Maandoverzicht: november 2016

 De laatste maand van het jaar is bij deze alweer ingezet, wat wil zeggen dat we nog maar op een zucht verwijderd zijn van 2017. Tijd dus voor de voorlaatste terugblik van 2016. 

Gedaan

- Een verlengd weekend gespendeerd aan zee, waar we de viswinkels van Nieuwpoort plunderden, gingen zwemmen en de plaatselijke kinderboerderij bezochten. Het was koud en nat, dus we brachten welgeteld 5 minuten door op het strand. Op de terugweg naar huis deden we een tussenstop in het immer prachtige Brugge. We hoopten vurig dat die overload aan cultuur Colette goed moe zou maken, maar helaas, het was de volle 150 km naar huis feest op de achterbank :) Ook altijd een beetje een kleine volksverhuizing, zo een weekend weggaan met een kind. Op het vlak van efficiënt inpakken hebben we thuis nog wel wat te leren.

- Intussen zijn we met de vriendinnengroep allemaal de kaap van de 30 gepasseerd. Een feestjaar dat we deze maand gezamelijk afsloten door samen met de mannen naar een dinner & dance te gaan in een feestzaal in de buurt. Wat basically een soort van trouwfeest is (= veel eten en een volle dansvloer waar van Hinzajee gedanst wordt), alleen dan zonder bruidspaar en ellenlange speeches. Zatte nonkels, die waren er dan weer wel in overvloed. Alsook een Parijs-Roubaix-winnaar uit de jaren '70 die zijn 70ste verjaardag kwam vieren. We zijn met onze 30 lentes misschien nog een tikje te jong voor zulke evenementen, maar het was enorm plezant om nog eens gezamelijk de hort op te zijn.

- Ook nog keihard het vermelden waard was de babyborrel met de uitgebreidste catering ooit, waar we op uitgenodigd waren. Naast gegeten heb ik er vooral veel tijd doorgebracht op het springkasteel, samen met mijn dochter die haar ogen uitkeek. Het is zo eens iets anders dan gezellig keuvelen met de volwassenen.

Geluisterd naar

De debuut-cd van schoonbroerlief, die na 3 bangelijke platen met Balthazar nu met zijn soloproject Zimmerman gaat toeren. Hier te beluisteren, hier te bekijken.

En omdat ze kwaad gaat zijn als ik Simon hier vermeld en haar niet: de passage van zusterlief in de AB vorige week was ook meer dan de moeite :) Enkele dagen eerder was ze te gast tijdens de liveshow van de Rode Neuzen Dag op Q-Music, dat kan je hier terugkijken.

Aan het lezen

Een boek volledig uitlezen zat er deze maand niet in. In een optimistische bui ging ik naar de bibliotheek, en kwam terug met 2 kloefers van een paar honderd bladzijden die allebei al eeuwen op mijn to-read lijstje stonden. "Mabaajaat, het gaat me nog wel lukken om die dit jaar uit te lezen", dacht ik. Maar helaas, terwijl het einde van 2016 nadert liggen ze nog altijd ongelezen op mijn nachtkastje. Ze zijn te zwaar om mee over en weer te slepen op de trein, en 's avonds ontbreekt het me aan goesting om er eindelijk in te beginnen. 

In afwachting daarvan ben ik halfweg Reizen ronder John van Geert Mak, een non-fictie boek over het Amerika van de 20ste eeuw dat ik een paar jaar geleden voor kerst cadeau kreeg. Ik lees niet vaak non-fictie, maar voor Mak maak ik graag een uitzondering. Zo goed geschreven en kleurrijk verteld, en daarnaast ook ontzettend leerrijk. Heel interessant ook om te lezen op een moment waarop Amerika opnieuw door een bewogen periode gaat, die ongetwijfeld binnen een paar decennia ook de geschiedenisboeken zal halen.

Afwisselen deed ik met iets lichtere lectuur op de Kindle, waar momenteel Grote kleine leugens van Liane Moriarty op staat, onze eerste leesclub-keuze voor het nieuwe jaar. Zotte moeders met kleine kinderen in de hoofdrol van dit boek, dus al een paar keer goed gelachen. 

Of nee, ik bedenk me net dat ik wel iets volledig heb uitgelezen: het vierde nummer van Charlie Magazine. Ik hoop eigenlijk nooit (vrouwen)tijdschriften, omdat ik echt niet zit te wachten op het zoveelste recept voor soep of tips om zo snel mogelijk een ideaal bikinilijf te kweken. Pas op, ik blader daar al eens graag door bij de tandarts of de kapper, maar ik kan er echt mijn geld niet aan geven. Maar Charlie is een interessante vreemde eend in de bijt. EINDELIJK een tijdschrift dat doet nadenken in plaats van zijn lezers hersendood te maken. Dat je er een onafhankelijke redactie van enthousiaste jonge mensen mee steunt in plaats van één van de grote mediaconcerns vind ik persoonlijk ook een groot pluspunt.

Gekeken naar

Helaas niet naar het 5de seizoen van Downton Abbey, want daar was iemand anders in de bibliotheek al mee lopen (grrrr). Maar seizoen 2 van Call the midwife viel gelukkig ook zeer hard te pruimen.

Niet gekeken naar

De Slimste Mens ter Wereld. Kan er iemand eens tegen Erik Van Looy en Woestijnvis gaan zeggen dat dat programma 5 jaar geleden zijn beste tijd al had gehad? Ook De Afspraak zet ik tegenwoordig dikwijls af uit miserie. Teveel mannen met uitgesproken meningen die persé hun zeg willen doen, teveel gasten tout court voor te weinig zendtijd.

(Ik klink nu misschien wel een beetje als een verzuurd wijf, ik besef dat. Maar leven en laten leven: als het mij niet aanstaat, kan de tv ook uit. Gelukkig maar)

Verslaafd aan

Op 2dehands.be naar kinderspeelgoed kijken. Serieus, waarom zou je als ouder eigenlijk nog iets in een speelgoedwinkel kopen? We kochten zo onlangs een bus en een boerderij van Fisher Price voor Colette. Alleman content: het kind, mijn op-koopjes-beluste-hart én onze portemonnee.

Blij met

Ons nieuwe bed, dat begin deze maand zijn intrede deed. Eindejaarspremie well spent, want sindsdien slapen we als kleine baby's. Kleine baby's die al doorslapen, voor alle duidelijkheid. Het mag een wonder heten dat ik me nog maar 1 keer een klein beetje overslapen heb, want het eerste wat ik 's ochtends denk is nu nog harder "IK WIL HIER VOOR ALTIJD BLIJVEN LIGGEN".

Nog wennen aan

Het feit dat ik vanaf nu 1 dag per week van thuis uit mag werken. Niet opstaan en meteen al haasten om zeker op tijd mijn trein te halen, maar opstaan, kind wegbrengen en na een ontbijt (de luxe!) achter de computer kunnen kruipen. Een zaligheid, die weliswaar nog niet helemaal geïntegreerd is in mijn weekroutine. Maar dat zal wel komen.

Uitkijken naar

De feestdagen, toch wel. Een week vakantie, quality time met de familie, lekker eten: laat maar komen. 

Ik kijk er alleen gigantisch tegenop om de kerstboom uit de kelder te sleuren, dat wel. Maar één dezer zal ik er toch maar eens aan beginnen. Misschien wel dadelijk, als ik deze post online heb gezwierd. Korte pijn enzo...Tot volgende maand!

Maandoverzicht: oktober 2016

Bekentenis van de dag: de herfst is niet mijn favoriete seizoen. Ik heb het altijd nogal moeilijk met afscheid nemen van de zomer. Buiten eten, de zon op mijn gezicht voelen, thuis vertrekken zonder een jas of een pull (laat staan handschoenen en een muts) mee te nemen: het behoort weer allemaal tot het verleden, voor een goed half jaar dan toch. Bovendien vind ik het ook iets triest en melancholisch hebben, de regenbuien en de natuur die langzaam afsterft. Maar kijk, als je de maand oktober kan afsluiten met een zonnig weekend zoals dat afgelopen week het geval was, dan verzacht dat de overgang al wel een beetje. The best of oktober, speciaal voor jullie in een overzicht gegoten.

Kalender

Wij zijn thuis niet zo'n volplanners. Er gaan weken voorbij dat de gezinsagenda zo goed als leeg is. Heerlijk vind ik dat, want dat betekent dat er tijd en ruimte is om te doen waar we zin in hebben en onze neus achterna te gaan (ook al is dat gewoon de afstand tussen de zetel, de keuken en terug). Niet zo in oktober. Elk weekend was er wel iets te doen. Ook heel leuk natuurlijk, daar niet van.

Op een zaterdagvoormiddag namen we Colette mee naar een zaalshow van Bumba in het CC een dorp verder. Ik had er op voorhand een beetje mijn twijfels bij, maar toegegeven: ze weten bij Studio 100 waar ze mee bezig zijn. 45 minuten lang mooie kostuums, liedjes om mee te zingen en zelfs een echte verhaallijn (trouwe Bumbakijkers weten dat die in de 'gewone' afleveringen soms ver te zoeken is, en dat is nog zacht uitgedrukt). Colette vond de theaterzaal vol kindjes al imposant genoeg om naar te kijken en was met haar 16 maanden misschien net nog iets te jong om alles mee te krijgen. Maar voor de rest zeker voor herhaling vatbaar.

Verder was er op een zondagnamiddag een folieke van de man en twee vrienden: een proefnamiddag  met wijnen uit Piëmonte, Italiê. Ik ken weinig van wijn, maar werd toch opgevorderd om achter één van de proeftafels te staan om mensen hun glas bij te vullen. Ideale gelegenheid om casual zinnen als "deze blend van chardonnay en pinot noir kan zeker concurreren met de betere champagne" te kunnen droppen in een conversatie, dat wel...

Afsluiten deden we op de laatste dag van de maand met het laatste 30-jarigenfeestje in onze scoutskliek. Intussen is de laatste jarige al een paar maand 30, en zijn we allemaal al wat gewend aan onze nieuwe voordeur. Het feestjaar werd afgerond in stijl, met een supergezellig huiskamerfeest in the Great Gatsby meets Halloween thema. Dat ik als eerste jarige in de rij alweer bijna 31 word, vergeet ik nog liever eventjes ;)

Tripjes

Geen idee of er zich onder mijn lezers veel ouders van jonge kinderen en/of dierenliefhebbers bevinden, maar bij deze een tip voor een uitstapje, gratis en voor niets: ga een keer naar 't Struisvogelnest in Lier. De kinderboerderij op den buiten heeft onlangs bijna de deuren moeten sluiten omdat de buren klaagden over overlast, maar is tot nader order nog gewoon open. We brachten er midden oktober een koude maar gesmaakte zondagmiddag door. Om jullie een idee te geven: naast de boerderijdieren is de topattractie er een grote bak vol balen hooi om in te ravotten. Een sympathieke, niet door-en-door-commerciële plek, zo heb ik het graag.

Oktober had ook nog een weekendje weg in petto waar ik al heel lang naar uitkeek. Met mijn girlsquad van op de universiteit huurden we dit toffe huis in de Ardennen. We zien elkaar niet zo vaak, dus bij een zelfgekookte maaltijd en een uitgebreid ontbijt namen we rustig de tijd om bij te praten en veel te lachen. Maar het was ook veel te mooi weer om alleen maar binnen te zitten, en dus deden we twee keer onze wandelschoenen aan voor een tocht door de herfstige natuur. In Sart-lez-Spa volgden we de loop van de rivier de Hoëgne, wat ons op feeërieke plekken bracht die niet zouden misstaan in de Droomvlucht in de Efteling. Die taferelen trokken helaas ook een heleboel natuurfotografen aan, waardoor de rust op sommige plaatsen ver te zoeken was. Op dag 2 reden we richting Robertville voor een wandeling rond het kasteel van Reinhardstein, wat ook enorm mooi was. Lang leve dardennen!

Nagedacht over

Een korte zonvakantie in het voorjaar. Colette wordt pas eind mei 2, en als we met het vliegtuig zouden gaan,  is dat voor haar nog gratis. Daarnaast klinkt het op dit moment gewoon heel aanlokkelijk, even naar de zon met ons 3. Maar het zou de eerste keer worden dat we met haar vliegen en ik ben er nog niet goed uit of we dat wel aan gaan durven, aangezien een lange autorit vaak al een hele uitdaging is.

Aangemodderd

Sporten was deze maand niet echt een succes. De teller stond op 2 looptochtjes. Wel allebei door mooie natuurgebieden in plaats van mijn gebruikelijke route over asfalt, maar dan nog...Ik ben van plan om er niet te zwaar aan te tillen. Af en toe lopen is nog altijd beter dan helemaal nooit, nietwaar?

Gefrustreerd over

Weinig dingen zijn meer ergerlijk dan wakker worden omdat je geen adem meer krijgt voor een verstopte neus en dan in een koude badkamer op zoek moeten gaan naar neusspray. Nochtans meerdere keren voorgehad, de voorbije maand. Ik ben normaal gesproken helemaal niet vaak ziek, maar deze herfst ben ik precies chronisch verkouden. Ik hoop vurig op beterschap.

Gegeten

In oktober was er na 2 doodles, 1 uitgestelde afspraak en 20.000 berichten op Whatsapp eindelijk een keer een sushidate met vriendinnen. Mijn oma trakteerde de familie 9 maanden na haar 83ste verjaardag op een etentje bij dit heerlijke Aarschotse restaurant op twee passen van onze voordeur. En er was ook een etentje bij een kersverse 40-jarige thuis, waar we ons tegoed deden aan veel verschillende gangen en bijpassende wijnen uit de kelder van de gastheer. Zolang er eten is, is er hoop.

Gekeken

Mijn haar ging deze maand een beetje overeind staan van de Pano-reportage over kleuterscholen. Waarom precies, dat hebben zij en zij en zij al mooi uitgelegd, dus dat ga ik hier niet herhalen. Binnen iets meer dan een jaar is het onze beurt, en ik kan nu niet direct zeggen dat ik er naar uitkijk, eerlijk gezegd...

Gelukkig was er ook plaats voor iets luchtig. Ons moeder en ik amuseerden ons kostelijk bij de laatste film van Bridget Jones (die met de baby, en een immer knappe Colin Firth). Ook de Downton Abbey-liefde bleef overeind. Seizoen 3 en 4 zijn intussen achter de rug en mijn favoriete personage heeft op een gruwelijke wijze het loodje gelegd, maar dan nog: Britse fictie van de bovenste plank.

Gelezen

Het vorige boek dat we lazen met de leesclub (ik schreef er hier al kort over) liet bij mij geen verpletterende indruk na. Voor de bijeenkomst van volgende week viel onze keuze op "Norwegian Wood" van Murakami. Na een niet al te denderende kortverhalenbundel die ik een paar jaar geleden van hem las waren de verwachtingen niet erg hooggespannen. Maar çava nog. Laat ons het er op houden dat het een boek was dat perfect bij het seizoen paste: treurig, met af en toe een glimpje schoonheid.

Ook de nieuwste telg in de Harry Potter-reeks lag thuis nog op mij te wachten. "The cursed child" is het script van het theaterstuk dat J.K Rowling mee heeft geschreven en dat as we speak in Londen wordt opgevoerd, en dat gaat over de middelste zoon van Harry Potter, die bijna 20 jaar nadat hij Voldemort heroïsch verslagen heeft een hoge ambtenaar op één of ander ministerie is geworden. Het boek komt nog niet tot aan de enkels van z'n 7 voorgangers, maar als tussendoortje was het zeker te pruimen.

Genoten van

Middagpauze-wandelingen door Brussel met lunch op de Kunstberg, al dan niet in het gezelschap van mijn nieuwe collega's. Nog op werkgebied: een poging doen om nieuwe materie onder de knie te krijgen en veel, heel veel, nieuwe mensen ontmoeten. Mijn hoofd lijkt soms over te lopen als ik terug naar huis trein, maar op een goeie manier, dat wel.

Aan het einde van dit maandoverzicht nog even een dienstmededeling: mijn vriendin Sara, het brein achter de website yogawereld.be, heeft me gevraagd om af en toe een gastblog te schrijven, een vraag waar ik graag op inging. Het is de bedoeling dat ik vanaf december af en toe een bepaalde yogavorm ga uittesten, en daar dan verslag van uitbreng. Wellicht zullen jullie er ook hier af en toe iets van meekrijgen, maar ik moet nog eens nadenken over de praktische uitwerking. Als het zover is, zijn jullie uiteraard de eersten die het horen.

Maandoverzicht: september 2016

Terwijl ik dit maandoverzicht in elkaar zet, ben ik even in between jobs. Mijn vervangster nam begin deze week de fakkel over, en nu ben ik nog een paar dagen thuis voor ik komende maandag start op mijn nieuwe job. Bewust, om even te resetten voor ik met een fris hoofd aan iets nieuw kan beginnen. Ik had dinsdag een heel fijn afscheidsetentje met mijn baas en collega's, en ook de vele mailtjes met lieve woorden van mensen waar ik door de jaren heen contact mee had, deden me veel deugd. Het was een mooie, serene manier om een boeiende en leerrijke periode in mijn leven af te sluiten.

Maar het leven is gelukkig meer dan werken alleen. Wat had september 2016 nog zoal te bieden? Wel...

Aangenaam verrast door

De prachtige nazomerdagen die september ons bracht. Het feit dat Colette na lang voorzichtig alles vasthouden ineens weg was met stappen, en nu het liefst te voet de wereld verkent. Het nieuwe uiterlijk van Diest, dat door het blootleggen van de Demer ineens een heel andere stad is geworden, met mooie plekjes die niet moeten onderdoen voor pakweg Gent.

Gestart

September is niet alleen de maand waarin kindjes terug schoolwaarts keren, ook heel wat hobbytoestanden beginnen dan opnieuw na de zomermaanden. Dat gold ook voor mijn wekelijkse yogales op zaterdagochtend. Ondanks wat wetenschappers hier beweren, vind ik yoga toch ECHT wel een sport. Quasi altijd bezwete kleren en spierpijn achteraf hier. Maar zoveel deugd van, niet normaal!

Waar mijn enthousiasme nog een beetje voor moet groeien, dat is lopen. U moet weten: ik heb als tiener tijdens de lessen L.O een loopdegout gekweekt. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de sponsorveldloop waar wij verplicht aan moesten meedoen mijn minst favoriete dag van het hele jaar was. Maar ja, nu ben ik dus toch aan het lopen geslagen, vrijwillig dan nog. Gemotiveerd door het mooie weer en het vooruitzicht op een betere conditie, maar nog niet met heel mijn hart. Ik kan nog steeds wel 10 dingen bedenken die leuker zijn, en met een zak chips voor de tv hangen is er daar helaas nog altijd één van. We zien wel waar het schip strandt, en hoe lang ik het volhou. Die 10 lessen met Evy nemen ze mij toch al niet meer af, ha!

Gedanst

Op het jaarlijkse feestweekend van onze scoutsgroep. Op vrijdag is er traditiegetrouw een fuif voor de jeugd met loeiharde boenkeboenke, en op zaterdag eentje voor de oudere garde met een coverbandje. We lieten ons voor de eerste keer ooit verleiden om voor die tweede avond te kiezen, en hebben ons dat niet beklaagd. De realiteit onder ogen zien heet zoiets zeker? ;-)

Gegeten

Op één culinaire uitspatting (waarover jullie hier al konden lezen) en één brasseriebezoek na stond deze maand in het teken van in huiselijke kring dineren. Er kwamen ex-collega's brunchen, we kregen heerlijk stoofvlees voorgeschoteld bij vrienden en waren te gast op een housewarming-BBQ op de indrukwekkende werf van andere vrienden. Allemaal keigezellig, en voor mij meteen ook één van de weinige leuke kanten aan de winter die er zit aan te komen. Laat die etentjes en huiskamers vol kaarsen maar komen.

Gekookt

Zelf kook ik eigenlijk helemaal niet zo graag, maar wat ik wel al eens tof vind, is 'souschefke' spelen als mijn man iets in elkaar bokst. Soms eindigt dat in ruzie, maar in september brachten we nogal wat uren samen in de keuken door. Om liters soep en potten vol spaghettisaus te maken en ondertussen wat bij te praten. Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar het was gezellig in de keuken, lieverd.

Gekeken - TV

We hebben hem wat verwaarloosd tijdens de zomermaanden, onze televisie. We hebben misschien nog 1% vrije ruimte op onze digicorder. Allemaal films, series, documentaires en random onzin die we dringend nog eens moeten bekijken. Ooit...

Momenteel hebben we thuis op tv-vlak 2 verslavingen: een vaste waarde en een nieuwe ontdekking. "Zo man, zo vrouw" valt onder die eerste categorie. Al vinden we dat het dit seizoen wel opvalt dat ze de meer 'extreme' koppels eruit vissen. Maar plezant om naar te kijken blijft het wel. Zo'n oprechte mens ook, Jani, zowel in zijn verontwaardiging als in de genegenheid die hij op het einde van de aflevering lijkt te voelen voor 'zijn' koppels. Ons favoriete tv-halfuurtje van de week, by far.

Waar we ook elke week naar uitkijken, dat is "The Voice Kids" op TF1. Als bij toeval ontdekt tijdens het zappen, maar we zijn er als een blok voor gevallen. Ik heb nooit veel gehad met talentenjachten op tv, waardoor ik het compleet gemist had dat er ook al eens een Belgische versie van het programma was geweest (één seizoen of meerdere? Ik weet het zelfs nog altijd niet). Hypergetalenteerde kinderen, blinkende familieleden en 3 juryleden die 'hun' artiesten op een volwassen maar toch lieve manier behandelen. En het is nog goed voor uw Frans ook! De finale is er morgen vanaf 20u55. Wij zijn thuis al sinds aflevering 1 lid van #teamlou 

Gekeken - series

Het was dus al een mooie maand op tv-gebied, maar oh, dan hebben we het nog niet over series gehad. Begin september begon ik naar Downton Abbey te kijken, en jezuschristus, hoe goed is dat!

De Britse reeks over een adellijke familie en hun bedienden aan het begin van de 20ste eeuw heeft echt alles in huis. Klassebakken van acteurs, gehuld in de prachtigste kostuums. Veel verhaallijnen, maar allemaal zo goed en realistisch uitgewerkt. Aandacht voor de historische context ook, zoals de Eerste Wereldoorlog en de opkomst van het feminisme. Bloody well done dus, en no way dat ik de komende maanden nog naar iets anders ga kijken.

Gelezen

Er zijn helaas maar 24 uren in een dag, dus de boeken hebben het deze maand moeten afleggen tegen al dat televisiegeweld. Ik las in september anderhalf boek uit. Beginnen deed ik met "To Kill a Mockingbird" van Harper Lee, een klassieker die ik al een tijdje een kans wilde geven. Niet slecht, maar een beetje langdradig. Intussen worstel ik me door "Het Nachtcircus" van Erin Morgenstern voor onze maandelijke leesclub meeting volgende week, maar ik geraak er maar niet in. Ik heb dat niet vaak, maar het voelt echt een beetje als een opdracht, die resterende pagina's uitlezen. Nog even afwachten dus voor ik een oordeel ga vellen.

Gekocht

We gingen EINDELIJK over tot een aankoop die we al veel te lang voor ons uit hadden geschoven: die van een nieuw bed. Het is even slikken om zo'n bedrag te spenderen, maar ik vond het uittesten van al die verschillende matrassen nog wel tof om te doen, en ik weet heel zeker dat we binnen een paar weken fantastisch goed gaan slapen.

(Toch, lieve Colette? :) )

Maandoverzicht: augustus 2016

Het is alweer 2 volle dagen september, lieve vrienden. Dat betekent dat het ook alweer een jaar geleden is dat ik thuis zat met een flesweigerende baby en heel veel stress had om opnieuw aan het werk te gaan. Maar kijk, alles gaat voorbij, en dit jaar had augustus naast heel wat uren zonneschijn ook een paar leuke verrassingen in petto. Daarom aan de vooravond van het weekend: een terugblik in een paar trefwoorden.

Bezocht

- In augustus gingen we een week naar zee, pal tijdens de warmste week van het jaar. Wat gefietst, wat gekuierd, wat ijsjes gegeten, u kent dat wel. België is nog zo lelijk niet, als het niet regent tenminste.

- Omdat het van mij niet altijd dijk, ijsjes en gocarts hoeft te zijn, namen we ook eens de auto richting Westhoek voor het Kunstenfestival in Watou. Het concept? Poëzie meets moderne kunst meets een boerengat. Ik wou er allang eens naartoe en ben blij dat het er eindelijk eens van gekomen is. Niet alle werken waren even hard de moeite, maar ik heb zeker dingen gezien die tot nadenken stemden. Ik wil volgende zomer graag nog eens terug, maar dat zal dan zonder man en dochter zijn want die vonden er niet zoveel aan.

- Op een impulsieve zondagnamiddag namen we ook eens de trein naar Lier. Echt een gezellig stadje, en dat op amper 20 minuten rijden van bij ons thuis. Ik werkte in een niet zo heel ver verleden een tijdje in de regio, maar mijn man was er nog nooit (!!!) geweest, wat een schande!

- De plaatselijke kermis, waar ik voor amper 5 euro bijna een uur met een enthousiast kindje aan de eendjeskraam kampeerde. Dat ik van de madame van de kraam eerst geen bal mocht kiezen als prijs voor mijn dochter ("want die ligt aan de jongenskant, mevrouw") temperde mijn enthousiasme wel een beetje. Maar al bij al: de best gespendeerde 5 euro van de voorbije maand.

Bezoek

Van puppy Boris, die twee weken lang bij ons logeerde omdat zijn baasjes op vakantie waren. Voor even hadden we er dus een heel erg schattige huisgenoot bij, die het nodige leven in de brouwerij bracht. Maar zo'n hond is eigenlijk ook wel een beetje een tweede kind, dat aandacht vraagt en rommel maakt. Ons voornemen om nog even geen huisdieren te nemen blijft dus voorlopig overeind.

Grootste gemiste kans

Verlof nemen om de kale woestenij die wij "tuin" noemen eindelijk eens onder handen te nemen, en dan in de plaats ziekenverzorgster moeten spelen. Awoert aan buikgriep in de zomer!

Raarste activiteit

Een badkuip gevuld met Duplo die al 20 jaar bij ons moeder in de kelder lag, zodat de bouwstenen weer een generatie mee kunnen. Grappig zicht, toch?

Gegeten

Ik zou graag eens willen weten hoeveel wij maandelijks uitsparen aan restaurantbezoekjes sinds Colette er is. Genoeg om elke maand een nieuw paar schoenen te kopen, minstens.

Maar als het er dan toch nog eens van komt, is het eens zo leuk. Onze keuze deze maand viel op Harte Troef, een bistro in eigen stad. Al vaker ijsjes besteld of iets gedronken op het mooie tuinterras (de allereerste keer was ik meer dan 40 weken zwanger en daar ter plaatse vreselijk over aan het balen), maar nog nooit echt gegeten. Ten onrechte, zo bleek. Aanrader!

Gelezen

Ik vrees dat ik nog altijd niet helemaal uit het zwarte gat na "A little life" ben geklauterd. Momenteel lees ik "Dertig dagen" van Annelies Verbeke, met dank aan een vrijgevige ziel uit mijn omgeving met een abonnement op De Standaard. Een boek met een zwarte schilder als hoofdpersonage, dat zich afspeelt in bovengenoemde Westhoek. Interessant uitgangspunt, maar tot nu toe kan het me niet zo boeien. Idem voor onderstaand boek trouwens, waar ik veel goeds over had gehoord maar dat de verwachtingen niet kon inlossen.

(Mooi kleedje heb ik hier aan he? Ook gekocht in augustus. 2 dagen aangehad. Gewassen zonder het etiket te lezen. 20 centimeter gekrompen. Meteen ook het dieptepunt van deze maand ;( )

Gekeken

- Ik heb een nieuwe serie gevonden: "Call the midwife", over kinderen kopen in het Londen van de jaren '50. Gebaseerd op het dagboek van een echte vroedvrouw. Het is niet super verslavend, maar wel interessant en mooi in beeld gebracht, dus ik denk wel dat de volgende seizoenen hier ook wel de revue zullen passeren.

- Verder: plannen maken om in Leuven naar een cultureel verantwoorde openluchtfilm te gaan kijken. Afzien van die plannen omdat je al de hele dag in winterkleren rondloopt en het nog steeds koud hebt. Eindigen in de lokale bioscoopzaal om tussen een bende gibberende vrouwen naar "Bad Moms" te kijken. En je nog kostelijk amuseren ook.

Geluisterd

- Naar een optreden van Belle & Sebastian in het Rivierenhof in Deurne. Na een passage op Pukkelpop en een doortocht in de AB was het alweer een paar jaar geleden dat ik mijn favoriete Schotten nog eens aan het werk zag. En ze stelden niet teleur: de avond bracht ons een mooie afwisseling van oudere en nieuwe nummers, doorspekt met sappige anekdotes en Brexit-mopjes.

- Naar loeiharde reggae ergens in een uithoek van de Kempen. Na een afwezigheid van 4 jaar was ik dit jaar nog eens een avond op Reggae Geel. Zoals steeds: veel sociale mensen, veel peace and love, maar helaas ook een belachelijk chaotische organisatie (denk: 2 uur onnodig in de file staan en bij vertrek om 3u 's nachts ei zo na vastrijden op een modderige wei). Het is dat dansen in een bos zo plezant is, anders denk ik niet dat ze mij daar nog terug zagen.

Blij met

Het feit dat maandenlang solliciteren eindelijk z'n vruchten heeft afgeworpen. Vanaf november laat ik de Wetstraat en de journalistiek voor wat ze zijn, en begin ik een nieuwe uitdaging als communicatieverantwoordelijke. Ik blijf dus schrijven, zij het in een iets andere context. Superbenieuwd wat dat gaat geven, maar ik heb er heel veel zin in!

Fijn weekend allemaal!

Chloé

Maandoverzicht: juli 2016

Jongens toch, de zomervakantie is alweer halfweg. Dat is toch niet te geloven? Wat een contrast met mijn kinderjaren, toen zomers een eeuwigheid leken te duren en het altijd mooi weer was. Of zo herinner ik mij dat toch. Alweer een bewijs dat een mens eerder geneigd is om de goede dingen te onthouden.

Het weer zat dan misschien niet altijd even goed mee (terwijl ik deze post schrijf, klettert de regen tegen de ramen), maar ook tijdens de afgelopen maand hebben we ons best gedaan om mooie herinneringen te maken. Wat de maand juli hier dan allemaal in petto had, vraagt u zich af? Wel...

Gereisd

De tijden waarin mijn man en ik op reis konden vertrekken wanneer we wilden zijn met de komst van dochterlief definitief verleden tijd. Tegenwoordig moeten we ons schikken naar de sluitingsdagen van de crèche. Inclusief feestdagen is die 45 dagen per jaar dicht. Ik heb veel respect voor het werk van die mensen en ik snap heel goed dat de nood aan vakantie groot is wanneer je je dagen slijt tussen krijsende koters, maar 45 dagen, ik vind dat toch veel.

Wij dus noodgedwongen tijdens het bouwverlof met een volle auto richting de Loirestreek in Frankrijk voor 2 weken vakantie vieren. We vreesden voor een toeristische overrompeling, maar dat bleek eigenlijk heel goed mee te vallen. Na een redelijk rampzalige vakantie met een piepkleine baby vorige zomer kan ik met de hand op het hart zeggen dat we ons alledrie prima vermaakt hebben. Een blogpost met tips volgt hopelijk nog in de loop van de maand.

Gelezen

Nadat ik hier al eens uit de doeken deed waarom ik vind dat iedereen "Lelieblank, scharlakenrood" van Michel Faber zou moeten lezen, nam ik bij mijn laatste bibbezoek zijn nieuwste roman mee naar huis. "Het boek van wonderlijke nieuwe dingen" is opnieuw een klepper, waarvan het verhaal zich dit keer afspeelt op een verre planeet. Faber is een auteur die beschrijvend kan vertellen zonder dat het irritant wordt, en ook het uitgangspunt van het boek (wat als de aarde op een dag naar de kloten gaat en we een plan B moeten zoeken?) kon me wel bekoren. Toch was ik er niet helemaal zot van, al kan ik niet goed zeggen waar dat dan precies aan lag.

Mijn tweede vakantieboek daarentegen...amai. Tijdens onze laatste leesclubmeeting in juni werd collectief beslist dat we deze zomer "A little life" van Hanya Yanagihara zouden lezen, een boek waar ik volgens mij nog geen slechte recensie over heb gelezen. Normaal staat onze limiet op 400 pagina's, maar dit boek telt meer dan 700 bladzijden. Tijdens de zomer kan dat, dan doen we al eens zot. 

Akkoord, het is absoluut geen vrolijke zomerlectuur. Ik moet mijn e-reader soms zelfs even aan de kant leggen, omdat ik zo hard meeleef met de hoofdpersonages dat ik er fysiek slecht van ben. Maar tegelijk is het zo fantastisch goed geschreven dat ik zelfs terwijl ik dit schrijf eigenlijk niets liever wil dan verder lezen. En toch ook weer niet. Nog 20% te gaan, en dan is het uit, en verdwijnen Willem en Jude definitief uit mijn leven (snif)

Gekeken

Tijdens de zomermaanden probeer ik de televisie zoveel mogelijk links te laten liggen. Dankzij bovenstaand boek kost mij dat geen enkele moeite (zelfs in die mate dat mijn man af en toe smeekt of ik alsjeblieft toch maar even bij hem in de zetel wil komen zitten, haha :) ) Maar omdat het al veel te lang geleden is, zou ik binnenkort toch graag nog eens een goeie film kijken of beginnen aan een verslavende serie. Iemand de ultieme tip??

Spijs en drank

Op vakantie hebben we traditiegetrouw weer vaak zelf gekookt. We durven dat nog niet zo heel goed aan, uit eten gaan met de dochter. De kans is groot dat één van ons 2 dan toch weer moet entertainen en zijn bestelling met lede ogen koud ziet worden. In juli consumeerden we dus vooral snelle slaatjes en pasta's, met na kinderbedtijd een fles rosé als dessert. Lang leve de vakantie, toch?

Om hier toch nog een vleugje hipheid te introduceren: toen we weer thuis waren sprak ik met ex-collega's af in een pop-up bar. In Antwerpen, maar het had even goed in Berlijn kunnen zijn. Zo hip dus. Maar onder dat trendy laagje vernis toch ook lekkere wijn, vis- en vleesgerechten rechtstreeks van de grill én een prachtig uitzicht vanop het dakterras. Een aanrader dus (als het ooit weer mooi zomerweer wordt, that is)

Gebaald

Over het feit dat ik niet naar Bruce Spingsteen kon gaan kijken op TW Classic, omdat wij toen al op vakantie waren. Hopelijk komt er binnen een aantal jaren nog eens een herkansing.

Getwijfeld

Of het heel decadent zou zijn om een tweede paar witte sneakers aan te schaffen. De soldenprijs van het rechtse paar deed me uiteindelijk overstag gaan. Nu ik bovenstaande foto zie, snap ik pas goed dat het eigenlijk echt wel nodig was :-) 

Ontdekt 

Dat Tienen met Suikerrock een festival heeft dat zeker niet moet onderdoen voor Marktrock of de Lokerse Feesten. En dat Tienen eigenlijk best nog een tof stadje is, ondanks dat het feit dat iedereen er altijd heel neerbuigend over doet. 

Blij met

Mijn nieuwe lay-out hier, jeej! Ik wilde er geen aparte post aan besteden, maar ik ben echt tevreden met het eindresultaat. Met dank aan de sympathieke Daphne van deze Etsy-shop voor de technische bijstand.

Op naar augustus, hopelijk een even terugblikwaardige maand. Zelf een maandoverzicht gemaakt? Laat een link achter in de comments, nieuwsgierig als ik ben lees ik graag hoe anderen zoal de zomermaanden spenderen.

August and everything after

Ah, de Counting Crows! In een niet eens zo heel ver verleden was ik nogal fan van hun muziek. Ze speelden zelfs op één van de eerste edities van Rock Werchter waar ik ooit was. Een decennium later schiet er van mijn oorspronkelijke enthousiasme nog maar weinig over: hun optreden in de AB in de herfst van vorig jaar was een tegenvaller van formaat. Zijn Adam Duritz en de zijnen op die tien jaar tijd veranderd, of ligt het aan mij? Hoogstwaarschijnlijk een combinatie van de twee...

Toch moest ik plots denken aan bovenstaande platenhoes toen ik een toepasselijke titel zocht voor dit artikel. Augustus dus. Vroeger een maand die helemaal in het teken stond van de scouts, nu een tijd van het jaar waarin ik normalerwijze op het werk de honneurs waarneem terwijl mijn collega's op vakantie zijn. Maar dat was dit jaar buiten de komst van kind nummer 1 gerekend, waardoor ik dus ook nog eens thuis was in augustus. Wat ik zoal deed, buiten moederen? Kijk mee!

Gedaan

Ik heb het nagekeken: het moet van het gezegende jaar 2008 geleden zijn dat ik tijdens de maand augustus nog eens op vakantie was. De eerste 2 weken van de maand ruilden we Aarschot in voor het zuiden van Frankrijk: eerst een week in de Provence, daarna reden we door naar de Drôme. De baby gedroeg zich voorbeeldig (de helse heenrit, gevuld met hysterische huilbuien, buiten beschouwing gelaten), en al bij al was het een heel fijne eerste keer in het buitenland met ons drie.

Gelezen

Na wat opstartproblemen hebben we hier een kindje in huis dat eigenlijk wel veel en vlot slaapt. Op vakantie vraagt dat van de ouders wel wat flexibiliteit. Uitstapjes kunnen, maar niet te vaak, niet te ver en niet te lang. We zijn dus niet van 's morgens tot 's avonds op pad geweest om de streek te verkennen.

On the bright side: dutjes leveren dan weer heel veel leestijd op. Op vakantie bracht ik die uren voornamelijk door in het gezelschap van een klein, geel vogeltje. "Het puttertje", de laatste turf van Donna Tartt, lag al op me te wachten sinds kerst. Tien jaar heeft de auteur aan dit boek gewerkt, en in 2014 won ze er zelfs de prestigieuze Pulitzerprijs mee. Het verhaal, dat 900 bladzijden telt, steekt goed in elkaar, maar had af en toe best wat snediger gemogen.

Gekeken

Met al die series die er uitkomen zou een mens wel eens durven vergeten dat er eigenlijk ook veel goede films gemaakt zijn. We zijn hier thuis begonnen met onze dvd-collectie nog eens opnieuw te bekijken. Leuk, zo oude favorieten opnieuw ontdekken!

Daarnaast ook met veel plezier gekeken naar de prachtige beelden van een allegaartje van de mooiste en meest bizarre zeecreaturen in de documentaire "Oceans". Ik ben een beetje een broekschijter als het aankomt op open water, dus diepzeeduiken zal er waarschijnlijk nooit inzitten. Maar dit is wat mij betreft een mooi alternatief.

Gegeten en gedronken

Er was ooit een tijd dat de wederhelft en ik een heuse to-do lijst hadden met restaurants waar we nog een keer wilden gaan eten. Dat lijkt nu verder weg dan ooit. In augustus waren we blij met alle keren dat we op een ander de voeten onder tafel konden schuiven, en dankbaar voor de gevulde diepvriezer die de kraamhulp hier had achtergelaten. Twee goed getimede bezoekjes aan een Franse pizzeria die niet langer duurden dan strikt noodzakelijk: tot zover onze culinaire uitspattingen op vakantie.

Langs de andere kant: ik had ook tijd om zelf limonade te maken, en gebruikte daarvoor dit recept. Dichter bij Bree Van de Kamp komen we voorlopig niet...

Geluisterd

Er stonden hier nog wat afleveringen van de reeks "Is't nog ver?" op de digibox, waarin Otto-Jan Ham, Jelle De Beule en de machtig knappe Elise Crombez de platgetreden paden van de toeristische industrie achter zich laten, en een geheel eigen interpretatie geven aan het begrip "vakantie". Hartjes voor de waanzinnig mooie begintune, ook. De al even prachtige videoclip vind je hier. Al wie hier niet goedgezind van wordt, drinkt beter nog een slok azijn!

Voor nu: op naar de rest van september. De laatste maand fulltime troosten, voeden, verschonen, en vooral verwonderd toekijken hoe onze piepkleine baby van weleer stilaan een echt mensje begint te worden. Hoe dat eraan toeging, leest u hier. Waarschijnlijk. Ik kan niks beloven :-)