjes seizoensgroenten. Afsluiten deden we met een zelfgemaakt zanddeeggebakje met perzik en specerijenijs. We namen ook één keer de aangepaste wijnen om te delen, en die waren alletwee dik in orde.

Samengevat: Colette is een goed adresje voor wie iets te vieren heeft of zichzelf eens op een culinaire uitspatting wil trakteren. Ik denk dat we nog wel eens teruggaan (of althans onze (schoon/groot)ouders subtiel gaan bewerken, zodat ze ons er nog eens mee naartoe nemen :) ).

En wie weet, misschien is chef Thijs nog wel op zoek naar een mascotte? Ik heb er thuis nog wel eentje op overschot. Moeten we wel eerst haar liefde voor eten nog wat verder cultiveren... 

Restaurant Colette - Sint Lambertusstraat 9 in Westerlo - Alle info vind je hier 

365 dagen Colette - de belangrijkste lessen die ik leerde in mijn eerste jaar als mama

 

Clichés zijn vaak clichés omdat ze kloppen. “Jaja, whatever”, heb ik in mijn kraamperiode vaak gedacht, toen de zoveelste bezoeker me op het hart drukte om vooral zoveel mogelijk te genieten, “want het gaat zo snel allemaal”. Ik geef het niet graag toe, maar ze hadden achteraf gezien allemaal gelijk, de snoodaards.

In no time was ze één jaar, die baby van ons. Dat vierden we het weekend na haar officiële verjaardag met de nodige toeters en bellen. Een versierde woonkamer vol familie, pakjes, een taart met 1 kaarsje en een vilten kroon. Met die festiviteiten kwam ook het besef dat Colette al een heel jaar deel uitmaakt van ons gezin. 365 dagen gevuld met zowel wondermooie als gitzwarte dagen. Een behoorlijk zot jaar, waarin ik vaak op mijn eigen grenzen ben gebotst, maar waarin ik ook ontzettend veel geleerd heb. Over mezelf, over mijn lief, over het leven. De belangrijkste lessen die ik heb getrokken na één jaar moederen vind je hieronder.

Hulp en steun = heerlijk

Alleenstaande ouders, ze verdienen wat mij betreft een medaille, een standbeeld of misschien wel allebei. “Hoe doen die dat toch, alleen?” Ik heb het de voorbije maanden constant gedacht. Het netwerk dat wij hebben is voor ons misschien vanzelfsprekend, voor veel mensen is het dat niet. Dat ben ik verdomd goed gaan beseffen.

De hulp die we kregen was vaak heel praktisch van aard: een vriendin die soep kwam brengen, mijn schoonmoeder die met een mand gestreken was voor de deur stond of de kraamhulp die ons bijstond met raad en daad in de eerste dagen thuis. Waarschijnlijk hadden we het ook zonder hen wel gered, maar het zou zonder zever een pak zwaarder geweest zijn. En het was al niet van de poes...

Hoge pieken, diepe dalen

Het prille ouderschap is bij momenten een emotionele rollercoaster. Zo eentje met steile afdalingen en loopings waar je mottig van wordt. Sta je het ene uur te grienen van ontroering omdat je kind voor het eerst gegiecheld heeft, dan kan het goed zijn je een paar uur later de haren uit je hoofd wil trekken van pure ellende omdat de baby ALWEER weent en niet te troosten valt, terwijl jij alleen maar even, heel even, je ogen wilt sluiten (slaap is sowieso heilig, dus werd ik zo'n mama met een lullig briefje aan haar voordeur. Maar alles voor de goede zaak, toch?) 

Goede raad = killing

“Je moet bakstenen onder het bedje zetten, dat helpt tegen reflux”

“Ik ken een goede osteopaat”

“Ik ken een goede kinesist”

“De kleindochter van mijn buurvrouw haar collega had ook een baby die veel weende, en dat bleek een voedselintolerantie te zijn”

“Zou je wel voortdoen met borstvoeding?”

“Zou je wel stoppen met borstvoeding?”

“Volgens mij weent ze omdat ze honger heeft”

(enzovoortenzovoortenzovoort…*ZUCHT*)

De gemiddelde baby bestaat niet. De gemiddelde moeder ook niet

Een nieuwbakken moeder is een onzeker wezen. Is het dan echt nodig om alles aan een baby wat ook maar enigszins afwijkt van het gemiddelde of de standaarden zo dik in de verf te zetten? (Ja, Kind en Gezin, ik heb het tegen jullie!)

Daarmee samenhangend: laat elke moeder in godsnaam haar goesting doen. Slaapt haar zoon beter op de buik dan op de rug? Laat haar doen, een kind met een uitgeslapen moeder is sowieso beter af. Wil ze vanaf dag 1 de fles geven? Stop met haar scheef te bekijken. Of slaapt de baby na een jaar nog altijd tussen beide ouders in? Denk 2 keer na, en slik die opmerking gewoon in. Het is allemaal al moeilijk genoeg zonder al die meningen en invloeden van buitenaf. Vrijheid, blijheid.

Alles komt altijd goed. Min of meer…

Uit het leven gegrepen: een baby die pertinent weigert om van de fles te drinken, kan een jaar later tutteren alsof haar leven ervan afhangt. En hing de fruit- en groentenpap eerst all over the place, dan kan het goed zijn dat er een paar geduldige maanden later toch al een paar hapjes gegeten worden. Al is genoeg nog altijd genoeg, want ze laat zich niets opdringen, die dochter van ons. Waarmee ik maar wil zeggen: dingen die in the heat of the moment zware drama’s lijken, blijven dat zelden of nooit. Zelfs de meest ellendige situaties gaan ooit, uiteindelijk, voorbij.

Een twijfelende moeder is niet persé een slechte moeder

Ik pleit schuldig, meneer: ik was tijdens mijn zwangerschap zo’n typische, streverige mama-in-spé die meer ervaren moeders tot meewarrig hoofdschudden en oogbollengerol aanzet. Niet zozeer op materieel vlak, wel op het gebied van informatie. Ik verdiepte me in de ervaringen van lotgenoten op het internet, las het handboek van La Leche League over borstvoeding van voor naar achter en weer terug en zat samen met een dozijn andere debuterende ouderparen een cursus over bevallen uit in het ziekenhuis van onze keuze. Ik dacht oprecht dat ik goed voorbereid was omdat we op voorhand al bepaalde keuzes hadden gemaakt of tenminste de verschillende mogelijke opties hadden overwogen. Viel dat even tegen, toen het echt zover was.

Ik ben nochtans van nature geen twijfelaar, maar ineens was ik onzeker over alles. Getuige ook mijn Google zoekopdrachten uit die periode, die varieerden van “hoeveel uur per dag slaapt een baby van 7 weken?” tot “moet een baby onder een pyjama nog een romper dragen?”. Een mens vraagt zich af hoe moeders dat deden toen er nog geen internet bestond...

Een moeder die af en toe van gedacht verandert ook niet, trouwens

Sommige dingen verliepen exact zoals ik ze op voorhand in mijn hoofd had, maar op andere vlakken heb ik mijn oorspronkelijke mening serieus moeten bijsturen. Colette bleek geen samenslaper, hoe hard er vanuit sommige hoeken ook gehamerd wordt op de voordelen. De vlieger “zo’n kleine baby slaapt toch overal” bleek hier ook totaal niet op te gaan  En mijn enthousiasme over de Rapley-filosofie was ook snel over toen al die stukjes groenten en fruit meteen op de grond belandden in plaats van in de mond van mijn VEEL TE MAGERE baby.

Het altijd aanwezige schuldgevoel

Even serieus: had niemand mij daar op voorhand voor kunnen waarschuwen? Man toch, ik denk dat ik me het afgelopen jaar vaker schuldig heb gevoeld dan in de rest van mijn leven samen. Volkomen op niks gebaseerd ook meestal, dat schuldgevoel.

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik op dat vlak een knop heb omgedraaid. Want een perfecte ouder zijn, kan dat wel? Wordt zo’n kind daar beter van, van een moeder die tegen elke prijs vasthoudt aan haar keuzes en principes, ook al zijn die misschien niet wat het gezin als geheel op dat moment nodig heeft? Dan wil ik veel liever een relaxte mama zijn, die soms ook maar wat aanmoddert maar net daardoor aangeeft dat het oké is om in het leven soms op uw gezicht te gaan en weer recht te krabbelen. Ik ben er nog niet helemaal, maar het besef is er, en dat is al veel waard.

Zorg voor je baby, maar ook voor jezelf

De totale afhankelijkheid van een pasgeboren baby is ontroerend schoon, maar ik vond het soms ook behoorlijk verstikkend. Na de eerste weken in quarantaine in de babybubbel te hebben doorgebracht, kon ik er dan ook enorm van genieten om eens iets voor mezelf te doen, al was het maar wat lezen, eens naar de kapper gaan of lunchen met vriendinnen. Ik voelde me daarna altijd een stukje dichter bij het ideaalbeeld van de relaxte mama die ik wilde zijn. Al blijft het wel constant vechten tegen dat schuldgevoel. Ja, ook nu nog…

Over gelukkige grootouders en zelfverzekerde vaders

Ik heb me tijdens mijn zwangerschap constant afgevraagd hoe die kleine stamper in mijn buik mijn leven zou veranderen. Het is misschien egocentrisch, maar over de impact die haar komst op het leven van mijn (schoon)ouders en man zou hebben, had ik op voorhand veel minder nagedacht. Tijdens mindere momenten was dat iets waar ik me gelukkig aan kon optrekken. Het is hartverwarmend om ze bezig te zien. Mijn schoonouders, die na 2 zonen en 2 kleinzonen eindelijk een meisje in huis hebben. Mijn ouders, die aftellen naar hun wekelijkse oppasdag zoals kinderen naar Sinterklaas. De meter en de peter, die elk op hun manier een stempel drukken op het leven van Colette. En dan is er nog mijn lieve man, die zijn rol als meisjespapa zo naturel en zelfzeker invult dat ik er soms jaloers op ben. Zo klein nog en toch al zo liefdevol omringd: het is een gelukzak, ons meisje.

Een kind krijgen verandert alles (en toch ook weer niet)

Er is geen weg meer terug. Soms herken ik mezelf en mijn eigen leven bijna niet meer. Op zondag staan we tegenwoordig soms voor een gesloten deur bij de bakker, omdat die nog niet open is. Ik moet niet meer elk nieuw tv-programma gezien hebben, ik ga liever op tijd slapen om nog wat te kunnen lezen. Ik verheug me oprecht op onze vakantie in Frankrijk, waar het zotste wat we gaan doen waarschijnlijk wat touren met onze fietskar gaat zijn. Ik laat mijn dochter ’s morgens mijn zorgvuldig uitgekozen outfit onderkwijlen, gewoon omdat ik het zo tof vind als ze haar hoofdje op mijn schouder legt. Er is nu iemand in mijn leven die altijd op de eerste plaats zal komen, no matter what. En na een jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik daar helemaal okee mee ben.

(Maar die veranderingen moeten ook niet te ver gaan, natuurlijk. Ik vind het een verademing om eens over iets anders te kunnen babbelen dan over baby-ontwikkelingen of het beste merk van pampers. Ik ontbijt nog altijd liever traag en uitgebreid dan snel iets naar binnen te schrokken. Ik doe meestal mijn best om deftig geschminkt op mijn werk te verschijnen - en maar goed ook, want: wallen. En uiteraard blijf ik dagdromen over exotische bestemmingen en een volgend bezoekje aan Berlijn)

*Disclaimer* Ik ben me ervan bewust dat dit overzicht niet voor iedereen even herkenbaar zal zijn. Mijn blog, mijn baby. Net zoals de ene baby de andere niet is, ervaart ook iedereen die eerste weken en maanden wellicht op een andere manier. Waar zijn jullie achter gekomen door moeder of vader te worden? Zijn er grote levenslessen die ik misschien over het hoofd heb gezien? Ik lees ze graag in de comments.