Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen

Trip down memory lane: de tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” in het Speelgoedmuseum in Mechelen

woensdag 13 januari 2021



Het stond al op de planning in de herfstvakantie: mijn lieve kijkbuiskinderen van 5 en 3 meenemen naar de tentoonstelling over De Fabeltjeskrant in het Speelgoedmuseum in Mechelen. Onze reservatie was al gemaakt, helaas staken corona en de tweede lockdown daar een stokje voor. Met frisse moed deden we tijdens de kerstvakantie een nieuwe poging.


De trein, altijd een beetje reizen

De eerste vraag die C. en J. zich stellen wanneer ze ’s ochtends hun ogen open doen is voor één keer eens niet: “wanneer mogen wij nog een cadeautje opendoen?”, maar wel: “wanneer gaan we naar het station om op uitstapje te gaan?”. Daarmee is de dag wat mij betreft al geslaagd. We smeren nog gauw wat sandwiches en vullen onze drinkbussen voor we koers zetten richting station. Iets meer dan een uur en één overstap later zijn we al in Mechelen-Nekkerspoel, waar we afgesproken hebben met ons knuffelcontact: de meter van de oudste dochter.

De collectie van het Speelgoedmuseum is verdeeld over 3 verschillende verdiepingen, de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant bevindt zich op de bovenste, zo krijgen we te horen aan de inkom. We besluiten om Meneer de Uil, Juffrouw Ooievaar en hun vrienden uit het Grote Dierenbos te bewaren voor op het einde, en eerst langs de permanente collecties te kuieren. Er wordt druk heen en weer gelopen, gewezen, “wauw” en “ooooh” geroepen. En niet alleen door de kinderen :-)



Hallo, Meneer de Uil!

Nadat we ons hebben vergaapt aan alle poppen, Playmobil en treinen nemen we de lift naar de 3de verdieping. Wat opvalt wanneer we de poorten van Fabeltjesland doorstappen, is de zee van kleuren. Want naast de fraai afgewerkte handpoppen vind je hier vooral veel merchandising van De Fabeltjeskrant door de jaren heen. T-shirts, speelgoed, lampenkappen en zelfs een babybedje: je kan het zo gek niet bedenken of het ligt hier uitgestald, met de verschillende dierenpersonages erop. “Het kan niet anders dat Gert Verhulst en Hans Bourlon hier voor hun Studio 100-producten de mosterd hebben gehaald”, schiet er door mijn hoofd. Mijn zus en ik blijven extra lang hangen bij de mooie vintage stoffen, terwijl de meisjes gefascineerd zijn door…een lolly van 52 jaar oud! (“zou je die nog kunnen opeten, mama?”)

De Fabeltjeskrant kwam voor het eerst op tv in 1968. Ik ben zelf een kind van de eighties, en keek dus eerder naar Samson & Gert dan naar de avonturen van de bewoners van het Grote Dierenbos. Ik word dus niet overvallen door een vlaag van nostalgie, al merk ik dat dat bij sommige andere bezoekers van de tentoonstelling wel het geval is. Zo valt mijn oog op een collega-moeder, een jaar of 10 ouder dan ikzelf, die met open mond ronddwaalt. Haar puberende zoon oogrollend in haar kielzog.

 


Fabeltjeskrant 2.0

In de tentoonstellingsruimte valt ook de mini-cinema erg in de smaak, waar de trailer van de bioscoopfilm van De Fabeltjeskrant wordt getoond. Want jawel: het is compleet aan mij voorbij gegaan, maar blijkbaar komen de bewoners van Fabeltjesland tegenwoordig terug op tv! De handpoppen van vroeger zijn vervangen door animatieversies van de dierenpersonages, en in de cinema vertellen de makers hoe ze Meneer de Uil & co met de computer opnieuw tot leven wekken. We leren dat het een monnikenwerk is om de afgelikte animatiedieren wat imperfecter en echter te laten lijken. Maar het resultaat van Fabeltjeskrant 2.0 mag er zijn, daar zijn we het alle 4 over eens. En dat geldt zeker ook voor deze tentoonstelling.

’s Avonds mogen de meisjes nog even op de Ketnet app terwijl wij het eten klaarmaken. Vanuit de keuken hoor ik een begintune die ik niet direct kan thuisbrengen. Tot ik ze (met een deugenietenlach tot achter hun oren) hoor meezingen: “Hallo Meneer de Uil…uw onderbroek is vuil”. Conclusie? Ik denk dat we kunnen spreken van een geslaagde dag. En die oogjes en die snaveltjes? Die waren na bedtijd wel héél erg snel dicht/toe :-)

 


Op reis door Fabeltjesland & het Speelgoedmuseum: hoe zit dat met corona?

  •  Om het Speelgoedmuseum en de tentoonstelling te bezoeken moet je op voorhand reserveren. Wij deden dat ongeveer één week op voorhand

  •  Hygiëne: doorheen het gebouw vind je overal ontsmettingsgel. Om de knopjes bij de permanente collectie te bedienen krijg je een toverstaf mee. Het dragen van een mondmasker is overal verplicht.

  • Er wordt gevraagd om voldoende afstand te houden en da’s goed te doen: door het reservatiesysteem is het absoluut niet druk en heb je genoeg plaats om alles goed te bekijken.

  • Hou er rekening mee dat de cafetaria momenteel nog gesloten is en je dus niets kan kopen om te eten of te drinken. Ook je eigen lunch daar opeten is niet toegestaan, gelukkig mocht dat wel op het gelijkvloers.


Praktisch

  • De tentoonstelling “Op reis door Fabeltjesland” loopt nog tot en met 21 februari 2021

  • Tickets kosten 9,80 euro voor volwassenen. Kinderen tussen 3 en 12 jaar betalen 7,30 euro. Met dat ticket heb je toegang tot de permanente collectie én de tijdelijke tentoonstelling over De Fabeltjeskrant.

  • Het Speelgoedmuseum is voorlopig enkel open tijdens weekends, op feestdagen en in de schoolvakanties, telkens van 10u tot 17u.

  • Adres: Nekkerspoelstraat 21, 2800 Mechelen

  • Bereikbaarheid: Het Speelgoedmuseum bevindt zich vlakbij treinstation Mechelen-Nekkerspoel – Je wagen achterlaten kan op de parking van het station aan de overkant van het museum (betalend of met parkeerkaart, gratis in het weekend)

Deze blog verscheen oorspronkelijk op Riebedebie.be, de website van de Koepel van Attracties & Musea vzw die toeristen en daguitstappers inspireert om de vele (ont)spannende attracties en unieke musea in ons land te bezoeken. Meer coronat(r)ips vind je op hun Instagramkanaal.

Better together

woensdag 16 september 2020

 "Stouterik!"

"Jij bent een kaka!"

"Jij bent niet meer mijn beste vriend!"

"Jij mag niet naar mijn Elsa-feestje komen!"

Ik wou soms dat het anders was, maar bovenstaande verwijten en dreigementen vliegen hier op dagelijkse basis door het huis. Ik citeer de vaakst voorkomende, maar het repertoire is uitgebreid.

2 kleuters in huis, dat is in ons geval dikwijls een explosieve cocktail. Een mix van:

  1. frustraties (over speelgoed, en wiens beurt het is om ermee te spelen, om maar iets te noemen)
  2. jaloezie (want waarom speelt uw vader alleen wilde spelletjes met uw zuster, en waarom wilt uw moeder nu weeral niet naast u zitten aan tafel?)
  3. en gekibbel (vaak over banaliteiten als wie eerst zijn handen mag wassen/een pannenkoek krijgt/in bad mag stappen)
Op sommige momenten (niet toevallig vaak op schooldagen tussen 17u en bedtijd) is het Happy Hour. Dan is het al het voorgaande tegelijk, maal 2. Mijn man en ik zuchten dan. Rollen met onze ogen. Mompelen de frase "een border collie" tegen elkaar. (*) We argumenteren, bemiddelen, en verzoenen, alsof we een heel erg lokale afdeling van de Verenigde Naties leiden. Boutros Boutros-Ghali en Kofi Annan, maar dan voor 3 tot 5-jarigen.

En dan zijn er andere momenten. Flarden van dagen waarin ze samen spelen en de grootste lol hebben. Elkaar trucjes tonen op de trampoline. De oudste de jongste kruisjes en cirkels leert tekenen. De jongste de oudste wat mentale steun geeft op de kleuterspeelplaats, gewoon door er te zijn. Momenten waarop hun ogen blinken van deugenieterij. Zoals altijd wanneer ze expres hun kleren verwisselen en dat behoorlijk hilarisch vinden, of zoals die keer toen ik ze 's morgens aantrof aan de keukentafel met een zak chips als ontbijt, uit de kast gepakt terwijl ik even niet keek.

Soms is't goed alleen, maar meestal is het samen beter.


Om niet te vergeten hoe dat was, de dynamiek tussen die 2 dames van mij tijdens hun eerste levensjaren, ben ik tijdens de lockdown-weken nog eens in ons video-archief gedoken om een compilatie te maken.

Dit was het resultaat:

Mijn eerdere montage-experimenten kan je hier bekijken:

Colette - anderhalf

Jeanne - anderhalf

(*) Of de langere variant: "hadden we niet beter een hondje gekocht?"

'Ip tsjok' in West-Vlaanderen: 20 dingen die wij tof vonden aan de Belgische Kust en in de Westhoek

zondag 16 augustus 2020


Het is midden augustus, en wij hebben er net een dikke week vakantie in eigen land op zitten. 

Het was intussen al de derde zomer op rij dat we naar zee trokken, maar in de planning hadden we daar maar 5 dagen voor voorzien. En omdat zo'n midweek ons wat kort leek en we nog verlof over hadden, wilden we de optie open houden om aansluitend op ons bezoek aan de kust verder door te rijden naar Frankrijk. 

En toen was daar de corona-opflakkering halfweg juli, en sloeg de twijfel toe. Zouden we het er wel op wagen om de grens over te steken? We besloten uiteindelijk om het niet te ver te gaan zoeken en het onszelf niet al te moeilijk te maken. Na al dat geploeter en balletjes omhoog houden dat de voorbije weken en maanden typeerde, waren we écht wel toe aan vakantie en wilden we niet het risico lopen om die in het water te zien vallen.

Op goed geluk boekten we nog snel een tweede verblijf, ergens in de Westhoek (daarover verderop in deze post meer), en toen vertrokken we met onze volle auto. En ik moet zeggen: we hebben er deugd van gehad, van die vakantie in eigen land. Zoveel deugd zelfs, dat ik na al het opruimen, zand uit valiezen schudden en wasmachines volproppen in een huis waar de binnentemperatuur in onze afwezigheid vlot de 30 graden had bereikt nog energie op overschot heb om deze blogpost te schrijven. Dat ik niet moet bekomen van een 8 uur durende autorit met jengelende kinderen op de achterbank helpt waarschijnlijk ook wel een beetje.


Activiteiten


1. Familiepark Harry Malter


Geografisch gezien niet helemaal op zijn plaats in deze post, want Harry Malter ligt in Destelbergen, Oost-Vlaanderen. Maar voor ons ligt het ongeveer midden op ons traject richting zee, en dus betekende een bezoek aan dit nostalgische dierenpark/speeltuin ook dit jaar de officiële start van onze vakantie. Ideaal om de rit (die in het hoofd van een kind altijd veel te lang duurt) wat te breken, en al meteen de eerste dag iets superleuk te doen. 

Verwacht geen afgelikte, grootschalige toestanden. Het park oogt op het eerste zicht zelfs een beetje afgeleefd, maar wel op een gezellige manier. En ze doen zeker hun best voor bezoekers en dieren, want elk jaar zien we wel iets dat vernieuwd of opgeknapt werd. Onze kinderen van 5 en 3 vermaken zich er in ieder geval altijd prima. Wij als ouders zijn vooral fan van de 'trage bootjes': ideaal om zelf even 5 minuten te bekomen 😉


Corona-toevoeging: enkel op reservatie. Mondmasker verplicht in het ganse park. Op de dag dat wij er waren regende het af en toe een beetje, dus de drukte viel heel goed mee.

2. Altijd leuk: een ouderwets dagje op en rond het strand

Over de golven springen. Zandtaartjes maken. Schelpen rapen. Winkeltje spelen met papieren bloemen. Een boterham met kaas en zand eten. Geld krijgen voor een ijsje. De dag afsluiten met toerke op een gocart naar keuze (*) 

Allemaal dingen die ik associeer met een vakantie aan zee, en mijn eigen kinderen vanaf nu hopelijk ook. Dit jaar brachten we een bezoekje aan de stranden van Sint-Idesbald (Koksijde), Nieuwpoort en De Panne.

(*) Extra voor elke volwassene die met één of meerdere kinderen richting strand trekt: gesleur met gerief, gehuil om gevallen ijsjes of te heet zand, duizend paar ogen nodig om kind(eren) niet uit het oog te verliezen, sjacheren in het Frans over het aantal en soort schelpen die gevraagd worden voor bovengenoemde bloemen, kapot gespeelde kinderen die weigeren zelf terug naar huis te stappen. Deze lijst is niet-exhaustief.


3. Zwemmen in een ander zwembad dan thuis


Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar hier thuis wordt er regelmatig gevraagd wanneer we nog eens gaan zwemmen. In lockdown-tijden was de vaakst gestelde vraag hier thuis zelfs "of het zwembad al terug open was".

En gaan zwemmen, dat is natuurlijk extra leuk op een plaats waar je nog nooit/nog niet vaak geweest bent. Deze vakantie deden wij dat op 2 plaatsen:
  • Stedelijk zwembad Nieuwpoort - fijn peuterbad, één redelijk rustige glijbaan, bij mooi weer is er ook een gedeelte buiten waar kinderen kunnen spelen en zwemmen. Het zwembad ligt middenin een mooi park, samen met een kleine speeltuin.
  • Sportoase Roeselare - heel erg leuk zwembad voor zowel kleine als iets grotere kinderen. In het recreatief gedeelte vind je er 2 peuterbaden, een klein golfslagbad, een wildwaterbaan en 2 glijbanen, waarvan eentje zo is opgebouwd dat je met 2 tegen elkaar kan racen. Hier viel het ons op dat het echt super proper was. Ook een dikke plus: er zijn veel grote kleedhokjes.
Corona-toevoeging: ook hier moet je reserveren. Dat deden we telkens pas de avond voordien en dat ging prima. In beide zwembaden mag je in een gereserveerd tijdslot 2 uur zwemmen.

4. Kinderboerderij De Lenspolder in Nieuwpoort


Nog wat extra tijd over aan de kust en geen zin om alweer zandkastelen te bouwen? In zo'n geval spenderen wij al wel eens een paar uurtjes op het domein van De Lenspolder in Nieuwpoort. Helemaal gratis, bovendien. De Lenspolder is kleinschalig en gezellig, met alle dieren die je op een kinderboerderij zou verwachten (inclusief een ezeltje met dezelfde naam als mijn liefste schoonmoeder, waar we toch altijd even om moeten gniffelen, ook al zijn we er intussen al een handvol keren geweest).

Je eigen ezels loslaten, dat kan in de kleine speeltuin en de zandbak (waar ze recent een groot zeil over gespannen hebben voor extra schaduw, pluspunt op hittegolf-dagen!). Sinds kort kan je er ook iets klein eten.


Corona-toevoeging: je hoeft niet te reserveren, ze houden wel de bezoekersaantallen bij en er wordt gevraagd om een vast parcours te volgen over het domein. Toen wij er waren, konden kinderen er wel een soort van zoektocht doen (denk aan berenjacht, maar dan met dierenknuffels)

5. Kajakken op de Ijzer in Diksmuide


Ik maak van tijd tot tijd al eens graag een tochtje op het water, en vond dit dan ook een hoogtepuntje tijdens onze vakantie! 😊

Voor de dochters van 5 en 3 was het hun eerste keer in een kajak. Ik dacht eigenlijk dat ze er nog te jong voor zouden zijn, maar in een bootje voor 4 ging dat eigenlijk al prima. We mochten 4 uur op het water blijven, maar dat was voor hen wat aan de lange kant, ik schat dat we na 3 uur al opnieuw aanmeerden.

Tip: neem een pick-nick en drinken mee, zodat je onderweg even kan stoppen voor een pauze. Je badpak aantrekken bij mooi weer is ook een must, want onderweg naar het centrum van Diksmuide vaar je langs een paar bruggen en aanlegsteigers waar je fijn kan zwemmen.




Corona-toevoeging: reserveren op voorhand was niet nodig. Wij vertrokken op een hete dag in de voormiddag, en toen was het nog relatief rustig. Toen we terug vaarden rond 14u, stond er wel een lange rij mensen aan te schuiven en was het ook drukker op het water. Mocht je dit willen doen, zou ik aanraden om op tijd te komen.

6. Kabelbaan Cordoba in het Heuvelland


Op een boogscheut van het kampterrein in Westouter waar ik mijn laatste momenten als scoutsleidster beleefde, vind je zowaar...een stoeltjeslift! Het moet geleden zijn van een skivakantie ergens in de late jaren '90 dat ik daar nog eens had ingezeten.

De kabelbaan verbindt 2 heuvels met elkaar. Onderweg vlieg je over wandelwegen en wijngaarden en kan je de omgeving van bovenaf bekijken. Ik deelde een stoeltje met de dochter van 5, die haar ogen uit keek terwijl ze me er attent op bleef maken dat ik niet teveel mocht wiebelen met mijn slippers ("want als die naar beneden vallen in de maïs gaan we die nooit meer terugvinden mama")




Corona-toevoeging: reserveren op voorhand was niet nodig. Tijdens op- en afstappen moet je wel een mondmasker dragen. Door corona was het tijdelijk ook niet mogelijk om halverwege uit te stappen.

7. Ieper bezoeken


Veel meer dan wat rondwandelen op de vesten en in de omgeving van de Lakenhalle deden we hier niet, maar alle namen van gesneuvelden op en rond de Menenpoort maakten wel indruk (al blijf ik het moeilijk vinden om concepten als 'oorlog' en 'bommen' uit te leggen op kleutermaat...) Voor een bezoekje aan het In Flanders Fields museum gaan we dus nog eens moeten terugkomen als ze wat ouder zijn.


8. Belevingscentrum Jules Destrooper in Lo-Reninge


In het pittoreske Lo-Reninge hebben de mensen van Jules Destrooper een deeltje van de voormalige koekjesfabriek omgebouwd tot een belevingscentrum. Hier leer je op een speelse manier meer over de geschiedenis, ingrediënten en export van de amandelkoekjes en boterwafels die ze bij deze hofleverancier produceren.

Een bezoekje duurt niet zo lang en dat is maar goed ook, want het hoogtepunt houden ze bewust tot aan het einde: een mini-proeverij met de populairste koekjes uit het assortiment! 😋


Deze dingen stonden ook nog op ons lijstje, maar deden we uiteindelijk niet



9. De Kinderbrouwerij in Reningelst


In deze familiekroeg kan je niet alleen in het bier en de bio-sappen vliegen, met kleine kinderen kan je er ook op buggywandeling of viewmasterzoektocht.



10. Dierenpark De Zonnegloed in Vleteren

Dit dierenpark is een specialleke: ze vangen er wilde dieren op die gered werden uit circussen, laboratoria of illegale kwekerijen. De Zonnegloed is een vzw die geen enkele vorm van subsidies ontvangt voor het werk dat ze leveren, en alleen al daarom uw centen waard.



11. Tyne Cot Cemetery in Passendale

De allergrootste begraafplaats uit de Eerste Wereldoorlog op het vasteland maakte bij een eerder bezoek aan de streek veel indruk op mij, en ik wilde er graag nog eens opnieuw naartoe. Het zal voor een volgende keer zijn.



12. De Sierk in De Haan


Deze coole speeltuin in circusthema wil ik al heel lang eens gaan checken met de kinderen, maar het is er opnieuw niet van gekomen.


Overnachten


13. Het Reigersnest in Koksijde


Al voor het derde jaar op rij onze uitvalsbasis aan onze kust: Het Reigersnest in Koksijde, één van de vakantiecentra van de Gezinsbond. 

Een vakantieplek die vooral bevolkt wordt door (jonge) ouders, grootouders en véél kinderen, dus daar moet je tegen kunnen. Niet voor wie op zoek is naar een hip logeeradresje (het meest rock & roll'e dat wij hier doen is buiten op het terras zitten met een glas bier en een babyfoon), maar de kamers zijn netjes en er zijn zowel binnen als buiten heel wat opties om te ravotten.


Corona-toevoeging: in normale omstandigheden is hier heel wat animatie voor kinderen, die nu jammer genoeg geannuleerd was. Ook 'vrij' door het gebouw, het restaurant en de bar lopen was iets minder evident dan anders.

14. De Maalderie in Houthulst




Heel last-minute kwamen we voor een vervolg op onze midweek aan de kust terecht bij de Maalderie in Houthulst, op 10 minuten rijden van Diksmuide.

Eigenaars Pieter en Lieve spendeerden bijna 4 jaar van hun leven aan het realiseren van hun droom: de renovatie van deze oude boerderij tot een vakantiehoeve waar ze 35 personen te slapen kunnen leggen. Een meer dan perfecte locatie dus voor een vrienden- of familieweekend!

De familie runt ook de aangrenzende manège en stallen, wat maakte dat ondergetekende na meer dan 10 jaar nog eens op een paardenrug kroop 😰En ook de meisjes waren moeilijk weg te slaan bij Hopla de huispony.




Eten en drinken



15. Restaurant 't Marmietje - Nieuwpoort


Normaal gesproken zouden we niet snel een restaurant uitkiezen op de Zeedijk (tourist trap, anyone?), maar bij 't Marmietje passeerden we in het verleden al eens toen we nog maar één kind hadden, en dat was ons toen goed bevallen. Deze keer aten we er geweldig lekkere garnaalkroketten en paëlla.



16. Brasserie Siska - Sint-Idesbald


Op wandelafstand van bovengenoemd Reigersnest en dus een uitstekende lunchplek als je daar logeert. Zeker als je jong volk bij hebt, want het terras grenst aan 2 afgesloten speeltuinen.



17. Restaurant Lettenburg - Diksmuide


Dit adres werd ons getipt door een collega van mijn man en ook hier hebben we lekker gegeten. In deze voormalige hoeve, die tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikt werd om de soldaten in de loopgraven van Diksmuide op te lappen, ligt de focus vooral op vleesgerechten. Ideaal dus voor als je eens iets anders wilt eten dan vis.



18. Restaurant 't Nonnebos - Zonnebeke


Hier zijn we beland na een blitzbezoek aan Ieper, toen het besef binnen sijpelde dat wachten op de Last Post met 2 hongerige kinderen misschien toch niet het beste plan was. Even googelen op "restaurant met speeltuin in de buurt van Ieper" deed ons hier belanden. Verwacht je aan doorsnee brasseriegerechten in eerder royale porties. Geen haute-cuisine dus, maar wie stoort zich daaraan als je een unicorn-springkasteel in de tuin hebt staan? 😍



19. Goesto - pizza-pasta-zoet - Houthulst

Ter plaatse eten of afhalen, dat kies je hier zelf. Wij deden het laatste: het lievelingsgerecht van onze meisjes (macaroni met kaas en hesp) en superlekkere pizza voor onszelf!



20. Hoeve-ijs 't Madeliefje - Woumen-Diksmuide


Toen we hier naartoe reden, leek het even alsof we aan het einde van de wereld waren beland. Maar toen doemde daar een parel van een vierkantshoeve op aan de horizon, compleet met hoge bomen, idyllische vijver en gezonde boerenlucht. En ze verkochten er het lekkerste ijs dat ik in lange tijd gegeten heb. We zijn er 2 keer geweest op 5 dagen tijd, zegt dat genoeg?



Met dat verdomde virus is het goed mogelijk dat België nog wel een tijdje het nieuwe buitenland zal blijven. Zelf nog tips voor West-Vlaanderen, of bij uitbreiding voor de rest van ons land? Ik lees ze graag in de comments!



Leven in tijden van corona #2

woensdag 17 juni 2020


Aan het begin van de hele corona-saga stortte ik mijn hart hier nog eens uit. Dat ging helemaal vanzelf, in tegenstelling tot anders. Want ik ben zelf mijn strengste criticus, en dat is niet anders voor deze blog. Ideeën die ik heb in mijn hoofd, serveer ik al af voordat ik ze goed en wel heb uitgewerkt, en als er toch al eens iets dit scherm haalt, dan is dat pas na heel veel wikken, wegen en nalezen. Maar toen stroomden de woorden eruit, een ei dat ik even kwijt moest.

In de weken die volgden kreeg ik weer niets op papier. Het was niet alleen chaos in huis, maar ook in mijn hoofd en lijf. In normale omstandigheden beschouw ik mezelf als een vrij evenwichtig persoon, maar de afgelopen tijd voelde ik vanalles door elkaar.

Ik voelde me onrustig, door de grens tussen professioneel en privé die oploste in het niets, en dat het werk aan beide kanten van die grens nooit echt af leek.

Ik voelde me onzeker, door alle suggesties voor efficiënt thuiswerken, persoonlijke ontplooiing en het bezighouden van uw kroost die langs alle kanten op ons af kwamen.

Ik voelde me schuldig, voor al die keren dat ik me opsloot in de wc om heel even niets te hoeven doen, voor niemand (al weet iedereen die kinderen heeft wat voor een utopie dat is). Voor het feit dat ik gewoon bleef doorwerken, ook al lag mijn lief ziek in de zetel omringd door 2 kleuters. Voor de sms die ik stuurde naar een vriendin, waarin ik schreef 'dat ik vooral mezelf miste'.

Ik voelde me angstig, over het niet weten wanneer het allemaal achter de rug zou zijn, en of wij en iedereen die we graag zien hier wel ongeschonden uit zouden komen.

Als ik door de foto's op mijn telefoon scroll, zie ik een breuklijn. Tussen de winter en de lente, tussen de lente en de vroege zomer. Tussen pré-corona, met-de-voeten-middenin-corona en de staart van het peloton waar we nu in bengelen. Op de eerste foto's dragen mijn meisjes mutsen en kousenbroeken, terwijl ze in hun verkleumde handen een banaan geklemd houden. Op de achtergrond een afgesloten speeltuin. Op de laatste foto's blazen ze bellen met het buurmeisje, in hun uitgebreide bubbel. Niet te geloven dat juni alweer halfweg is.

En uiteraard was het niet alleen maar slecht. Het was ook schoon, intens en uniek, om zo lang zo dicht bij elkaar te mogen zijn. Om nooit te vergeten hoe het was, een paar van die foto's van de afgelopen weken op een rij.



Links: voor het werk schrijf ik een nieuwsbrief-item over corona-ouderschapsverlof, en ik zoek me suf achter een passende stockfoto. Die ik niet vind op internet. En dus zelf maar ensceneer met items die op dat moment allemaal op mijn bureau liggen.

Rechts: in pré-coronatijden zat ik vaak thuis te werken in mijn pluizige kamerjas, maar toen deden we natuurlijk nog geen videocalls met de hele wereld. Gelukkig hoeft mijn onderste helft er daarbij niet persé professioneel uit te zien.



Links: wij hebben een kleine stadstuin en vinden dat niet zo heel erg, want op wandelafstand van ons huis staat deze speelboot. Dat onze kleine piraten een paar weken lang niet aan boord mochten, werd op heel wat gezucht en gezaag onthaald. Die kleine tuin was trouwens ook altijd een goede uitvlucht als onze oudste weer eens vroeg waarom wij eigenlijk geen trampoline hadden thuis. Drie keer raden wie zijn vader er intussen toch naar de Decathlon is gereden :-)

Rechts: Langs de andere kant: geen speeltuinen open en uw eigen speelgoed op den duur kotsbeu zijn, het brengt een mens wel al eens op plaatsen waar ge nog nooit eerder hebt gefietst of uw koekske hebt opgegeten. Zoals op de bijna lege parking van het station.



Links: goed uitgedraaid knutselproject: voor de eerste keer ooit (tout court) een paasboom gezet & voor de eerste keer ooit (post-kinderen) geëxperimenteerd met zoutdeeg

Rechts: iets minder goed uitgedraaid knutselproject: de wc-rol-zeemeerminnen van Maison Slash, die ik uit miserie zelf maar afmaakte nadat mijn kinderen er na de volle 5 minuten al de brui aan gaven.



Links: corona-obsessie van de oudste: insecten verzamelen. Met een lichte voorkeur voor deze lieveheersbeestjes-van-den-Aldi (voor wie het interesseert: blijkbaar heet dat een roodwants)

Rechts: corona-obsessie van de jongste: oefenen om het wereldrecord zo-lang-mogelijk-aan-één-stuk-tutten te breken.


Links: af en toe overviel mij een vlaag van heimwee naar het pendelen, mijn collega's en het ongestoord kunnen werken. Maar ik kreeg er wel een thuiswerk-collega voor in de plaats die mij af en toe iets lekkers kwam brengen. Zoals zelfgemaakte churros met chocoladesaus.

Rechts: andere culinaire coronatraditie: fruitdiertjes als 10-uurtje. Die van papa konden over het algemeen op meer enthousiasme rekenen dan die van mama.



Links: De enige manier om nog af en toe helemaal alleen te zijn: na kinderbedtijd een rondje wandelen met muziek of een podcast in de oren

Rechts: Het gezicht van iemand die op zo'n avondwandeling VOOR DE EERSTE KEER IN HAAR LEVEN EEN BEVER HEEFT GESPOT, OMG!!!


Links: Ons favoriete Berenjacht-raam: plaatselijke ex-cafébazin die voor de gelegenheid haar hele collectie Troetelberen van de zolder haalde (denk ik, misschien liggen die standaard in haar living, zo goed ken ik haar nu ook weer niet)

Rechts: cadeautje van de natuur, recht uit de spoorwegberm


Links: er was de afgelopen weken weinig nodig om mij aan het janken te krijgen. Huilmomentje 1: een kaartje en een tekening maken voor 'het Meneertje' in het rusthuis aan de overkant, dat altijd zwaait naar iedereen die passeert. Een paar dagen later in het voorbij fietsen merken dat hij die post aan zijn raam heeft gekleefd <3

Rechts: Huilmomentje 2: een zelfgemaakt mondmasker in uw brievenbus vinden met deze tekst erop geborduurd <3<3 #dankuSharry #1986forever


Links: het af en toe helemaal gehad hebben, met dat fruit schillen, boterhammen smeren, stickers van de eettafel schrapen en voor de zoveelste keer hetzelfde blokje om wandelen. Net op zo'n moment toch maar even met de fiets naar het volgende dorp rijden. Beseffen dat het uitzicht daar eigenlijk helemaal zo slecht niet is, en uzelf afvragen waarom ge daar al zo vaak gepasseerd zijt zonder het echt te zien.

Rechts: Geen festivals deze zomer, dus dan plaçeren wij maar een danske op de parking van bovengenoemd rusthuis. We halen daarmee zelfs het regionale tv-nieuws



Coronakapsels of niet, heel erg blij met elk raambezoek van de (groot)ouders!

--------

Vlak na de paasvakantie noteer ik het volgende in mijn bullet journal:
"Niet geflipt vandaag, ondanks dat het blijkbaar nog 10 miljoen miljard jaren gaat duren voor de scholen weer open gaan."
Ik had me al ingesteld op september, maar nu zijn ze geheel onverwacht toch terug open, die kleuterscholen. Die van ons al meer dan een week!

"Het is alsof iemand de dampkap eindelijk heeft afgezet", zo omschreven ze dat onlangs in mijn favoriete podcast, en echt, ik kan het daar niet harder mee eens zijn. Ik koester het gevoel, toch zeker nog 2 weken, tot de zomervakantie weer begint.

Vijf

maandag 25 mei 2020

Lieve Colette,

Er was een tijd waarin ik hier regelmatig dingen neerschreef over en voor jou. Een terugblik op jouw geboorte bijvoorbeeld, of over dat zotte eerste jaar samen. Al was er ook die keer afgelopen zomer, toen jij naar het plaatselijke speelplein moest en ik met mijn mom guilt efkes helemaal geen blijf wist.

Maar verder schrijf ik hier veel te weinig, en al helemaal niet over jou. Tijd om daar verandering in te brengen.Want even met de ogen knipperen, en ineens heb ik een kindje van 5 jaar in huis. VIJF JAAR! Dat is een half decennium, een hele hand vol vingers, zoals bij een high-five.



Ik herinner me die dag waarop je geboren werd als gisteren. En tegelijk voelt het aan als een half leven geleden. Een half leven waarin we geploeterd, getwijfeld en gezucht hebben. Gezocht en gevonden. Gelachen en gehuild. Gevloekt, maar toch ook heel graag gezien. Het waren de makkelijkste jaren van mijn leven, en tegelijk ook de moeilijkste.

Ik heb er geen moeite mee om het toe te geven: wij, wij zijn echt naar elkaar toe moeten groeien. Jij was een baby met een handleiding, ik een mama met een moederinstinct dat nog niet haarfijn afgesteld stond. Om stevig te wortelen was er tijd nodig, en die tijd hebben we genomen. Het was de investering meer dan waard. Wij hebben een solide basis, iets waar we altijd op terug kunnen vallen. Onze tijd om te bloeien begint nog maar pas.

En bloeien, dat doe je, en het is een voorrecht om dat vanop de eerste rij te mogen meemaken. Voor mijn ogen zie ik hoe je fantasie zich ontwikkelt. In je spel, wanneer je afwisselend mama, oma, juf, danslerares, dokter en poetsvrouw bent. Dat zijn trouwens nooit solo-toneeltjes, want jouw alomtegenwoordige kleine zus neemt voorlopig nog genoegen met elke bijrol die je haar opdringt. Ik zie het in de tekeningen die je thuis aan de lopende band maakt. Ik merk het in de gesprekjes die we samen voeren, vlak voor je gaat slapen.

Tegelijk vraag ik me dikwijls af wat er allemaal omgaat in dat kleine hoofdje van jou. Ik sta vaak met open mond te luisteren als je weer eens vanuit het niets begint te vertellen over iets van meer dan een jaar daarvoor, compleet met alle details die ik zelf allang vergeten ben. Ondertussen weet ik al dat ik voorzichtig moet zijn met beloftes maken. Want jij onthoudt LETTERLIJK ALLES en vindt het moeilijk als er van een oorspronkelijk plan moet afgeweken worden. Zo was je zonder overdrijven al 11 maanden en 20 dagen aan het aftellen naar het klasfeestje dat we voor je verjaardag zouden houden. Dat dat door corona nog niet kan doorgaan, dat is een dingetje waar je het moeilijk mee hebt.

Een half leven geleden was je al een prikkelbare baby, en dat gevoelige kantje is gebleven. Je houdt nog altijd niet van lawaai, mensen die hun stem verheffen of praten voor een grote groep. Je gruwelt van ruzies, en van dingen doen waarvan je niet 100% zeker bent dat je ze al zonder 'fouten' kan. Maar jouw gevoelige kant is tegelijk ook jouw grote kracht, want ik ken maar weinig mensen die zich zo vanzelfsprekend bekommeren om anderen. Jouw emotionele voelsprieten zijn al veel beter ontwikkeld dan die van veel volwassenen die ik ken.


Maar uiteraard ben je ook een heerlijk ongecompliceerde vijfjarige. Een kleuter die door het huis huppelt wanneer je hoort dat we vanavond macaroni eten, je all-time lievelingseten. Een meisje dat zich afvraagt waarom je in godsnaam ooit een broek zou willen dragen, als er zoiets als rokjes en kleedjes bestaat. Een kind dat heel graag heel vlug groot wil zijn, en 's ochtends tegenwoordig dubbel zoveel boterhammen eet als haar moeder. Maar dat stiekem toch heel erg geniet van de momenten dat ze nog eens bij mama of papa op schoot mag.

Het botst nochtans ook al wel eens tussen ons. Als je iets na één of 2 keer proberen alweer opgeeft, dan durf ik me al wel eens opjagen. Als je me vraagt om mee te spelen in één of ander zelfverzonnen spel, dan durf ik al wel eens luidop zuchten. Op sommige dagen heb ik het moeilijk met alle vragen, verzoeken, eisen en mededelingen, die elkaar van 's ochtends vroeg tot 's avonds non-stop opvolgen. Maar ik hou me voor dat ik mijn best doe, en dat dat zeker in de huidige omstandigheden al heel wat is.



Vijf jaar al , dochterlief. Het allerlaatste jaar waarop jouw leeftijd zich laat tellen op de vingertjes van één hand. Voor je't weet, moet je net als ik als een gek je vingers strekken en buigen om al die jaren aan te duiden. En staat je mond helemaal vol met van die gekke grotemensentanden, waar er een paar dagen geleden de eerste van kwam piepen.

Gelukkige verjaardag, Colette. Ik hoop dat je de komende jaren nog meer jezelf mag worden. Want zo is het helemaal perfect.

Leven in tijden van corona

zondag 22 maart 2020

"Weet je wat, Jeannie? Morgen is het nog een dagje weekend. En de dag daarna en die daarna ook. En zo nog de hele tijd, tot de paashaas is geweest."

Met die mededeling aan haar zus sluit mijn kleuter vorige week zondag haar week af. Nog niet goed beseffend dat die "daagjes weekend" niet zullen verlopen zoals anders. Zonder klasgenootjes die komen spelen, zwemles en uitstapjes naar de binnenspeeltuin. Met enkel maar bovengenoemde zus aan haar zijde, voor wie dit corona-isolement het uitgelezen moment is om full-force te beginnen peuterpuberen. Aangevuld met 2 ouders met een kort lontje en een kop vol zorgen. Ideaal quarantainegezelschap.


"Maar mama, waarom ben jij de hele tijd zo boos?!"

Het is maandagochtend 9 uur en mijn hoofd staat al op ontploffen. Het vooruitzicht om alleen voor 2 kinderen te moeten zorgen én tegelijk (min of meer) in mijn professionele rol te blijven passen maakt dat ik al doodmoe ben opgestaan. Tot zondagavond twijfelen we over de opvang op school en of we onze kinderen daar al dan niet naartoe zullen sturen. Maar dat idee maakt ons onrustig. We besluiten om geen risico te nemen en het zo te proberen.

Ik doe een poging om mijn mailbox te temmen, accurate info op de website van het werk te zetten en intussen ook nog een last-minute nieuwsbrief in elkaar te boksen.

Een uur later hebben we met de 10 collega's teamoverleg. Net zoals elke maandag, maar wel voor de allereerste keer 100% digitaal. We overlopen via Zoom alle to do's die er moeten gebeuren die week, en al bij al verloopt dat vlotjes. Ik parkeer mijn kinderen voor tv en probeer maximaal te participeren aan de vergadering. Dat gaat best OK, tot er ineens iemand dringend nog een boterham met choco moet hebben. En ik daarna nog 2 keer op 5 minuten tijd weg moet gaan van mijn computer om poepen af te kuisen.

1 collega stuurt me na afloop dit filmpje door, een ander maakt me er attent op dat er in Zoom zoiets bestaat als de mute-knop. Tot zover professioneel overkomen voor vandaag...

Mijn kinderen stuiteren intussen door het huis, eisen dat ik speelgoed ga halen dat boven op zolder ligt. Daar spelen ze dan 10 minuten rustig samen mee. Om daarna tegen de snelheid dat ik met mijn ogen kan knipperen, trekkend en duwend rond de tafel te lopen, omdat de ene iets heeft wat de andere wil hebben en vice versa. Ik observeer, bemiddel, laat begaan.

Te midden van dit alles probeer ik te blijven ademen. "Dit is maar voor één dag", probeer ik me in te prenten. Want voor de rest van de week hebben we een constructie opgezet met een gezin dat we kennen van school, om elk één dag onze 4 kinderen op te vangen. Een constructie die rond het middaguur alweer dood en begraven is, omdat één van de buurmeisjes waar de dochters een paar dagen eerder nog gingen spelen met coronasymptomen blijkt thuis te zitten. Alweer een risico dat we niet willen lopen.

Intussen was ik nog maar eens mijn handen. Ik weet niet voor de hoeveelste keer vandaag, ik ben opgehouden met tellen. Aan het einde van de week helpt enkel een dikke laag vaseline nog om mijn huid -die aanvoelt als schuurpapier- weer zacht te krijgen. Met de peuter moet ik me telkens weer opmaken voor een partijtje worstelen om haar aan de wasbak te krijgen. De kleuter is gelukkig iets gedisciplineerder, en vertelt haar zus met geheven vinger"dat handen wassen moet, want anders krijg je microopjes" (dankuwel, juf Christel en Anna!)



Tegen de tijd dat die wandelende microopjes van mij vredig slapen, ga ik buiten nog even uitwaaien. Ik wandel door de verlaten straten van mijn stad. Lees de briefjes die op winkels en restaurants hangen. Onderweg kom ik maar een handvol mensen tegen: een gezin met mondmaskers op, een blowend duo vrienden, een loper in vol ornaat. Ik wandel langs een magnoliaboom die prachtig in bloei staat, nu al en ondanks alles. Op de grote markt ligt een koppel eenden te slapen. Gewoon, omdat dat kan, nu.

De komende dagen zwem ik verder in deze nagelnieuwe, bizarre realiteit. Op sommige micromomenten waan ik me Fred De Burggraeve himself, maar nog veel vaker is het fameus watertrappelen en kopje onder gaan. En content zijn dat aan het einde van de dag de overkant bereikt is, dat ook.

Het is in mijn hoofd nog voller dan anders. Ik denk aan mijn oma, helemaal alleen in haar grote huis. Ik denk aan de vriendinnen in de zorg, of met een zorgenkindje thuis. Vriendinnen die op het punt staan te bevallen, of middenin een fertiliteitstraject zitten, dat nu noodgedwongen op pauze staat. Mensen van wie het trouwfeest niet kan doorgaan, mensen die in het ziekenhuis liggen.

Ik voel ook veel tegelijk. Schuldgevoel, omdat ik niet zoveel kan werken dan normaal (ik wou hier eerst dan zou moeten schrijven, maar nog meer dan anders kus ik dezer dagen mijn pollekes dat ik voor een werkgever werk voor wie het resultaat belangrijker is dan het aantal gepresteerde uren). Schuldgevoel x2, omdat ik mijn dames niet de aandacht kan geven die ze nodig hebben. Ergernis, omdat ik de afgelopen maanden zo had geïnvesteerd in meer focus, en dat allemaal voor niets lijkt te zijn geweest. Irritatie, omdat ik me zoveel mogelijk wil afsluiten van de actualiteit, maar mijn lief wel naar elk nieuwsprogramma wil kijken.

Doorheen deze eerste corona-week leer ik (weer) wat mij helpt. Buiten zijn, minstens 1 keer per dag. Lezen. Yoga, met deze fantastische mevrouw. Dansen in de badkamer. Een glas wijn drinken in de schemering op mijn terras. En dan dit nummer dat voorbij komt, als een warm dekentje op mijn gespannen schouders. Bijpraten met de vriendinnen. Zij het even digitaal.


Morgen week 2. Van niemandweethoeveel. We nemen het hoe het komt, één dag per keer. Of dat proberen we toch.





It takes two, baby

vrijdag 24 februari 2017



Het was een zaterdag eind november, iets na de middag, toen ik besloot om toch maar eens dat pak met zwangerschapstesten uit de kast te halen. Ik kwam net thuis van mijn wekelijkse yogales, had me nog niet eens gedoucht en omgekleed, maar ineens kon het niet meer wachten. "Want 10 dagen overtijd, dat is toch al wel veel". Zelfs voor iemand als ik, met cyclussen die grilliger zijn dan het Belgische weer. Op naar de badkamer dus, waar ik deed wat ik moest doen.

Amper vijf minuten later stond ik al terug beneden. Mijn man, die net met iets bezig was in de tuin, moet al door het raam van de keuken de paniek op mijn gezicht hebben kunnen aflezen. Ik toonde hem de twee streepjes. Ook bij hem: ongeloof. Verbijstering. Een klein beetje angst, dat ook. En na een paar minuten: pure vreugde. Hoera, opnieuw zwanger!

Dat het deze keer zo makkelijk zou gaan, daar hadden we allebei niet echt op gehoopt. U moet weten: de weg die we de eerste keer aflegden voor het zover was liep niet bepaald over rozen. Iets waar we in al ons optimisme op geen enkel moment rekening mee hadden gehouden. Nadat ik in 2013 na meer dan 10 jaar trouwe consumptie stopte met de pil, duurde het nog maanden voor alles weer normaal op gang kwam. Heel erg traag, bovendien: waar een normale cyclus ongeveer 30 dagen duurt, waren 60 of soms zelfs 90 dagen hier geen uitzondering. Waar dat dan concreet aan lag? Ze konden er in het ziekenhuis niet precies de vinger op leggen, ook niet na verschillende onderzoeken. En dus moest ik aan de Clomid: medicatie die uw cyclus in de pas laat marcheren en die follikelrijping stimuleert. Verschillende dosissen, tientallen ziekenhuisbezoeken en 6 maanden later stonden we nog even ver: nergens.

Met elke 'mislukte' maand werd onze wanhoop een beetje groter. Ik schrok daar enorm van, eerlijk waar. Ik ben van nature redelijk optimistisch, en mijn biologische klok was bij de start van ons avontuur nog niet bepaald een tikkende tijdbom, maar nu hakte ongeveer alles wat ook maar een beetje baby- of kindgerelateerd was er ongelofelijk diep in. En niet op een goede manier. Mijn maag maakte salto's wanneer ik in de supermarkt langs de rayon met pampers passeerde. Ik kon de stroom zwangerschaps-, baby- en kinderaankondigingen op Facebook niet langer aanzien, blokkeerde zelfs een paar mensen tijdelijk. En toen een koppel uit onze omgeving kwam vertellen dat ze een kindje verwachtten, voelde ik me enorm schuldig omdat het me met de beste wil van de wereld niet lukte om oprecht blij voor hen te zijn.

Intussen was het zomer geworden, en besloten de dokters hun plan van aanpak te veranderen. Ik werd voorzien van een koeltasje, ontsmettingsmateriaal, spuiten en injectienaalden om elke maand gedurende een week zelf medicatie in te spuiten. Als ik normaal bloed moet laten trekken, dan zou ik mijn hoofd het liefst 180 graden omdraaien moest dat kunnen, om toch vooral maar niets te moeten zien, Maar nu plofte ik spuiten Menopur en Pregnyl in mijn eigen buik like a boss. Ook wanneer dat toevallig op een trouwfeest of op de wei van Werchter moest gebeuren.

2 pogingen later kreeg ik telefoon terwijl ik aan het werk was. Goed nieuws, eindelijk. Toch durfde ik het pas echt geloven met bewegend beeld erbij. De eerste echo op 8 weken. Een kleine garnaal met een knipperend lichtje in zijn of haar borst. De schoonste zwart-wit film die ik ooit heb gezien.

Toen mijn man en ik ons na dat heftige eerste babyjaar realiseerden dat we gerust nog wel een kindje wilden, gingen we ervan uit dat de medische wereld ons opnieuw een handje zou moeten helpen. Niets bleek minder waar. Deze keer heeft de natuur ons zelfs een klein beetje in snelheid gepakt. Was het omdat de naweeën van een decennium pilgebruik intussen volledig uit mijn lijf verdwenen waren? Of omdat we er in ons hoofd eigenlijk totaal nog niet mee bezig waren, met dat tweede kind? Ik zal het wellicht nooit helemaal zeker weten, en dat is ook niet erg.

Waarom ik dit nu schrijf? Omdat ik me nooit meer alleen heb gevoeld dan tijdens de periode dat we in behandeling waren. In mijn omgeving leek iedereen vlot zwanger te geraken, soms "was het zelfs al van de eerste keer prijs". Tot ik het verdriet na een paar maanden te zwaar vond om met ons 2 te dragen, en hier en daar begon te praten over wat er speelde. Ineens bleken sommige van die vlotte zwangerschappen ook een pijnlijke voorgeschiedenis te hebben. Ik heb veel moed geput uit die verhalen, maar ik heb me tegelijk ook dikwijls afgevraagd waarom mensen daar niet openlijker over praten, over al dat verborgen leed.

We zijn intussen meer dan 3 jaar verder, en intussen kan ik het allemaal wat beter relativeren, En hoewel het destijds het grootste drama van de wereld leek, besef ik nu dat ons traject in niets te vergelijken valt met wat veel andere koppels doormaken, jaren aan een stuk. Het maakt wel dat ik voorzichtiger ben geworden, en niet snel zal informeren naar de babyplannen van andere mensen. En uiteraard voelt deze nieuwe zwangerschap door alles wat er is gebeurd nog meer aan als een cadeautje. Zelfs toen dat betekende dat ik na amper 3 maanden op mijn nieuwe job al schoorvoetend naar mijn baas moest toestappen om het cliché-der-clichés over vrouwelijke werknemers te bevestigen :)

Ik was al even aan deze post bezig, maar kwam afgelopen week dit en dit nog tegen over dit onderwerp. Ook Eva Mouton tekende er een paar weken geleden treffend over.

En dan nog dit...

zondag 28 december 2014


































































































































2015 wordt een jaar van grote veranderingen. Want in mei verwachten wij hier ons eerste kindje!

Kerst in 7 beelden

donderdag 25 december 2014

Terwijl ik deze blogpost schrijf, zijn de kerstfestiviteiten hier ten huize achter de rug en is de vertering van de 2 kerstmaaltijden nog in volle gang.

De kerststemming en bijhorende voorpret was dit jaar ver te zoeken hier, misschien wel omdat het weer zo'n rare kuren heeft. Toch blijf ik het gek vinden om te zien hoe zo'n feestdag ineens voor de deur staat, en dan even snel weer gepasseerd is...

Elke familie heeft zo z'n eigen tradities en gewoontes voor de feestdagen, en daarom heb ik dit jaar geprobeerd om die van ons vast te leggen op beeld. Wat volgt is een kleine impressie van kerstavond, die we net als altijd doorbrachten bij mijn lieve oma.

Detail uit oma's kerstboom. Alle versiering dateert uit de jaren '60 tot '80.


























Het hondje van mijn zus, voor de gelegenheid feestelijk uitgedost.























Geen kerstmis zonder Home Alone!























En cadeautjes, of course!























Mijn neef Wouter kreeg een letter M in chocolade. De W was uitverkocht :-)
























Lachen met oude nieuwjaarsbrieven en crappy tekeningen























Gelukkig bleef het droog voor het hoogtepunt: de fusées!





























Een vrolijk kerstfeest voor jullie allemaal!
Made With Love By The Dutch Lady Designs