Maandoverzicht: juli 2016

Jongens toch, de zomervakantie is alweer halfweg. Dat is toch niet te geloven? Wat een contrast met mijn kinderjaren, toen zomers een eeuwigheid leken te duren en het altijd mooi weer was. Of zo herinner ik mij dat toch. Alweer een bewijs dat een mens eerder geneigd is om de goede dingen te onthouden.

Het weer zat dan misschien niet altijd even goed mee (terwijl ik deze post schrijf, klettert de regen tegen de ramen), maar ook tijdens de afgelopen maand hebben we ons best gedaan om mooie herinneringen te maken. Wat de maand juli hier dan allemaal in petto had, vraagt u zich af? Wel...

Gereisd

De tijden waarin mijn man en ik op reis konden vertrekken wanneer we wilden zijn met de komst van dochterlief definitief verleden tijd. Tegenwoordig moeten we ons schikken naar de sluitingsdagen van de crèche. Inclusief feestdagen is die 45 dagen per jaar dicht. Ik heb veel respect voor het werk van die mensen en ik snap heel goed dat de nood aan vakantie groot is wanneer je je dagen slijt tussen krijsende koters, maar 45 dagen, ik vind dat toch veel.

Wij dus noodgedwongen tijdens het bouwverlof met een volle auto richting de Loirestreek in Frankrijk voor 2 weken vakantie vieren. We vreesden voor een toeristische overrompeling, maar dat bleek eigenlijk heel goed mee te vallen. Na een redelijk rampzalige vakantie met een piepkleine baby vorige zomer kan ik met de hand op het hart zeggen dat we ons alledrie prima vermaakt hebben. Een blogpost met tips volgt hopelijk nog in de loop van de maand.

Gelezen

Nadat ik hier al eens uit de doeken deed waarom ik vind dat iedereen "Lelieblank, scharlakenrood" van Michel Faber zou moeten lezen, nam ik bij mijn laatste bibbezoek zijn nieuwste roman mee naar huis. "Het boek van wonderlijke nieuwe dingen" is opnieuw een klepper, waarvan het verhaal zich dit keer afspeelt op een verre planeet. Faber is een auteur die beschrijvend kan vertellen zonder dat het irritant wordt, en ook het uitgangspunt van het boek (wat als de aarde op een dag naar de kloten gaat en we een plan B moeten zoeken?) kon me wel bekoren. Toch was ik er niet helemaal zot van, al kan ik niet goed zeggen waar dat dan precies aan lag.

Mijn tweede vakantieboek daarentegen...amai. Tijdens onze laatste leesclubmeeting in juni werd collectief beslist dat we deze zomer "A little life" van Hanya Yanagihara zouden lezen, een boek waar ik volgens mij nog geen slechte recensie over heb gelezen. Normaal staat onze limiet op 400 pagina's, maar dit boek telt meer dan 700 bladzijden. Tijdens de zomer kan dat, dan doen we al eens zot. 

Akkoord, het is absoluut geen vrolijke zomerlectuur. Ik moet mijn e-reader soms zelfs even aan de kant leggen, omdat ik zo hard meeleef met de hoofdpersonages dat ik er fysiek slecht van ben. Maar tegelijk is het zo fantastisch goed geschreven dat ik zelfs terwijl ik dit schrijf eigenlijk niets liever wil dan verder lezen. En toch ook weer niet. Nog 20% te gaan, en dan is het uit, en verdwijnen Willem en Jude definitief uit mijn leven (snif)

Gekeken

Tijdens de zomermaanden probeer ik de televisie zoveel mogelijk links te laten liggen. Dankzij bovenstaand boek kost mij dat geen enkele moeite (zelfs in die mate dat mijn man af en toe smeekt of ik alsjeblieft toch maar even bij hem in de zetel wil komen zitten, haha :) ) Maar omdat het al veel te lang geleden is, zou ik binnenkort toch graag nog eens een goeie film kijken of beginnen aan een verslavende serie. Iemand de ultieme tip??

Spijs en drank

Op vakantie hebben we traditiegetrouw weer vaak zelf gekookt. We durven dat nog niet zo heel goed aan, uit eten gaan met de dochter. De kans is groot dat één van ons 2 dan toch weer moet entertainen en zijn bestelling met lede ogen koud ziet worden. In juli consumeerden we dus vooral snelle slaatjes en pasta's, met na kinderbedtijd een fles rosé als dessert. Lang leve de vakantie, toch?

Om hier toch nog een vleugje hipheid te introduceren: toen we weer thuis waren sprak ik met ex-collega's af in een pop-up bar. In Antwerpen, maar het had even goed in Berlijn kunnen zijn. Zo hip dus. Maar onder dat trendy laagje vernis toch ook lekkere wijn, vis- en vleesgerechten rechtstreeks van de grill én een prachtig uitzicht vanop het dakterras. Een aanrader dus (als het ooit weer mooi zomerweer wordt, that is)

Gebaald

Over het feit dat ik niet naar Bruce Spingsteen kon gaan kijken op TW Classic, omdat wij toen al op vakantie waren. Hopelijk komt er binnen een aantal jaren nog eens een herkansing.

Getwijfeld

Of het heel decadent zou zijn om een tweede paar witte sneakers aan te schaffen. De soldenprijs van het rechtse paar deed me uiteindelijk overstag gaan. Nu ik bovenstaande foto zie, snap ik pas goed dat het eigenlijk echt wel nodig was :-) 

Ontdekt 

Dat Tienen met Suikerrock een festival heeft dat zeker niet moet onderdoen voor Marktrock of de Lokerse Feesten. En dat Tienen eigenlijk best nog een tof stadje is, ondanks dat het feit dat iedereen er altijd heel neerbuigend over doet. 

Blij met

Mijn nieuwe lay-out hier, jeej! Ik wilde er geen aparte post aan besteden, maar ik ben echt tevreden met het eindresultaat. Met dank aan de sympathieke Daphne van deze Etsy-shop voor de technische bijstand.

Op naar augustus, hopelijk een even terugblikwaardige maand. Zelf een maandoverzicht gemaakt? Laat een link achter in de comments, nieuwsgierig als ik ben lees ik graag hoe anderen zoal de zomermaanden spenderen.

Fotodagboek: vrijdag 24 juni 2016

24 juni 2016.

De dag waarop een nipte meerderheid van de Britten besloten dat ze niet langer geloven in de Europese droom. 

En de dag waarop ik besloot om eindelijk eens werk te maken van een fotodagboek.

Ik lees dat supergraag op de blogs van een ander, maar ik had een beetje koudwatervrees om het hier te introduceren.

Omdat mijn leven nu ook weer niet zo interessant is. En ik het stiekem toch wel een beetje spannend vind dat dat handjevol lezers nu exact weet wat ik heb gedaan, en vooral: wat niet.

Een serieuze stap uit mijn comfortzone dus, dit fotodagboek van een vrijdag die heel doordeweeks was en toch ook weer niet. Het begon allemaal zo:

Mijn wekker is net afgelopen als ik in de kamer boven ons iemand hoor wenen. Dochterlief had godzijdank nog eens een redelijk normale nacht, na een paar nachten waarin we er vaak uit moesten omdat ze verkouden en heel onrustig was.

Soms heeft ze nogal een ochtendhumeur, maar dat viel vandaag nog mee. Zag ik er 's morgens maar even schattig uit <3

Na het flesje en aankleden richting badkamer om mezelf wat in de plooi te leggen. Er viel de voorbije weken flink wat water uit de lucht (veel van onze buren zaten zelfs met ondergelopen kelders) en jawel, het regent ALWEER!

Ik laat Colette wat rommelen. Na een inspectiekruipronde in onze douche en een optrekbeurt of 10 aan het toilet kamt ze braaf haar haren. Tot er 0.2 seconden later alweer iets anders is dat haar aandacht trekt.

Ontbijtboterhammekes? Check! Beker thee-on-the-go? Check! Klaar om te gaan voor de laatste werkdag van de week.

Fietskar in richting crèche. Die is op 10 minuten van bij ons thuis en vlakbij het station waar ik opstap om naar mijn werk te pendelen. Ik bracht haar eerst altijd te voet met de buggy of in de draagzak, maar al fietsend win ik 10 minuten. Niet onbelangrijk, want ik ben niet goed in haasten en al helemaal niet 's morgens.

Alle goede voorbereidingen ten spijt, staat de trein er WEER al als ik toekom. Toch nog haasten dus.

Mijn leeshalfuurtje om rustig op gang te komen. Ik lees "vier plus één" van Jojo Moyes, maar ik vind het tot nu toe geen aanrader. Het verhaal trekt op niet veel en de vertaling is slecht. Helaas voor mezelf lees ik altijd alle boeken waar ik in begin uit. Verder nog op de foto: mijn zelfgemaakte bladwijzer (wie raadt het boek waaruit deze quote komt?? :) ) en linkerhand waarvan ik de nagels kunstig heb gelakt omdat ik me zo verveelde tijdens het kijken naar België - Zweden.

Ik ben de hele dag professioneel in de weer met dit. De Britten stappen totaal onverwacht uit de EU. Of het effectief zover komt zal de tijd moeten uitwijzen, maar voor nu is het even al Brexit wat de klok slaat.

Ik bestelde alvast wat zomerkleertjes voor Colette, want binnen 2 weken gaan wij op vakantie. Zara levert dit pakketje op het werk. Ik laat altijd alles daar leveren omdat dat makkelijker is, tot groot jolijt van mijn collega's (allemaal mannen).

Op vrijdag eten wij altijd bij mijn schoonbroer- en zus, waar oma en opa op de 3 kleinkinderen tegelijk letten. Handig, want zo kunnen wij nog even flink doorwerken en daarna gewoon onze voeten onder tafel schuiven voor het avondeten. Na wat oponthoud door stakende treinen (again) rep ik me met grote honger naar ginds. Onderweg kom ik dan altijd deze straatnaam tegen waar ik stilletjes om moet gniffelen :)

Het is intussen helemaal opgeklaard en we eten buiten. Zoveel gezelligheid dat ik zelfs vergeten ben om een foto te maken. Mijn man is 's avonds op stap met vrienden, dus ik heb het kot en de tv voor mij alleen. Ik keek vroeger op zo'n momenten al eens graag naar een buitenlandse arthouse-film, maar ik kan me daar tegenwoordig zo slecht op concentreren. Hopelijk betert dat ooit nog eens, want ik mis dat wel. Voor nu wordt het "The Princess Diaries 2". Een beetje corny, gelukkig kunnen Julie Andrews en Anne Hathaway allebei goed acteren. Om middernacht is mijn kaars uit en de film gedaan. EINDE.

(Van dit fotodagboek en van deze blogpost. Tot de volgende!)

Internetpret #1

"Ik verveel mij". Zei niemand ooit nog, sinds de uitvinding van het internet. Het www is een onuitputtelijke bron van informatie, entertainment en heel veel (al dan niet gefundeerde) meningen. Soms vermoeiend, maar saai, dat nooit.

1 van de dingen die ik geweldig vind aan internet, is de ongelofelijke diversiteit. Het is een winkel waarin iedereen ter wereld zijn goesting vindt. Waar je voor de meeste dingen bovendien niet eens hoeft te betalen. Een plaats waar je kort en gericht op zoek kan gaan naar iets, maar waar je ook uren doelloos kan ronddwalen. Meteen ook één van mijn favoriete tijdverdrijven. Ik spring dan van Wikipediapagina's over seriemoordenaars over foto's van exotische stranden naar artikels over de beste manier om lasagne te maken alsof het niets is, en ik heb ondertussen de tijd van mijn leven.

De internetvondsten die me de afgelopen tijd deden lachen, nadenken en/of een traantje deden wegpinken, zet ik in deze blogpost graag even op een rij. Ik denk erover om daar misschien een terugkerend rubriekje van te maken (ere wie ere toekomt: ik vond dat altijd plezant om te lezen bij Tales from the Crib), maar we zullen wel zien waar dat schip strandt. Komt ie:

* Vrouwen zonder kinderen zijn zich er misschien niet zo van bewust, maar op het internet vechten moeders heelder veldslagen met elkaar uit in de commentsecties op Facebook en blogs. Absoluut niet fraai om te lezen. Een lichtpuntje in die mommy wars zijn de heerlijk nuchtere columns van de Nederlandse Sarah Sluimer. Hier en hier (let op: je kan doorklikken) te vinden.

* Kinderen hebben is trouwens niet alleen maar kommer en kwel. Je kan ook al eens goed lachen met die kleine fuckers, getuige dit overzicht.

* Hoe schattig is prins George hier trouwens?

* Daniel Radcliffe = baas! Ziehier het bewijs

* Allez dan, nog iets Harry Potter-related. Na het lezen van dit artikel zag ik een tattoo ineens wel zitten.

* Hilarisch herkenbaar voor iedereen die ooit een yogales heeft gevolgd: deze cartoons van Becky Barnicoat. De nummer 2, dat ben ik! :)

* Carpoolen met Chris Martin van Coldplay, hoe cool zou dat zijn? Heel cool, ondervond ook televisiepresentator James Corden aan den lijve (alle filmpjes uit de reeks Carpool Karaoke zijn aanraders, dus doorklikken is sterk aanbevolen)

* Ik heb een dikke boon voor Jimmy Kimmel, die in Amerika zijn eigen tv-show heeft. Ik heb eerlijk waar nog niks van hem gezien dat ik niet grappig vond. Deze parodie op datingprogramma's "The Bachelor" en "The Bachelorette" is gewoon schitterend.

*  Nood aan achtergrondmuziek tijdens het surfen? Luister dan zeker eens naar deze live-opname van de zusjes van First Aid Kit. Staat hier al weken op repeat.

* Altijd lachen: West-Vlamingen die zich verstaanbaar proberen te maken. De jongen in de video is naast een bijzonder getalenteerde muzikant ook mijn schoonbroer, wat wil zeggen dat ik soms privéles aan de eettafel krijg, haha!

* En tenslotte nog wat hondjes om af te sluiten. Want daar kunnen er nooit genoeg van zijn <3

Kernboodschap van deze post: honderdduizend hartjes voor het internet. Minstens.

Nog meer internetverstrooiing is altijd welkom. Zijn er nog Youtube-filmpjes met stuntelige honden of dansende baby's die ik hier niet heb vermeld, of artikels die ik zeker moet lezen? Verras me in de comments!

365 dagen Colette - de belangrijkste lessen die ik leerde in mijn eerste jaar als mama

 

Clichés zijn vaak clichés omdat ze kloppen. “Jaja, whatever”, heb ik in mijn kraamperiode vaak gedacht, toen de zoveelste bezoeker me op het hart drukte om vooral zoveel mogelijk te genieten, “want het gaat zo snel allemaal”. Ik geef het niet graag toe, maar ze hadden achteraf gezien allemaal gelijk, de snoodaards.

In no time was ze één jaar, die baby van ons. Dat vierden we het weekend na haar officiële verjaardag met de nodige toeters en bellen. Een versierde woonkamer vol familie, pakjes, een taart met 1 kaarsje en een vilten kroon. Met die festiviteiten kwam ook het besef dat Colette al een heel jaar deel uitmaakt van ons gezin. 365 dagen gevuld met zowel wondermooie als gitzwarte dagen. Een behoorlijk zot jaar, waarin ik vaak op mijn eigen grenzen ben gebotst, maar waarin ik ook ontzettend veel geleerd heb. Over mezelf, over mijn lief, over het leven. De belangrijkste lessen die ik heb getrokken na één jaar moederen vind je hieronder.

Hulp en steun = heerlijk

Alleenstaande ouders, ze verdienen wat mij betreft een medaille, een standbeeld of misschien wel allebei. “Hoe doen die dat toch, alleen?” Ik heb het de voorbije maanden constant gedacht. Het netwerk dat wij hebben is voor ons misschien vanzelfsprekend, voor veel mensen is het dat niet. Dat ben ik verdomd goed gaan beseffen.

De hulp die we kregen was vaak heel praktisch van aard: een vriendin die soep kwam brengen, mijn schoonmoeder die met een mand gestreken was voor de deur stond of de kraamhulp die ons bijstond met raad en daad in de eerste dagen thuis. Waarschijnlijk hadden we het ook zonder hen wel gered, maar het zou zonder zever een pak zwaarder geweest zijn. En het was al niet van de poes...

Hoge pieken, diepe dalen

Het prille ouderschap is bij momenten een emotionele rollercoaster. Zo eentje met steile afdalingen en loopings waar je mottig van wordt. Sta je het ene uur te grienen van ontroering omdat je kind voor het eerst gegiecheld heeft, dan kan het goed zijn je een paar uur later de haren uit je hoofd wil trekken van pure ellende omdat de baby ALWEER weent en niet te troosten valt, terwijl jij alleen maar even, heel even, je ogen wilt sluiten (slaap is sowieso heilig, dus werd ik zo'n mama met een lullig briefje aan haar voordeur. Maar alles voor de goede zaak, toch?) 

Goede raad = killing

“Je moet bakstenen onder het bedje zetten, dat helpt tegen reflux”

“Ik ken een goede osteopaat”

“Ik ken een goede kinesist”

“De kleindochter van mijn buurvrouw haar collega had ook een baby die veel weende, en dat bleek een voedselintolerantie te zijn”

“Zou je wel voortdoen met borstvoeding?”

“Zou je wel stoppen met borstvoeding?”

“Volgens mij weent ze omdat ze honger heeft”

(enzovoortenzovoortenzovoort…*ZUCHT*)

De gemiddelde baby bestaat niet. De gemiddelde moeder ook niet

Een nieuwbakken moeder is een onzeker wezen. Is het dan echt nodig om alles aan een baby wat ook maar enigszins afwijkt van het gemiddelde of de standaarden zo dik in de verf te zetten? (Ja, Kind en Gezin, ik heb het tegen jullie!)

Daarmee samenhangend: laat elke moeder in godsnaam haar goesting doen. Slaapt haar zoon beter op de buik dan op de rug? Laat haar doen, een kind met een uitgeslapen moeder is sowieso beter af. Wil ze vanaf dag 1 de fles geven? Stop met haar scheef te bekijken. Of slaapt de baby na een jaar nog altijd tussen beide ouders in? Denk 2 keer na, en slik die opmerking gewoon in. Het is allemaal al moeilijk genoeg zonder al die meningen en invloeden van buitenaf. Vrijheid, blijheid.

Alles komt altijd goed. Min of meer…

Uit het leven gegrepen: een baby die pertinent weigert om van de fles te drinken, kan een jaar later tutteren alsof haar leven ervan afhangt. En hing de fruit- en groentenpap eerst all over the place, dan kan het goed zijn dat er een paar geduldige maanden later toch al een paar hapjes gegeten worden. Al is genoeg nog altijd genoeg, want ze laat zich niets opdringen, die dochter van ons. Waarmee ik maar wil zeggen: dingen die in the heat of the moment zware drama’s lijken, blijven dat zelden of nooit. Zelfs de meest ellendige situaties gaan ooit, uiteindelijk, voorbij.

Een twijfelende moeder is niet persé een slechte moeder

Ik pleit schuldig, meneer: ik was tijdens mijn zwangerschap zo’n typische, streverige mama-in-spé die meer ervaren moeders tot meewarrig hoofdschudden en oogbollengerol aanzet. Niet zozeer op materieel vlak, wel op het gebied van informatie. Ik verdiepte me in de ervaringen van lotgenoten op het internet, las het handboek van La Leche League over borstvoeding van voor naar achter en weer terug en zat samen met een dozijn andere debuterende ouderparen een cursus over bevallen uit in het ziekenhuis van onze keuze. Ik dacht oprecht dat ik goed voorbereid was omdat we op voorhand al bepaalde keuzes hadden gemaakt of tenminste de verschillende mogelijke opties hadden overwogen. Viel dat even tegen, toen het echt zover was.

Ik ben nochtans van nature geen twijfelaar, maar ineens was ik onzeker over alles. Getuige ook mijn Google zoekopdrachten uit die periode, die varieerden van “hoeveel uur per dag slaapt een baby van 7 weken?” tot “moet een baby onder een pyjama nog een romper dragen?”. Een mens vraagt zich af hoe moeders dat deden toen er nog geen internet bestond...

Een moeder die af en toe van gedacht verandert ook niet, trouwens

Sommige dingen verliepen exact zoals ik ze op voorhand in mijn hoofd had, maar op andere vlakken heb ik mijn oorspronkelijke mening serieus moeten bijsturen. Colette bleek geen samenslaper, hoe hard er vanuit sommige hoeken ook gehamerd wordt op de voordelen. De vlieger “zo’n kleine baby slaapt toch overal” bleek hier ook totaal niet op te gaan  En mijn enthousiasme over de Rapley-filosofie was ook snel over toen al die stukjes groenten en fruit meteen op de grond belandden in plaats van in de mond van mijn VEEL TE MAGERE baby.

Het altijd aanwezige schuldgevoel

Even serieus: had niemand mij daar op voorhand voor kunnen waarschuwen? Man toch, ik denk dat ik me het afgelopen jaar vaker schuldig heb gevoeld dan in de rest van mijn leven samen. Volkomen op niks gebaseerd ook meestal, dat schuldgevoel.

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ik op dat vlak een knop heb omgedraaid. Want een perfecte ouder zijn, kan dat wel? Wordt zo’n kind daar beter van, van een moeder die tegen elke prijs vasthoudt aan haar keuzes en principes, ook al zijn die misschien niet wat het gezin als geheel op dat moment nodig heeft? Dan wil ik veel liever een relaxte mama zijn, die soms ook maar wat aanmoddert maar net daardoor aangeeft dat het oké is om in het leven soms op uw gezicht te gaan en weer recht te krabbelen. Ik ben er nog niet helemaal, maar het besef is er, en dat is al veel waard.

Zorg voor je baby, maar ook voor jezelf

De totale afhankelijkheid van een pasgeboren baby is ontroerend schoon, maar ik vond het soms ook behoorlijk verstikkend. Na de eerste weken in quarantaine in de babybubbel te hebben doorgebracht, kon ik er dan ook enorm van genieten om eens iets voor mezelf te doen, al was het maar wat lezen, eens naar de kapper gaan of lunchen met vriendinnen. Ik voelde me daarna altijd een stukje dichter bij het ideaalbeeld van de relaxte mama die ik wilde zijn. Al blijft het wel constant vechten tegen dat schuldgevoel. Ja, ook nu nog…

Over gelukkige grootouders en zelfverzekerde vaders

Ik heb me tijdens mijn zwangerschap constant afgevraagd hoe die kleine stamper in mijn buik mijn leven zou veranderen. Het is misschien egocentrisch, maar over de impact die haar komst op het leven van mijn (schoon)ouders en man zou hebben, had ik op voorhand veel minder nagedacht. Tijdens mindere momenten was dat iets waar ik me gelukkig aan kon optrekken. Het is hartverwarmend om ze bezig te zien. Mijn schoonouders, die na 2 zonen en 2 kleinzonen eindelijk een meisje in huis hebben. Mijn ouders, die aftellen naar hun wekelijkse oppasdag zoals kinderen naar Sinterklaas. De meter en de peter, die elk op hun manier een stempel drukken op het leven van Colette. En dan is er nog mijn lieve man, die zijn rol als meisjespapa zo naturel en zelfzeker invult dat ik er soms jaloers op ben. Zo klein nog en toch al zo liefdevol omringd: het is een gelukzak, ons meisje.

Een kind krijgen verandert alles (en toch ook weer niet)

Er is geen weg meer terug. Soms herken ik mezelf en mijn eigen leven bijna niet meer. Op zondag staan we tegenwoordig soms voor een gesloten deur bij de bakker, omdat die nog niet open is. Ik moet niet meer elk nieuw tv-programma gezien hebben, ik ga liever op tijd slapen om nog wat te kunnen lezen. Ik verheug me oprecht op onze vakantie in Frankrijk, waar het zotste wat we gaan doen waarschijnlijk wat touren met onze fietskar gaat zijn. Ik laat mijn dochter ’s morgens mijn zorgvuldig uitgekozen outfit onderkwijlen, gewoon omdat ik het zo tof vind als ze haar hoofdje op mijn schouder legt. Er is nu iemand in mijn leven die altijd op de eerste plaats zal komen, no matter what. En na een jaar kan ik eindelijk zeggen dat ik daar helemaal okee mee ben.

(Maar die veranderingen moeten ook niet te ver gaan, natuurlijk. Ik vind het een verademing om eens over iets anders te kunnen babbelen dan over baby-ontwikkelingen of het beste merk van pampers. Ik ontbijt nog altijd liever traag en uitgebreid dan snel iets naar binnen te schrokken. Ik doe meestal mijn best om deftig geschminkt op mijn werk te verschijnen - en maar goed ook, want: wallen. En uiteraard blijf ik dagdromen over exotische bestemmingen en een volgend bezoekje aan Berlijn)

*Disclaimer* Ik ben me ervan bewust dat dit overzicht niet voor iedereen even herkenbaar zal zijn. Mijn blog, mijn baby. Net zoals de ene baby de andere niet is, ervaart ook iedereen die eerste weken en maanden wellicht op een andere manier. Waar zijn jullie achter gekomen door moeder of vader te worden? Zijn er grote levenslessen die ik misschien over het hoofd heb gezien? Ik lees ze graag in de comments.

Eerste keer #4: ¡Vamos a Valencia!

Ik ben me ervan bewust dat het hier een paar maanden doodstil en redelijk saai is geweest. Maar amai mijne frak, een baby combineren met terug gaan werken, evident was het niet. Het heeft even geduurd voor we hier thuis onze draai wat gevonden hadden, ik zal het maar eerlijk toegeven. Maar de goesting om te bloggen is er nog steeds, dus ik hoop dat ik hier de komende tijd terug wat meer ga kunnen langskomen. Ik zou er deugd van hebben, en ik hoop van jullie hetzelfde.

Het moet zo ergens tussen kerst en nieuwjaar zijn geweest dat hier thuis het idee ontstond om nog eens met ons tweeën weg te gaan. Weg als in: een paar dagen naar het buitenland. Colette was op dat moment 7 maanden oud, had last van doorkomende tanden en maakte er meerdere keren per nacht een feestje van. Gevolg: mama en papa zaten een beetje op hun tandvlees. Een citytripje in het vooruitzicht was precies wat we nodig hadden. Bovendien zou ik in februari mijn 30ste verjaardag vieren (toen leek dat een groot drama, intussen ben ik al helemaal gewend aan die 3 vooraan), en hadden we dus helemaal geen excuus om het niet te doen.

Maar waar zouden we dan naartoe gaan? Niet te ver van huis, dachten we in eerste instantie. Want uw redelijk pasgeboren baby zo meerdere nachten bij de grootouders dumpen, is dat eigenlijk niet een beetje...not done?

We spraken die twijfels hardop uit tijdens een etentje met vrienden S. en A., die zelf 3 koters hebben. Drie, jawel, dat leest u goed. Ik moet er zelf (nog) niet aan denken op dit moment, maar bij hen lijkt dat te werken. Ik denk omdat ze daar regelmatig me-time inlassen, of dingen samen doen zonder hun voltallige kroost mee te slepen. Elk jaar hoort daar ook een weekend weg bij, is hun mening. De "red het huwelijk" vakanties, worden ze zelfs met de nodige zin voor relativering genoemd.

Bon, exit schuldgevoelens dus, en wij begin mei naar Valencia. Onze eerste post-mama en papa reis (de helse overlevingstocht in Frankrijk met een huilende baby van 10 weken oud niet meegerekend), en meteen ook ons allereerste bezoek aan de derde grootste stad van Spanje. Twee eerste keren in één klap, zowaar!

De vlucht, die iets meer dan 2 uur duurde, boekten we bij Ryanair, die sinds een tijdje ook op Zaventem vliegen. Handig, want Charlerloi is voor ons toch een eind rijden. Gelukkig was het pas enkele dagen nadat wij vertrokken dat er urenlange wachtrijen stonden aan de tijdelijke veiligheidscontroles op de luchthaven, want we waren weer een beetje te optimistisch geweest in het inschatten van de tijd die we zouden nodig hebben om heelhuids aan de gate te geraken.

Slapen en siësta's houden (zonder met een half oor te moeten luisteren of er lawaai uit de babykamer
komt, wat een zaligheid!) deden we bij ABCyou B&B, een adresje dat ons ingefluisterd werd door bovengenoemde vrienden. Een fijne plek in een statig, oud pand vlak buiten het historische centrum van de stad. Veel pluspunten: goed bed, hippe kamer, snelle wi-fi, zalig ontbijt en behulpzame eigenaars. Maar 1 opmerking: vraag als het even kan een kamer op de eerste verdieping. Wij zaten op de tweede verdieping, waar nog geen nieuwe deuren geïnstalleerd waren en we alles en iedereen op de gang luid en duidelijk konden horen.

 

De man en ik, wij zijn van die toeristen die de spijzen en dranken belangrijker vinden dan elke bezienswaardigheid afvinken op ons lijstje. Tel daarbij het feit dat we al maanden niet meer deftig uit eten waren geweest, en je snapt waarom de Valenciaanse horeca ons graag zag komen. Er werd uitgebreid geaperitiefd, tapas geprobeerd en menukaarten bestudeerd. Paëlla proeven, dat deden we in de buurt van het strand bij Casa Carmela. Het was daar moederdag en blijkbaar is dat in Spanje de gelegenheid voor familiebijeenkomsten op restaurant. Wisten wij veel. Maar na een beetje aandringen en zielig kijken mochten we toch aan de toog zitten :)

Verder ook genoten van Italiaans bij Lambrusqueria en vegetarisch bij Copenhagen, allebei in de levendige wijk Ruzafa, waar het 's avonds supergezellig was. Onze meest authentieke eetervaring, dat was misschien wel de lunchmenu van 4 gangen voor 7 euro in een piepklein restaurantje dat werd uitgebaat door een man en een vrouw die in België allang de pensioengerechtigde leeftijd hadden bereikt (maar geen idee meer hoe dat heette, ik denk ook niet dat het koppel in kwestie ooit al op internet had gesurft, laat staan dat ze een website zouden hebben)

Wat we daar dan precies hebben gedaan buiten eten, vraagt u zich af? Valencia is niet supergroot, dus uitstekend te voet te verkennen. Op onze eerste dag (een zaterdag) slenterden we door het oude stadscentrum, beklommen we de kathedraal voor een uitzichtje en gingen we kijken in een overdekte markthal waar locals hun inkopen voor de week deden en toeristen zich vergaapten aan honderden soorten vis, vlees, fruit en groenten. Het oude centrum is heel gezellig en voelt ongelofelijk zuiders aan, maar moet het stellen zonder de architecturale grootsheid van Barcelona of de typisch Spaanse charme van Madrid.

Op dag 2 (zondag, dia de la madre en prachtig weer) huurden we een stalen ros en reden we eerst richting Turiapark. Die groene zone in de vroegere bedding van de rivier de Turia slingert zich 9 kilometer lang door de stad, en voorziet z'n bewoners letterlijk en figuurlijk van ademruimte. Toen wij er waren werd er gepicknickt, gespeeld met kinderen en huisdieren en was er tegelijk een buurtfeest én een loopwedstrijd aan de gang. Een knap project kortom, dat de levenskwaliteit in Valencia zeker ten goede komt. Daar kunnen veel Vlaamse burgemeesters van grote en middelgrote steden nog iets van leren!

Volgende stop na 10 kilometer op de trappers: de Ciudad de las Artes y Ciencias. Een reeks hypermoderne gebouwen, ontsproten uit het brein van de Valenciaanse architect Santiago Calatrava, die ook het station van Luik heeft ontworpen. Precies een futuristische planeet waar je terecht komt, die doorkruist wordt door hypnotiserend blauw water. Heel speciaal, en net daardoor ook een beetje bevreemdend.

Een stad die naast een aangenaam klimaat, veel groen, leuke restaurants en winkels ook nog eens een prachtig strand heeft? Check, check, check! In de zomer moet het hier zalig vertoeven zijn. Toen wij er waren stond er nog iets te veel wind, dus wij hebben de strandbedjes en parasols gelaten voor wat ze waren en ons beperkt tot een terrasje op de dijk. En we waren niet de enigen die aan het genieten waren van een kinderloos weekend, me dunkt...

Onze laatste dag stond in het teken van uitslapen, opnieuw rondslenteren, wat winkelen en jawel: nog meer eten. Daarna zat het er al weer op, en vlogen we terug naar België om Colette te gaan oppikken op één van haar logeeradressen. Zoals dat kennelijk hoort bij ouders hebben we in Valencia vaak over onze dochter gepraat. Haar geïmiteerd om elkaar te doen lachen, en ons hardop afgevraagd wat ze op dat moment aan het doen zou zijn. We waren op voorhand bang dat ze ons na 4 nachten weg misschien niet meer zou herkennen, maar die vrees was onterecht, want bij het afhalen werden we getrakteerd op een klassieker onder de Colette-snoetjes. Zo ongeveer:

Voor herhaling vatbaar dus, zo'n kinderloze citytrip. Of we er zoals S. en A. een jaarlijkse traditie van gaan maken, dat moet ik nog even bespreken met de grootouders :)

Dankbaar #5 - ode aan de vriendschap

 Heb ik jullie al eens verteld dat ik de beste vriendinnen ter wereld heb? Wel, bij deze: ik heb de beste vriendinnen ter wereld. En ik sta er veel te weinig bij stil, maar eigenlijk is dat iets om heel dankbaar voor te zijn.

We go way back, mijn vriendinnen en ik. Meerbepaald tot 1986, het jaar waarin we alle tien ter wereld kwamen. Om nog specifieker te zijn: van februari tot juni. Waaruit we dan weer kunnen concluderen dat 1985 voor onze ouders een plezant jaar moet zijn geweest :-)

"Die van '86" en ik hebben een gezamelijk scoutsverleden. Ooit liepen we samen verloren op tweedaagse op kamp (kaartlezen was niet onze sterkste kant), stonden we samen in leiding en zaten we gezamelijk achter de jongens aan op plaatselijke fuiven. We deelden een groot deel van onze puberteit met elkaar, en daar hangen heel wat grappige anekdotes en inside jokes aan vast, die ook nu nog met de regelmaat van de klok worden opgerakeld.

Daar waar veel vriendschappen stuklopen en mensen uit elkaar groeien van zodra ze elkaar minder vaak zien, was dat bij ons groepje zeker niet het geval. Ook lang nadat de meesten onder ons hun scoutshemd aan de wilgen hadden gehangen, bleven we elkaar regelmatig zien. 1 keer per jaar gaan we allemaal samen op wijvenweekend, volgend jaar al voor de 7de keer. Wat we daar zoal doen? Niet veel meer dan eten, drinken, lachen, onnozele spelletjes spelen en bijpraten. Nog meer mooie herinneringen opbouwen, als het ware.

Onze kracht schuilt volgens mij in onze diversiteit. Alle tien zijn we op alle vlakken zo verschillend dat samen zijn nooit verveelt. We zijn koppig en meegaand, nuchter en romantisch, luidruchtig en stil tegelijk. We zijn juffen en bankbedienden, sociaal assistenten en journalisten. Een zootje ongeregeld.

Toch is er één belangrijke gemene deler: door de jaren heen hebben we elkaar volwassen zien worden. We hebben elkaars nieuwe lieven gekeurd. We hebben elkaars tranen gedroogd toen die lieven de hooggespannen verwachtingen toch niet konden inlossen. We hebben veel gediscussieerd en af en toe zelfs flink ruzie gemaakt, maar we hebben minstens even vaak buikpijn van het lachen gehad samen. We waren op elkaars trouwfeesten en babyborrels, stonden naast elkaar in periodes van zowel grote vreugde als groot verdriet. Soms zelfs op één en dezelfde avond, zoals onlangs. Het is pas op zulke momenten dat je echt beseft hoe belangrijk je voor elkaar bent.

Binnenkort is er geen ontkomen meer aan: dan worden we alle 10 dertig jaar. Volwassen vrouwen, die diep vanbinnen toch altijd een klein beetje zorgeloze scoutsmeisjes zullen blijven. Hoop ik, weet ik. Girls, ik zie jullie graag. Op naar de volgende 15 jaar samen!