Ontroerparcours #1

Een moeder en haar dochter (jaar of 7) stappen op de trein die ik ook neem. Zowel zij als ik gaan naar huis, na een namiddagje soldenshoppen. Volgend gesprek ontspint zich:

Dochter: "Mama, mag ik mijn nieuwe balletschoenen al aandoen?"
Mama: "Ja hoor, doe maar"

Dochter haalt rode ballerina's met een gouden gesp tevoorschijn en kijkt tevreden.

-stilte-

Dochter: "Mama, wanneer denk je dat je weer beter bent?"
Mama: "Dat weet ik niet schat, dat is waarschijnlijk nog niet voor meteen"

-stilte-

Dochter: "Weet je mama, ik denk dat als ik in september terug naar school moet, je zeker beter gaat zijn"
Mama: "Ik denk dat we toch nog een beetje langer op onze tanden zullen moeten bijten. Je zal zeker nog een jaartje bij Griet en Karel moeten blijven, voor je weer bij mama kunt komen wonen"

-stilte-

Dochter: "Ik wou dat je al terug mijn mama was"
Mama: "Maar ik zal altijd je mama blijven! Ik ben er dan misschien niet altijd, maar ik denk zo vaak aan je, en ik hou zo vreselijk veel van je!"

Moeder en dochter beginnen allebei zachtjes te wenen. Ingetogen, met een paar tranen. De moeder slaat één arm om haar dochter heen, de dochter legt haar hoofd op haar moeders borst. Zo blijven ze stil zitten, tot we aankomen in het volgende station.

En ik, ik zit tegenover hen, en breek in stukjes.

Dankbaar #3

Terwijl april vaak guur en regenachtig was, begon vanaf mei de zomer aan haar comeback. Er viel niet alleen een huwelijksverjaardag te vieren. Door de verlengde weekends (dankuwel, socialisten en katholieke kerk!) was er ook tijd zat om er eens op uit te trekken. In eigen land, maar ook net over de grens. Een welgekomen ontspanning na een stresserende pre- en post-verkiezingsperiode! Hierbij een bloemlezing uit de dingen die me de voorbije weken gelukkig hebben gemaakt:

* Goeie optredens, respectievelijk in Leuven en Antwerpen. In het Depot gingen we kijken naar Michael Franti & Spearhead, een groep die ik al sinds hun passage op Werchter in 2002 volg. Michael Franti blijft één van de meest charismatische, inspirerende persoonlijkheden die ik ‘ken’. Net als altijd danste hij als een gek rond op blote voeten, stond hij meer tussen het publiek dan op het podium, en regelde hij zelfs een huwelijksaanzoek tussen 2 fans! Het was al de vijfde keer dat ik ze live aan het werk zag, en altijd blijf ik nog tot een week na zo’n optreden vol positieve energie zitten. Een goed recept tegen winterblues en Vlaamse verzuring dus. Dat het optreden gepland stond aan de vooravond van een belangrijke stembusgang – die voor mij ook een slopende werkzondag zou worden – was dus alleen maar mooi meegenomen!

Tweede concert op de planning was Arcade Fire in het Sportpaleis. Toffe show, die een aaneenrijging was van nieuwer werk en oudere radiohits. Dansen, dansen, dansen, en ook een beetje meezingen. Zo goed zelfs, dat ik ben vergeten om foto’s te maken, haha! Wat mij betreft een terechte muzikale hype, die Canadezen van Arcade Fire!

* Thuiskomen na een lange werkdag, om dan te merken dat de postbode 2x goed nieuws uit ex-collega hoek heeft afgeleverd. Welkom kleine Alex, proficiat K & I!

* Een spontaan tripje naar Frankrijk per trein en auto, richting verlaten skigebieden en bergen in de Vogezen en pittoreske dorpjes in de Elzas. Met als hoogtepunt een zondagse lunch op dit lommerrijke pleintje in Straatsburg.

* Een logeetje voor de komende 10 dagen, hier te zien samen met zijn BV-naamgenoot

* De WK-gekte, die buren en vrienden verenigt, en die onze dorpen en steden al een heel klein beetje onderdompelt in vakantiesfeer. Ik ben allesbehalve een voetbalfanaat, maar voor landencompetities ben ik altijd geneigd om dat even te vergeten. Supporterde ik de afgelopen jaren – bij gebrek aan nationale kwalificatie  - nog trouw voor Spanje, dan hoop ik dat 2014 toch de zomer van de Rode Duivels gaat worden. Tot nu toe heeft onze nationale ploeg het altijd gehaald met de hakken over de sloot, zonder bijster begeesterend voetbal te tonen. Maar ook dat laatste wil ik gerust voor even met de mantel der liefde bedekken. Laat ons gewoon hopen dat er de komende weken nog veel gewonnen wordt. Tous ensemble, tous ensemble, he he!

1 jaar getrouwd: wijn en wensen

Een tijdje terug vierden het lief en ik onze allereerste huwelijksverjaardag. Een goed moment om terug te blikken op het voorbije jaar, vonden wij. En dat deden we met – hoe kan het ook anders – wijn en een zelfbereide maaltijd.

Die wijn haalden we dit keer niet gewoon in de winkel of op één of andere proeverij, want het ging om een flesje dat al een jaar in onze kelder lag te wachten. Sinds de dag van onze trouw, om precies te zijn.

Dat kwam zo: ter voorbereiding van “de Mooiste Dag van ons Leven” (als ik de trouwfora op internet mag geloven that is…) was ik nogal fanatiek in de weer met Pinterest, een site waar je virtuele moodboards kan aanmaken, leuke plaatjes kan opslaan en volop ideëen kan opdoen. Een aanrader trouwens, ook voor wie nog niet meteen trouwplannen heeft. Via Pinterest kwam ik terecht bij deze post op Tumblr.

Het idee is simpel: voor het huwelijk zich voltrekt, schrijven beide partijen een lieve brief naar elkaar. Die brieven gaan in een doosje, samen met een fles wijn. Het koppel mag de doos pas opnieuw openen wanneer ze hun eerste huwelijksverjaardag vieren. Onder het genot van een glas wijn kunnen ze dan de brief die hun partner een jaar eerder schreef eindelijk lezen. 

Een schattig idee vond ik dat. Dus besloten het lief en ik om het ‘ritueel’ ook te integreren in onze eigen trouwceremonie. Maar dan wel enigszins aangepast. De wijn mocht blijven (hey, ik heb niet voor niets een bijna gediplomeerde sommelier in huis!), de liefdesbrieven vervingen we door wensen van alle aanwezigen. Zelf de wijn opdrinken, en anderen het werk laten doen: win-win situatie! Jong en oud mocht trouwens meedoen. Ook mijn metekindje (toen anderhalf) leverde flink zijn bijdrage.

We staken de wensen en de fles in deze houten kist, die we na afloop toe spijkerden.

De kist werd daarna vrijwel meteen verbannen naar een koel, donker hoekje van onze kelder. Dat had 2 redenen:

1) De wijn kon zo goed op temperatuur blijven (dat moest van Meneer de Sommelier)

2) Als de kist ver weg verstopt stond, zou mijn oog er ook niet al te veel op vallen, en zou ik mijn aangeboren nieuwsgierigheid hopelijk kunnen bedwingen

Dat laatste is trouwens tegen alle verwachtingen in goed gelukt. Op de vooravond van het langverwachte 1-jarige jubileum mocht ik dan eindelijk ons – een beetje gehavende - trouwcadeau aan onszelf uit de kelder halen.

Na het openmaken zag dat er zo uit:

Het flesje (een Montepulciano uit 2007, voor de kenners) werd door het lief nog even arty-farty gefotografeerd, samen met het “goe stukske vlees” dat we erbij zouden verorberen.

Terwijl het vlees in de pan lag te sudderen en we al een eerste glas soldaat maakten, lazen we samen alle wensen en bekeken we alle tekeningen. Sommige grappig, andere bijzonder ontroerend en inspirerend. Maar allemaal voerden ze ons even terug naar ‘onze’ dag, op de kop af 365 dagen geleden. Mijn schoonmoeder (anders een vrouw van heel erg veel woorden) zat er trouwens ‘boenk’ op met haar kaartje:

Een waarheid als een koe, if you ask me! De fles voor volgend jaar ligt trouwens al te wachten in de doos in de kelder. Hopelijk het begin van een mooie traditie, en niet het begin van een alcoholverslaving J

One line a day. A five year memory book.

Iets meer dan een jaar geleden trok onderstaand boekje op de pagina van één van mijn Facebookvrienden mijn aandacht:

Het doel van dit boekje? Wel, dat komt ongeveer hierop neer:

Tijdens mijn kindertijd en puberjaren was ik een fervente dagboekschrijfster. Ettelijke schriftjes heb ik volgeklad. Ze waren altijd mijn favoriete uitlaatklep voor geklaag over mijn zus en ouders, en gedetailleerde ooggetuigenverslagen van –vaak banale- ruzies in mijn vriendenkring. Maar ik schreef ook uitgebreid over ontluikende verliefdheden en de onvermijdelijke teleurstellingen die daarmee gepaard gaan. Het schrijven werkte ook therapeutisch, toen iemand uit mijn jeugdbeweging onverwacht overleed bijvoorbeeld, toen ik amper 14 was.

Het is grappig, maar vaak ook erg confronterend, om nu te lezen hoe mijn jongere ik destijds over bepaalde dingen dacht. Maar een dagboek bijhouden is een tijdverslindende bezigheid. In de loop der jaren kreeg ik het drukker met andere dingen, en stopte ik met schrijven. Tot nu dus. In “One line a day” probeer ik de hoogtepunten van elke dag bij te houden, om elk jaar een beetje te kunnen terugblikken op wat voorbij is. Het is de bedoeling om elke dag te schrijven, maar dat komt er in de praktijk vaak niet van. Meestal gebruik ik de zondagavond om de voorbije week te evalueren, dat werkt voor mij persoonlijk beter.

Intussen zijn we iets meer dan een jaar verder, en ik vind het nog steeds leuk om te doen. Over onze trouwdag, op 4 mei vorig jaar, schreef ik bijvoorbeeld het volgende:

Over die 1-jarige huwelijksverjaardag heb ik trouwens nog een artikel in petto. Stay tuned voor meer meligheid!

"One line a day. A five year memory book" is onder andere te verkrijgen via bol.com en kost 12.49 euro. Geen geld voor zo'n schoon boekske met gouden randjes! 

Dankbaar #2

Aan het begin van deze nieuwe maand vond ik het opnieuw tijd voor een bescheiden ode aan de kleine dingen des levens. Op dit moment ben ik dankbaar voor:

* Feestdagen en educatief verlof. Verlengd weekend baby!!!

* Een geslaagde shoppingtrip naar het plaatselijke tuincentrum, waar ik deze mooierds vond:

Balkon en vensterbanken opgefleurd, iedereen content!

* Een fijne avond uit in mijn oude studentenstad, gevolgd door een sleepover en een uitgebreid bijpraatontbijt, met lieve vriendinnen die ik veel te weinig zie.

* Een vijgen-na-Pasen-verjaardagscadeau, met een awesome printje. Merci Ann-So!

* Een aantal wondermooie, pakkende nummers op repeat. Zoals dit. Of, voor wie iets meer tijd heeft om te luisteren, dit. Werchter Classic 2013 all over again!

* Heel erg cliché, maar: de liefde. Het verwarmt mijn hart om te zien hoe enkele mensen in mijn omgeving, die me erg dierbaar zijn, finaal iemand gevonden lijken te hebben die bij hen past. Iemand die hen aanvult, laat lachen, en verder doet groeien als mens. Maar misschien komt dat omdat ik in mijne 'melige' ben, door onze eerste huwelijksverjaardag die eraan zit te komen. Een vol jaar alweer. Time flies when you're having fun...Maar soit, daarover later meer. Eerst mezelf nog een beetje wentelen in dankbaarheid. Mooi, het leven is mooi!

Vijf redenen waarom Berlijn de leukste stad ter wereld is

In november 2012 had ik te kampen met een kortstondige, maar hevige opflakkering van verliefdheid. Met de gekende symptomen: vlinders in de buik, en het gevoel de hele wereld aan te kunnen. De reden? Mijn allereerste bezoek aan de Duitse hoofdstad Berlijn.

Ik had er op dat moment al veel over gehoord en gelezen, maar vond het op één of andere manier toch moeilijk om me er in mijn hoofd een concreet beeld over te vormen. Ik ging er dus heen zonder grote verwachtingen, en werd vervolgens van mijn sokken geblazen.

Ik ben iemand die erg graag op reis gaat. Ik voel me quasi overal vrij snel op mijn gemak, en geniet ervan om nieuwe indrukken op te doen en interessante mensen te ontmoeten. Maar tegelijk ben ik ook honkvast, ben ik zelfs altijd content als ik weer thuis ben. Dat was anders na Berlijn. Net als op eerdere reizen viel er opnieuw zoveel te ontdekken en te ervaren, maar tegelijk voelde alles er op een vreemde manier ook vertrouwd aan. Ik weet ook wel dat het raar is om zoiets te zeggen over een stad waar je nog nooit geweest bent, maar op één of andere manier vond ik er meteen m'n draai, voelde ik me er meteen -tsjah- thuis...

In dit artikel wil ik, naar aanleiding van een herhalingsbezoekje deze paasvakantie, proberen te vatten waarom Berlijn sinds dat eerste bezoek zo'n speciaal plekje in mijn hart heeft veroverd. Ik zeg expres: proberen. Want eigenlijk moet iedereen er gewoon zelf naartoe, om uit te vissen wat die stad nu precies met een mens doet. Maar jullie zijn gewaarschuwd: het zal een ervaring zijn die aan je vel blijft kleven. Hierbij enkele redenen waarom ik Berlijn de leukste stad ter wereld vind:

1) Alles in Berlijn ademt geschiedenis

Geschiedenisnerds, beware! Berlijn is voor de hedendaagse geschiedenis wat Rome voor de klassieke oudheid is. De stad speelde een sleutelrol in de wereldgeschiedenis van de afgelopen 100 jaar, en dat is overal te merken: in de diverse wijken, die elk hun eigen karakter hebben, maar ook in de talrijke musea die Berlijn rijk is. Als een stad oren en ogen zou hebben, dan weet ik zeker dat Berlijn straffe verhalen en roddels zou kunnen vertellen! Wij focusten ons dit keer op een specifieke periode in die recente geschiedenis. Een periode die een grote impact heeft gehad op Berlijn, Duitsland, en zelfs Europa: de jaren van de Koude Oorlog. Wij volgden daarvoor onderstaand traject:

East Side Gallery - Het langste deel van de Berlijnse Muur dat nog overeind staat, en na de Wende beschilderd werd door een kunstenaarscollectief. Toeristisch, maar eigenlijk niet te missen om de omvang en de impact van die Muur volledig te laten doordringen.

DDR-wachttoren in de buurt van Potsdamer Platz. Werd destijds gebruikt om de Muur te bewaken, en ervoor te zorgen dat niemand zonder toestemming van het oosten naar het westen ontsnapte. Je kan de toren ook beklimmen, maar toen wij er waren was hij helaas gesloten.

.


Het DDR-museum - hier kom je heel veel te weten over het dagelijkse leven van de Oost-Duitsers van de jaren '60 tot aan de val van de Muur. Hoe zag een schoolcarrière eruit, waar gingen ze op vakantie en waar deden ze inkopen? Geen saaie bedoening met ellenlange tekstborden die je moet lezen, want het museum is erg praktijkgericht: bijna alles wat je ziet, mag je vastpakken en aanraken.

Het Stasimuseum - Hoofdkwartier van Stasi-chef Erich Mielke en de zijnen, middenin de hoogbouwwijk Lichtenberg. Meer een museum oude stijl, met tekstpanelen en uitgestalde voorwerpen in glazen kasten, maar heel informatief voor wie interesse heeft in de Koude Oorlog, spionage en afluisterpraktijken. Ook erg speciaal om door de bureau's en vergaderzalen van de Stasi-toplui te dwalen, die sinds de val van de Muur onaangeroerd zijn gebleven.

Gedenkstätte Hohenschönhausen - Stasigevangenis waar politieke dissidenten en verdachten werden ondervraagd en opgesloten, soms jarenlang en zonder enige vorm van proces. Kan enkel bezocht worden door mee te gaan met een rondleiding, maar die is erg goed en wordt vaak gegeven door ex-gevangenen. Heel beklijvend, de minder mooie kant van het Oost-Duitse regime komt hier uitgebreid aan bod. Ook de permanente tentoonstelling is de moeite.

2) Berlijners zijn zondagskinderen

Inwoners van Berlijn kruipen op zondag niet in hun zetel om een serie te kijken, zoals wij. Winter of zomer: aan het einde van de week trekken ze graag naar buiten. Twee ingrediënten voor een geslaagde zondag in de Duitse metropool:

* Je kater weg eten bij een brunch of een uitgebreid ontbijt. Serieus, waar ter wereld kan je overal ontbijt bestellen tot 17u???

* Erna lekker snuisteren op één van de vele flohmarkten.

Kortom, my kind of Sunday!

Ronddwalen op de flohmarkt am Mauerpark in Prenzlauerberg


3) Uitgaan in Berlijn: 365 dagen uitgelaten festivalsfeer

Aan de idyllische zondagnamiddag die ik hierboven beschreef, is erg vaak een lange uitgaansnacht vooraf gegaan. Want als er één ding is dat Berlijners goed kunnen, dan is het een feestje bouwen. De stad is het mekka voor liefhebbers van techno en elektro, en ook wie niet meteen thuis is in deze genres (zoals ondergetekende), zou tijdens een bezoek aan Berlijn minstens één bezoek aan een club moeten inlassen. Is het niet voor de muziek en de uitgelaten sfeer, dan tenminste wel voor de unieke locaties. Berlijn heeft clubs in houten barakken aan het water, in oude elektriciteitscentrales en in leegstaande fabrieksgebouwen. Voor ieder wat wils dus. Kies er één uit, en je gaat een nacht tegemoet die je niet vlug zal vergeten!

Watergate - club met een fantastisch uitzicht op de Spree, op de grens tussen de wijken Kreuzberg en Friedrichshain.

Tresor - dansen op technobeats in de kelders van een oude energiecentrale. Waanzinnig luid, maar ook waanzinnig cool!

4) Berlijn is een stad vol bijzondere plekken

Niet alleen 's nachts kijk je je ogen uit. Ook als je overdag gewoon wat doelloos rondloopt of rondfietst, beland je vanzelf op de meest bijzondere plaatsen. Een oud vliegveld dat nu gebruikt wordt als park, wielerpiste en barbecueplaats in één? Check! Een verlaten pretpark uit de DDR-jaren, waar je net voor de sloop nog een rondleiding kan volgen? Check! Een braakliggend terrein middenin de stad, waar groene jongens en meisjes groenten telen? Check! Niets is te gek, Berlijn has it all...

De voormalige luchthaven Tempelhof in de wijk Kreuzberg

Oude attracties in het Spreepark

Genieten van een verse groentenlunch op de terreinen van de Prinzessinnengarten, een urban gardeningproject in Kreuzberg.

5) Berlijn is een klein paradijs voor fietsers

Wat je moet weten is dat Berlijn geen echt centrum heeft. Wel zijn er verschillende wijken, die elk hun eigen karakter en bezienswaardigheden hebben. Dat maakt van Berlijn best een uitgestrekte stad. Te voet op verkenning gaan kan zeker, maar dan leg je al snel de nodige kilometers af. De stad heeft ook een goed systeem van metro's en trams, maar dat is best duur, en zo zie je ook weinig. Een goede tussenoplossing is de fiets. Berlijners fietsen zelf ook veel, want de stad leent zich daar erg goed toe: weinig hellingen of bergen, en op sommige plaatsen zelfs aparte verkeerslichten voor fietsers. De fietspaden zijn over het algemeen breed, maar soms ook gewoon totaal afwezig. In dat geval kan je gerust op het voetpad rijden. Geen idee of het officieel mag, maar iedereen doet het gewoon.

Berlijn, thanks for having us, en hopelijk tot snel!

Eerste keer #2 - Beter een goede buur dan een verre vriend: speedeten

In 2011 verhuisden mijn wederhelft en ik vanuit ons eerste huurappartement naar een naburig, middelgroot provinciestadje, waar we een eigen huis kochten. Een stad waar geen van ons twee direct een band mee had. Maar het was in de buurt van onze ouders en vrienden, en het huis, dat was liefde op het eerste gezicht.

De vorige eigenaars van het huis vertelden ons destijds dat naast de buurt ook de buren bijzonder aangenaam waren. Buren van de sociale soort, die regelmatig bij elkaar langs gaan en ook soms samen dingen doen. Bon, fijne buren, da's altijd goed meegenomen, dachten wij. We zouden wel zien wat dat zou geven, eens we er effectief zouden wonen...

Tijdens de eerste weken en maanden in onze nieuwe stek hebben we er in ieder geval niet veel 'last' van gehad, van die buren. Tot er enkele weken na de jaarwisseling een uitnodiging voor een nieuwjaarsreceptie in de bus viel. Dat evenement zou doorgaan bij één van onze buren thuis, enkele huizen verder. Mensen die we tot dan toe nog niet ontmoet hadden. Het leek ons wel een goede gelegenheid om ons wat te integreren in onze buurt, dus we besloten om er naartoe te gaan. Zij het wel een beetje schoorvoetend. Zo'n hele avond socializen met onbekenden, dat is toch altijd een hele opdracht. Dus toen de wederhelft en ik de deur uit gingen, namen we ons voor om op die receptie even onze kop te laten zien en erna terug in onze zetel te kruipen.

Maar dat laatste draaide net even anders uit, want het werd een supergezellige avond. De drank vloeide rijkelijk, de gesprekken waren boeiend en grappig, en er waren huisgemaakte hapjes en zelfs een huiskamerconcert op de piano. Van ons voornemen om op tijd naar huis te gaan is uiteindelijk niet veel in huis gekomen, want we lagen pas om 4u in ons bed -zoals we later nog zouden ondervinden: één van de gemene delers bij alle activiteiten met de buren-. Maar, wat belangrijker is: het ijs was gebroken, onze integratie in onze nieuwe buurt was een feit.

Naast de jaarlijkse nieuwjaarsfestiviteiten & straatbarbecue en de occasionele kwisdeelnames organiseerden we deze maand een activiteit waar al lang op gebroed werd. Het leek ons wel leuk om met de buren het tv-programma "Komen Eten" na te spelen, verspreid over verschillende huizen. Met verschillende gangen en veel sfeer en gezelligheid, maar zonder polonaises, rondgesnuffel in elkaars kleerkast en punten op het einde van de avond.

Een koppel jonge en enthousiaste nieuwkomers nam het voortouw in de organisatie, en zo kwamen we op een zaterdagavond ergens in maart met 12 man samen voor de eerste editie "Speedeten".

De regels zijn vrij simpel: elk koppel kookt in z'n eigen huis en keuken 1 gang voor 2 andere koppels. Je weet op voorhand niet wie er komt eten, wel welke gang je moet maken. Per gang wordt er 1.5 uur de tijd voorzien, daarna verhuis je voor de volgende gang naar een ander huis. Om de verdeling van de groepen te bepalen moesten er kaartjes getrokken worden, en dat zag er zo uit:

De wederhelft en ik hadden geluk: wij kregen het voorgerecht toebedeeld. Hij toverde dit topgerechtje van Jeroen Meus uit z'n mouw, terwijl ik de boel een beetje opruimde en de tafel mooi dekte. Daarvoor mocht ik van mezelf een bosje verse bloemen in huis halen. Een luxe die we ons niet vaak permitteren, maar waar ik wel oprecht blij van kan worden. Het werden ranonkels, één van mijn favorieten.

Ook de rest van de avond was top. Bij de buren van nummer 37 werden we getrakteerd op een rondleiding door hun prachtig gerenoveerde huis én superlekkere Mexicaanse enchiladas. Onze sympathieke overburen op nummer 6 hadden zich er iets makkelijker vanaf gemaakt: zij schakelden hun tienerdochters in om chocolademoelleux te maken. Wederom top! Deze buren hadden voor mijn part ook de prijs voor de meest originele servetten mogen winnen:

Eindigen deden we in een café in de buurt, waar we overschakelden van wijn op bier en we naar goede gewoonte weer veel langer bleven plakken dan oorspronkelijk de bedoeling was. Toen we na enkele uren dan toch naar huis gingen, hadden we nog geld over. We gaven het aan de buurman van nummer 6, die beloofde om er de volgende dag voor iedereen koffiekoeken mee te gaan kopen. Wat hij ook effectief deed. Wakker worden met een kleine kater, om dan een plastic zakje met lekkers van de bakker aan de deurklink te vinden: DAT zijn de dingen waaraan je een goede buur van een verre vriend kan onderscheiden!